tag:blogger.com,1999:blog-56616887123044976622011-04-21T11:51:52.813-07:00ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.comBlogger441100tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-3599423908027594252009-04-10T00:11:00.000-07:002009-04-10T00:27:15.865-07:00<div style="text-align: justify;">မနက္က အိပ္ရာႏိုးေတာ့ မနက္ ၆ နာ၇ီ . ရံုးပိတ္ရက္ကုိ မ်က္လံုးက အလိုက္မသိစြာ ဆက္အိပ္လုိ ့မရ . ဟိုလွိမ့္ ဒီလွိမ့္ ျပန္အိပ္ဖို ့ဘယ္လိုပင္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း မရေတာ့တာနဲ ့ အိပ္ရာထျပီး ေစ်း၀ယ္ရမယ္ဆုိတာ သတိရတယ္. အိမ္ကလူေတြလာေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ လိုအပ္တဲ့ ဆန္ ၊ ဆီ ၊ ဆား ၊ ဆပ္ျပာ ဘာညာ သာရကာေပါ့ေလ . ဒါေတြ ၀ယ္ျဖည့္ရမယ္ . ျပီးေတာ့ အိမ္ေရွ ့မွာ ကုတင္ဆင္ရမယ္ ၊ ေမြ ့ယာလွန္းရမယ္ ... ေခါင္းထဲမွာ တသီတတန္းၾကီး ေပၚလာပါေလေရာ .<br /><br />ဒါနဲ ့မနက္စာကို ျမန္မာဆုိင္မွာ မုန္ ့ဟင္းခါးစားမယ္ဆိုျပီး ဆုိင္ေရာက္ေတာ့ မုန္ ့ဖတ္မရေသးပါတဲ့ . ဒါနဲ ့ နန္းၾကီးသုတ္မွာစားလုိက္ျပီး ေစ်း၀ယ္ ျပန္လာေတာ့ လူက ဖုတ္လိႈက္ ဖုတ္လိႈက္ ျဖစ္ေနျပီ . အထုပ္ခဏခ် နားအံုးမွ ဆုိျပီး လူက ကုတင္ေပၚသာေရာက္ေနတယ္ . စိတ္ေတြက ေျပးေနတာ . ဘုရားပန္းေမ့လာတယ္ . အ၀တ္ ေနာက္တစ္သုတ္ ေလွ်ာ္ရအံုးမယ္ . ၾကက္သားကို ဘယ္လိုခ်က္ရမယ္ . မခ်က္ေသးတာက ဆား နႏြင္း နယ္ျပီး သိမ္းရမယ္ . အရြက္က ဘယ္အရြက္ေၾကာ္ရမယ္ ဘယ္အရြက္သိမ္းရမယ္ . ကုတင္ဆင္ဖို ့ အိမ္ေရွ ့ကုိ ေနရာ လုပ္ရမယ္ . ကုလားထိုင္ေတြ ဘယ္လို အစီအစဥ္ ခ်ရင္ အဆင္ေျပမလဲ . စတဲ့ စတဲ့ အေတြးေတြက မရပ္ဘူး . ေျပးေနတာ .....<br /><br />ႏွလံုးက ဒုတ္ ဒုတ္ ဒုတ္ ဒုတ္ ခုန္ေနတာ မနားဘူး . ရင္ထဲမွာ ကတုန္ကယင္နဲ ့ . ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္ေတြးလိုက္ခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ္ လန္ ့သြားတယ္ . ငါက လူသာ ကုတင္ေပၚမွာ စိတ္က မနားပါလား . မေတြးနဲ ့မေတြးနဲ ့ . ခဏေလး ျငိမ္ျငိမ္ေလး မေတြးဘဲ နားလုိက္ . ဒါဆုိ ႏွလံုးခုန္တာ သက္သာသြားလိမ့္မယ္ . ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေျဖရတာ . ၀င္ေလ ထြက္ေလ ေလး ၾကိဳးစားမွတ္ျပီးေနတယ္ . မွတ္ေနရင္း တန္းလန္းနဲ ့ ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလဲ . ဗိုက္မ်ား ဆာေနၾကျပီလား . ထမင္းအိုးက က်က္ေလာက္ျပီ . ခလုတ္ပိတ္ဖို ့သတိရၾကမွာ မဟုတ္ဘူး . ငါ ထအံုးမွ ဆုိျပီး အေတြးေတြက ျပန္၀င္လာျပန္ေရာ .<br /><br />အမေလး ေလး ... ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး . အရင္က ေမေမ ေနမေကာင္းျဖစ္တာေတြ ၊ တခါတေလ သူ တအား စိတ္ညစ္ျပီး ဘုရားမွာ သြား သြား ထုိင္တတ္တာေတြ ၊ ကၽြန္မတို ့ကို ဟိုဟာထား ထားျပန္ျပီ ၊ ဒီဟာခ် ခ်ျပန္ျပီ ဆူတတ္တာေတြကုိ အခုမွ ေကာင္းေကာင္းၾကီး ကိုယ္ခ်င္းစာ နားလည္ေတာ့တယ္ .<br /><br />လူေရာ စိတ္ေရာ ေနလုိ ့ေကာင္းေနခ်ိန္မွာ ျပသနာ မဟုတ္ေပမယ့္ အခုလို လူေရာ စိတ္ေရာ ပင္ပန္းျပီး ေဒါင္းေနခ်ိန္မွာ ေန ့စဥ္ မလုပ္မျဖစ္ ၀တၱရားေတြကုိ ျဖည့္ေနရတာဟာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးမားတဲ့ စိတ္ဖိစည္းမႈ တစ္ခုပါလားလုိ ့ေတြးေနမိတယ္ .<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-359942390802759425?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-72728030638278246602009-03-27T03:16:00.000-07:002009-03-27T03:37:36.264-07:00<div style="text-align: justify;">အခုတေလာ က်န္းမာေရး မေကာင္းပါသျဖင့္ ဘေလာခ့္ မေရးနုိင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ . ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ မသိဘူး တေရွာင္ေရွာင္နဲ ့ဟိုက ျဖစ္လိုက္ ဒီက ျဖစ္လိုက္နဲ ့..<br /><br />ဒီေန ့ဆုိရင္ အမ္စီ ယူျပီး အိပ္ေနလိုက္တာ ခုမွ ႏုိးေတာ့တယ္ . အိပ္ေရးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ၀ သြားတယ္ .<br /><br />အခုတေလာ ၾကည့္ျဖစ္ေနတဲ့ ရုပ္ရွင္ကား တစ္ကားရွိတယ္ . စလံုး ခ်န္နယ္က လာတာေပါ့ေလ . Housewives holiday ဆုိတဲ့ ကားကေလး . အိမ္ေထာင္ရွင္မေတြရဲ ့ အေၾကာင္းကို ဟာသေလးေတြပါ ပါေအာင္ ရိုက္ထားတာေပါ့. သူတုိ ့မွာ မိသားစု အတြက္ ကေလးအတြက္နဲ ့ မအားရေပမယ့္ ေယာက္်ားေတြကေတာ့ အသီးသီး ေနာက္ကြယ္မွာ က်ိတ္ပုန္းခုတ္ေနတာေလးေတြေပါ့ေလ .<br /><br />ကၽြန္မ ၾကည့္ျပီး စဥ္းစားမိတယ္ . ရုပ္ရွင္ထဲမွာမို ့လို ့လားေတာ့ မသိဘူးေပါ့ေလ . သူတို ့ေတြမွာ မနက္ပိုင္း ေစ်း၀ယ္ရင္း အျပင္မွာ ေကာ္ဖီေသာက္ မနက္စာ တစ္ခုခုစား စကားထိုင္ေျပာျပီးမွ အိမ္ျပန္ ခ်က္ျပဳတ္တယ္ေပါ့ေနာ္ . ကၽြန္မတို ့ႏုိင္ငံက အိမ္ရွင္မေတြမ်ားေတာ့ မုိးလင္းရင္ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ ေစ်း၀ယ္ ၊ ျပီးရင္ အိမ္ကုိ အေျပးျပန္လာျပီး လူၾကီး အတြက္ ကေလးအတြက္ ထမင္းဗူးကုိ ျပင္ရတယ္ . မနက္စာကိုေတာင္ ဟင္းခ်က္ရင္း တန္းလန္း မိုးတိုး မတ္တပ္ နဲ ့ပဲ စားလုိက္ရတာ .<br /><br />ျပီးရင္လည္း အိမ္ရွိ လူကုန္ အကုန္ထြက္သြားျပီးဆုိရင္ အိမ္ေရွ ့ အိမ္ေနာက္ အကုန္ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္ရတယ္ ၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ မီးပူတိုက္ စတာေတြလဲ လုပ္ရတယ္ . ညေနစာ အတြက္လည္း ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္ရျပန္တယ္ . ဒါတင္ပဲလား ဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး . တခါတေလ စက္ခ်ဳပ္ လက္ခ်ဳပ္အျပင္ လူမႈေရးေတြမွာလဲ ပါရေသးတယ္ .<br /><br />အိမ္ေထာင္ရွင္မ ေတြရဲ ့ အခန္း က႑ ဟာ တကယ္ေတာ့ သိပ္အေရးၾကီးပါတယ္ . အိမ္မွာေနရတာပဲ ဆိုျပီး သက္ေတာင့္ သက္သာ ျဖစ္ေနတယ္လို ့ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ ့ . မိုးလင္း က မိုးခ်ဳပ္ တလႈပ္လႈပ္ နဲ ့ လုပ္ေနရတာ . ညေနပိုင္း အိမ္သားေတြ ျပန္လာျပီဆိုရင္လည္း ကိုယ္စီ ကိုယ္စီက အျပင္မွာ ေတြ ့ခဲ့ရတာေတြကိုပဲ အလုပ္လို ့သတ္မွတ္ျပီး ကိုယ္သက္သာရာ ရွာၾကတယ္ . အိမ္ရွင္မေတြရဲ ့ ခံစားခ်က္ကုိ နားလည္ေပးျပီး ကူညီေပးတယ္ဆုိတဲ့လူ တကယ္ရွားပါတယ္ .<br /><br />ဒီၾကားထဲ သားသမီးေတြရဲ ့ပညာေရး နဲ ့လူမႈေရး တစ္ခုခု အလြဲအေခ်ာ္ ျဖစ္ရင္ အိမ္ေထာင္ဦးစီးနဲ ့ တျခားလူေတြက လက္ညိဳးထိုး အျပစ္တင္တာ ခံရတတ္ေသးတယ္ . အိမ္ေထာင္ဦးစီးက နားလည္မႈ ေပးတတ္သူဆိုရင္ေတာ့ သက္သာရာ ရတာေပါ့ေလ .<br /><br />ဒါေတြဟာ ကၽြန္မတို ့ႏုိင္ငံက အိမ္ရွင္မ ( အားလံုးကို မဆိုလိုပါ ) မ်ား၏ ဘ၀ ေတြပါပဲ .<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-7272803063827824660?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-56471263902948699402009-03-16T05:44:00.000-07:002009-03-16T06:15:06.097-07:00<div style="text-align: justify;">ကၽြန္မ မွတ္မိသေလာက္ ကၽြန္မတို ့အိမ္ ပတ္ပတ္လည္မွာ ပန္းပင္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္ . မွတ္မိသေလာက္ေျပာရရင္ စံပယ္ ၊ ဇီဇ၀ါ ၊ ေဆာင္ေတာ္ကူး ၊ ဆိပ္ဖလူး ၊ ကံ့ေကာ္ ၊ သနပ္ခါးပန္း ၊ ပိန္းပန္း အစံုပဲ . အမ်ားစုကေတာ့ ပိန္းပန္းပင္ေတြေပါ့ . လက္ညိဳးထိုး မလြဲဘူး . ေနာက္ ဒုတိယ အမ်ားဆံုးက ရြက္လွပင္ပါ . ရြက္လွပင္ကုိ ရွည္ရွည္တမ်ိဳး ၊ တိုတုိတဖံု ၊ အရြက္ကားကား ၊ အရြက္စုစု ၊ အရြက္နီနီ ၊ စိမ္းစိမ္း ၊ ၀ါ၀ါ အစံုပါပဲ .<br /><br />ကၽြန္မကေတာ့ စံပယ္ နဲ ့ ဇီဇ၀ါ ပန္းျခံဳနားကို ခဏ ခဏ သြားျဖစ္တယ္. ၾကိဳက္တာကေတာ့ စံပယ္ပါ . ဒါေပမယ့္ ဇီဇ၀ါ ပင္က ေရာကာ ယွက္ကာ ပါေနေတာ့ ေရွာင္လို ့မရဘူးေပါ့ . ျပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ေရွာင္မရ အသည္းတယားယား ရွိရတာက ဇီဇ၀ါ ပင္ရဲ ့ အရြက္ေတြမွာ ကပ္ေနတတ္တဲ့ ေဘာက္ဖတ္ေတြကုိပါ . ပန္းကေလး လွလို ့ခူးလုိက္ရင္ ေဘာက္ဖတ္ၾကီး ပါပါလာျပီး ကၽြန္မမွာ ၾကက္သီးေတြထ ၊ ပန္းကိုပစ္ခ်ျပီး ေဆြ ့ ေဆြ ့ကို ခုန္ေနေတာ့တာပဲ .<br /><br />ကၽြန္မ ဆိပ္ဖလူး ပန္းပင္ကိုလဲ အရမ္းၾကိဳက္ပါတယ္ . သူ ပြင့္ရမယ့္ ရာသီခ်ိန္ ေရာက္လာျပီဆုိရင္ အိမ္ေရွ ့က ပန္းရနံ ့ဟာ ကၽြန္မတို ့အိမ္ခန္းထဲထိကုိ ေရာက္လာပါတယ္ . လိေမၼာ္ေရာင္ ရိုးတံေပၚမွာ ျဖဴလြလြ ပြင့္ဖတ္ေလးေတြဟာ သိပ္ကုိ ပနံသင့္လွပါတယ္ . သဘာ၀ကေပးထားတဲ့ အလွတရား ၊ တခါတရံ ႏွင္းစက္ကေလး စိုစို နဲ ့ သူ ့ခမ်ာ ခ်မ္းေနရွာမွာေတာင္ စိုးရိမ္မိပါရဲ ့..<br /><br />ပန္းပြင့္ခ်ိန္ဆို မနက္ေစာေစာထ ေက်ာင္းမသြားခင္ ပန္းေကာက္ရင္း ေဆာင္ေတာ္ကူးပန္းေတြလည္း တပါတည္း ခူးလုိ ့ရေနတတ္ပါတယ္ . ေဆာင္ေတာ္ကူးပန္းရဲ ့ ရနံ ့ကေတာ့ မခံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေမႊးတာပါပဲ . ကၽြန္မကပဲ အေမႊးနံ ့စူးလြန္းလုိ ့မခံႏုိင္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ . အဲ့ဒါေပမယ့္ ညပိုင္း ေလသင့္တုိင္း အိမ္ခန္းထဲထိ ေရာက္လာတတ္တဲ့ ေဆာင္ေတာ္ကူး ရနံ ့ကိုေတာ့ကၽြန္မ ခ်စ္ပါတယ္ .<br /><br />ကံ့ေကာ္ပန္းကိုေတာ့ ပန္းမပြင့္ခင္က ကၽြန္မ မၾကိဳက္ပါဘူး . သူ ့ရဲ ့အလွကုိ ေသခ်ာ မခံစားမိေသးတဲ့ အခ်ိန္ဆုိေတာ့ တကၠသိုလ္ ရဲ ့ အမွတ္တရ ပံုရိပ္တစ္ခုအျဖစ္သာ ထင္မွတ္ခဲ့ပါတယ္ . ဒါေပမယ့္ အိမ္က အပင္မွာ ပန္းပြင့္လို ့ ပန္းပြင့္ကေလးကို အနီးကပ္ ျမင္လုိက္ရခ်ိန္က်မွ ကံ့ေကာ္ပန္းရဲ ့ရနံ ့ နဲ ့ အလွကုိ ကၽြန္မ ေကာင္းေကာင္းၾကီး ခံစားတတ္ခဲ့ပါတယ္ .<br /><br />၀တ္မႈံႏူးႏူးညံ့ညံ့ေလးေတြကို ၀န္းရံထားတဲ့ ျဖဴလြလြ ပြင့္ဖတ္ေလးေတြ ၊ ရင္ထဲ စြဲသြားေလာက္ေအာင္ သင္းသင္းေလး ေမႊးတဲ့ ရနံ ့နဲ ့ ပန္းပြင့္ေလးနဲ ့မလိုက္ေအာင္ အနည္းငယ္ ေတာင့္ေတာင့္ႏုိင္ေသာ ၊ ခပ္ထန္ထန္ အထိအေတြ ့ရွိေသာ ကံ့ေကာ္ရြက္ဟာ ကၽြန္မ အာရံုထဲကုိ အျမဲတမ္း တိုး၀င္လာတတ္ပါတယ္..<br /><br />ခုအခ်ိန္ေတြးေနရင္းနဲ ့ေတာင္ ကၽြန္မ မွာကံ့ေကာ္ရနံ ့ရသလိုလို ၊ ဆိပ္ဖလူး ပန္းေလးေတြပဲ ကၽြန္မနားေၾကြက်လာသလုိလုိ ၊ ပြင့္လႊာ သံုးထပ္ ရွိတဲ့ စံပယ္ပန္း ေအးေအးေလး ရဲ ့ လန္းဆန္း ေအးျမတဲ့ အထိအေတြ ့ေလးကိုပဲ ခံစားမိသလုိလို နဲ ့ ကၽြန္မ ဟာ ဟိုး.. အေ၀းၾကီးက ပန္းပင္ေတြနားကို ေရာက္ရွိသြားခဲ့ပါတယ္ .<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-5647126390294869940?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-32296337592540417632009-03-14T19:34:00.000-07:002009-03-16T06:16:25.421-07:00<div style="text-align: justify;">ကၽြန္မ ခုတေလာ ျမန္မာစာ ေတြ စားခ်င္ေနမိတယ္ . ျမန္မာစာ ဆုိတာက ျမန္မာမုန္ ့ေတြကုိေျပာတာပါ .<br /><br />ကေလးတုန္းက ရပ္ကြက္ထဲေတြမွာ အထမ္းနဲ ့လိုက္ေရာင္းတဲ့ အသည္ေတြ ရွိေသးတယ္ . ေန ့ခင္းဆုိရင္ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ ၊ ဒိန္ခ်ဥ္ ၊ ေကာက္ညွင္းေပါင္း ၊ မုန္ ့ၾကာစိ မုန္ ့ကၽြဲသည္း ၊ မုန္ ့စိမ္းေပါင္း ၊ မုန္ ့လက္ေကာက္ အစရွိသျဖင့္ အမ်ိဳးစံု လာလာေရာင္းတယ္ . ကၽြန္မ တုိ ့အိမ္က အားေပးေနၾက မုန္ ့သည္ကေတာ့ ေကာက္ညွင္းေပါင္း ၊ ဒိန္ခ်ဥ္ ၊ မုန္ ့ၾကာစိ ၊ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ပါ . အိမ္မွာက ဖြားဖြား ရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆုိရင္ ပိုျပီးစားရတယ္. ဖြားဖြားက တရားရိပ္သာ မွာပဲ ေနတတ္ျပီး တစ္လမွ တခါေလာက္ အိမ္ျပန္လာတတ္သူပါ . ဖြားဖြား ျပန္လာခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္မ ဗိုက္ကားတဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ . အျခားေန ့ေတြဆိုရင္ ေမေမ က တစ္ေန ့မွ တစ္မ်ိဳးပဲ ၀ယ္ေကၽြးပါတယ္ . ဒါေပမယ့္ ဖြားဖြားရွိတဲ့ အခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ ဖြားဖြားစားသမွ် ကၽြန္မက ကပ္စားလုိ ့ရေနတာကိုး .<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက ဒိန္ခ်ဥ္သည္ အမၾကီးက ကေလး ၂ ေယာက္ အေမ ၊ အသားညိဳညိဳ ပိန္ပိန္ကေလးပါ . သူက အမ်ိဳးသမီးေရာဂါရလို့ ဗိုက္ခြဲထားရသူ ၊ သူ ့ဆီက ဒိန္ခ်ဥ္၀ယ္ရင္ ကၽြန္မ တို ့က အိုးကေလး ေတြနဲ ့ကုိ ၀ယ္တတ္ပါတယ္ . ဒါဆုိရင္ သူက အဲ့ဒီ အိုးကေလးကို ဖြင့္ အိုးအၾကီးၾကီးထဲက ဒိန္ခ်ဥ္အခ်ိဳ ့အဆစ္ထည့္ေပးတတ္ပါေသးတယ္ . ျပီးေတာ့ ကၽြန္မက ထန္းလ်က္ရည္ မ်ားမ်ား နဲ ့ခ်ိဳခ်ိဳေလး စားတတ္တဲ့ အတြက္ ထန္းလ်က္ရည္ကုိလဲ အျမဲ ပိုေပးတတ္ပါေသးတယ္ . ေမေမက သူမကုိ သနားလို ့ တခါတရံ ကၽြန္မ မေတာ္ေတာ့တဲ့ အကၤ်ီ အေဟာင္းေလးေတြ ၊ ေမေမ မ၀တ္ေတာ့တဲ့ အကၤ်ီ လံုခ်ည္ အေဟာင္းေလးေတြကုိ သူမ အတြက္ဆုိျပီး စုစုထားျပီးေပးတတ္ပါေသးတယ္ .<br /><br />ေကာက္ညွင္းေပါင္းသည္ အဖြားၾကီးကေတာ့ ဖြားဖြားနဲ ့ဆိုအသက္ ၁၀ စု ႏွစ္တစ္ခုေလာက္ကြာမယ္ ထင္ပါတယ္ . ဖြားဖြားနဲ ့စကားလက္စံု က်တတ္သူလဲ ျဖစ္ပါတယ္ . သူတို ့က အဲ့ဒီအခ်ိန္က ျမိဳ ့အစြန္ ( ဒဂံုျမိဳ ့သစ္လို ေနရာမ်ိဳးလားမသိ ဒါေပမယ့္ အဲ့အခ်ိန္က အဲ့ေလာက္ လူမမ်ားေသး ) မွလာျပီး ေကာက္ညွင္းေပါင္းေရာင္းရတဲ့သူပါ . ေရာင္းတဲ့ ေကာက္ညွင္းေပါင္းဟာ အင္မတန္မွ စားေကာင္းျပီး ေကာက္ညွင္းသားလဲ ႏူးညံ့ပါတယ္ . တခါတရံ ထိုအဖြားလာမေရာင္းတဲ့ ေန ့မ်ိဳးဆိုလွ်င္ အဖြား ၏ သမီးၾကီး အပ်ိဳၾကီး က လာေရာင္းတတ္ပါတယ္ . သားအမိ ႏွစ္ေယာက္စလံုး စိတ္ထားေကာင္းျပီး ေစ်းေရာင္းတာ ေစတနာ ပါသူမ်ားပါ . ကၽြန္မတုိ ့အိမ္သားေတြက ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚဘက္မွ လာသူမ်ားဆုိေတာ့ ငါးေျခာက္ ဆုိတာ အိမ္မွာျပတ္တယ္ မရွိပါဘူး . ငါးရံ ့ေျခာက္ ၊ ငါးဖုတ္ျပားေျခာက္ ဆုိတာေတြကို ၾကိဳက္လဲ အလြန္ၾကိဳက္ၾကပါတယ္ . ေကာက္ညွင္းေပါင္းပူပူေလးကုိ အိမ္မွာ အရံသင့္ရွိတဲ့ ငါးရံ ့ေျခာက္ဖုတ္ ဆီရႊဲရြဲေလးနဲ ့ေလြးလုိက္ရရင္ျဖင့္... အခုျပန္ေတြးရင္နဲ ့ေတာင္ စားခ်င္လာပါျပီ . တခါတေလ ေမေမက ငါးက်ည္းကုိ ၾကြတ္ၾကြတ္ေလး ေၾကာ္ထားျပီး ေကာက္ညွင္းေပါင္းနဲ ့ တြဲစားတတ္ပါေသးတယ္ . ေသာက္စရာကေတာ့ ေရေႏြးၾကမ္း သို ့မဟုတ္ ေကာ္ဖီေပါ့ေလ .<br /><br />မုန္ ့လက္ေကာက္သည္ အမၾကီးကုိေတာ့ အင္မတန္ စကားမ်ားျပီး အေတာင္းအရမ္းထူတတ္သူ အျဖစ္ ကၽြန္မ မွတ္မိေနပါတယ္. သူ ့ကုိ ေမေမက သနားလို ့တစ္ခုေပးရင္ သူက သူ ့မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ေနရေသာ တခ်ိဳ ့ပစၥည္းေလးမ်ားကုိ လက္ညိဳးထိုးျပီး ေတာင္းတတ္ပါေသးတယ္ . ေမေမက တခါတရံ စိတ္တိုလာျပီဆုိရင္ မ်က္ခံုးေလး က်ံဳ ့ရင္း ဒါ လက္ရွိသံုးေနတာဆုိျပီး စကားျဖတ္တတ္ပါတယ္ . သူ ့ရဲ ့မုန္ ့လက္ေကာက္ဟာလဲ စားလုိ ့အရမ္းေကာင္းပါတယ္ . မုန္ ့လက္ေကာက္တစ္ကြင္း ဟာ ကၽြန္မ လက္ထည့္လိုက္ရင္ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ေခ်ာင္ေနပါေသးတယ္ . မုန္ ့ႏွစ္အထဲမွာ အျပည့္ပါတဲ့ ယခုေခတ္မုန္ ့လက္ေကာက္မ်ားလုိ အထဲမွာ အေခါင္းေပါက္မဟုတ္တဲ့ မုန္ ့လက္ေကာက္ကုိ ကၽြန္မေရာ ဖြားဖြားေရာ အင္မတန္ ၾကိဳက္ပါတယ္ . ဒါေပမယ့္ သူ ့မုန္ ့လက္ေကာက္နဲ ့သူ ေပးတဲ့ ထန္းလ်က္ရည္ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ မေလာက္ပါဘူး . ကၽြန္မကပဲ ထန္းလ်က္ရည္ကုိ အလြန္အကၽြံၾကိဳက္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ .<br /><br />ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ေရာင္းသူ အေဒၚၾကီးကေတာ့ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ၀၀ဖိုင့္ဖိုင့္ၾကီးပါ . ေနပူထဲ ေစ်းေတာင္းေခါင္းရြက္သြားေနရသူဆုိေပမယ့္ သူမ အသားအရည္ဟာ အရမ္းၾကီးညိဳမေနပါဘူး . သူ ့ရဲ ့ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ေတာင္းၾကီးကို ဖြင့္လုိက္ရင္ အထဲမွာ ပူပူေႏြးေႏြး ပလို ့ေျပာင္း ( မွန္ရဲ ့လားမသိ ) ၊ သၾကားေျပာင္း အစရွိသျဖင့္ ပါလာတတ္ပါတယ္ . ကၽြန္မ ေမေမနဲ ့ဖြားဖြားက အညိဳေရာင္ ေျပာင္းဖူးမ်ိဳးကုိ ၾကိဳက္ျပီး ကၽြန္မကေတာ့ သၾကားေျပာင္းမွ သၾကားေျပာင္းပါပဲ . အညိဳေရာင္ေျပာင္းဖူးကို ေကၽြးလွ်င္ သြားၾကားညွပ္လို ့ကၽြန္မ မစားတတ္ပါ . အခု အရြယ္ထိ ကၽြန္မ မစားတတ္ေသးပါ . သၾကားေျပာင္းလုိ ့ေခၚတဲ့ အ၀ါေရာင္ လွလွ စီစီရီရီ ေျပာင္းဖူးေလးေတြကုိပဲ ကၽြန္မ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ စားသံုးေနတုန္းပါ . သူေရြးေပးတဲ့ အဖူးကုိ ဘယ္အဖူးေရြးရမွန္းမသိ ဗ်ာမ်ားေနတတ္တဲ့ ကၽြန္မကုိ အေဒၚၾကီးက ေျပာင္းဖူးေစ့ေလး တစ္ေစ့စီ ေခၽြေပးျပီး စားၾကည့္ခုိင္း စိတ္ၾကိဳက္ေရြးခိုင္းပါတယ္ . ကေလးဆုိျပီး ဒါယူလို ့ထိုးေပးတာမ်ိဳး မလုပ္ခဲ့ပါ .<br /><br />က်န္တဲ့ မုန္ ့သည္ေတြကေတာ့ သိပ္ျပီး ခဏ ခဏ ၀ယ္စားေလ့မရွိပါ . စားျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း အရမ္းၾကီး မရင္းႏွီးတဲ့ အတြက္ ကၽြန္မ မမွတ္မိေနပါဘူး . မွတ္မိေနတဲ့ အသည္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ေရာင္းတဲ့ သားအမိပါ .<br /><br />ကၽြန္မတုိ ့ရပ္ကြက္ထဲကုိ တနဂၤေႏြမနက္ ၁၀ နာ၇ီ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ဆုိရင္ တေရာ္ ကင္ပြန္း ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ေရာင္းတဲ့ အဖြားတို ့သားအမိလာပါတယ္ . အဖြားက ကၽြန္မ ဖြားဖြားနဲ ့အရြယ္တူပါပဲ . သူ ့သမီး ဆုိသူ အေၾကာင္းကုိ ကၽြန္မမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး . ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္က အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ေနျပီ ျဖစ္တဲ့ ဖြားဖြား နဲ ့ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္သည္ ဖြားဖြားနဲ ့ကုိ ယွဥ္ၾကည့္ျပီး ကၽြန္မ ခံစားရပါတယ္ . ေခါင္းေပၚမွာ အေလးအပင္ၾကီး ထမ္းထားျပီး တစ္လမ္း၀င္ တစ္လမ္းထြက္ ၀မ္းစာအတြက္ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္လိုက္ေရာင္းရတဲ့ ကိုယ့္အဖြားနဲ ့ရြယ္တူ အဖြားၾကီး ၊ ကၽြန္မတို ့အိမ္ေရွ ့မွာ သူ ့အထမ္းၾကီးခ်ျပီး ခဏ နားရင္း ၀ယ္သူေတြကုိ ေရာင္းေနတဲ့ သူ ့မ်က္ႏွာမွာ ေမာပန္းျခင္း ၊ စိတ္ရႈပ္ေထြးျခင္း ေသာကေတြကုိ ငယ္ေသးတဲ့ ကၽြန္မ မဖတ္တတ္ခဲ့ေပမယ့္ ေမွးမွိန္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းရယ္ ၊ စို ့ေနတဲ့ ေခၽြးေတြရယ္ ၊ ေမာပန္းစြာ အသက္ရွဴေနတဲ့ ဖြားဖြားနဲ ့အသက္တူ သူမ ကို ၾကည့္ျပီး ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းခဲ့ဖူးတယ္ . ကၽြန္မ အျမဲတမ္း သူ ့ဆီက ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ ရယ္ အုန္းဆီ ရယ္ ကၽြန္မ တုိ ့တစ္အိမ္လံုး သံုးဖို ့ ၀ယ္ေပးရတယ္ . တခါတေလေတာ့လည္း ကၽြန္မ နဲ ့တူတူ ေမေမ ပါ လုိက္ထြက္လာတတ္တယ္ .<br /><br />ခုဆုိရင္ သူတို ့ေတြ ရွိေသးလား ၊ တျခား အလုပ္ပဲ ေျပာင္းလုပ္ေနသလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မ အငယ္တုန္းကလုိ ခုခ်ိန္ထိ ေခါင္းရြက္ေစ်းသည္ အျဖစ္နဲ ့ တစ္လမ္း၀င္ တစ္လမ္းထြက္ လုိက္ေရာင္းေနတုန္းပဲလား . ကၽြန္မရဲ ့ေမးခြန္းေတြကုိ ကၽြန္မ ကို ေျဖေပးမယ့္လူ မရွိဘူး .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-3229633759254041763?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-17074061319054468952009-03-13T20:50:00.002-07:002009-03-16T06:17:01.745-07:00<div style="text-align: justify;">တျမန္ေန ့က အလုပ္သြားဖို ့တုိက္ထဲက အထြက္မွာ ကိုယ္နဲ ့ရင္းႏွီးတဲ့ ရနံ ့တမ်ိဳး တိုး၀င္လာတယ္ . လူက အရမ္း အလ်င္လိုေနတာရယ္ ၊ ပတ္၀န္းက်င္က သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ႏုိင္ေသးတာရယ္ေၾကာင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားမေနႏုိင္ဘဲ ရံုးကားေစာင့္ေနတဲ့ ေနရာကို ဆက္ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္ .<br /><br />ရံုးကအျပန္ လမ္းအကူးမွာပဲ မနက္က ရနံ ့က ထပ္ျပီး တိုး၀င္လာတယ္ . ျပီးေတာ့ ကားတစ္စင္း ျဖတ္သြားတိုင္း အ၀ါေရာင္ ပန္းေၾကြေတြက ေလရဲ ့ေနာက္ကုိ ေ၀ွ ့ကာ ၀ိုက္ကာ လိုက္သြားၾကတယ္ .<br /><br />ဒါ ဘာရနံ ့ပါလိမ့္လို ့သိလိုက္ရခ်ိန္မွာ ရင္ထဲမွာ လိႈက္ကနဲ ခုန္သြားတယ္ . ျပီးေတာ့ ေပ်ာ္သြားတယ္ . ခ်က္ခ်င္းလိုပဲ ၀မ္းနည္းျခင္းကိုပါတခါတည္း ခံစားလိုက္ရတယ္ . ကၽြန္မတို ့ရဲ ့ႏွစ္သစ္ကူး ေရွ ့ေျပး အၾကိဳ ၊ ကၽြန္မတို ့မိန္းခေလးေတြရဲ့ ဆံေကသာထက္မွာ တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါသာ ပန္ခြင့္ရတဲ့ ပိေတာက္ပန္းေတြပါလား . ပိေတာက္ပြင့္ျပီဆိုတာ သိရေတာ့ ႏွစ္သစ္ကူး သၾကၤန္ပြဲေတာ္လာေတာ့မယ္ဆုိတာကုိ ေတြးျပီး ရင္ခုန္ လႈပ္ရွားသြားရတယ္ . ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ က ကၽြန္မတို ့ႏိုင္ငံမွာ မဟုတ္ျပန္ဘူးေလ .<br /><br />ဒီႏွစ္ပါနဲ ့ဆုိရင္ သၾကၤန္မွာ ပြဲေတာ္ကို ပါ၀င္ခြင့္ မရတာ ၄ ႏွစ္ျပည့္သြားျပီ. လြမ္းတယ္ သၾကၤန္ရယ္ ..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-1707406131905446895?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-58028793040980257702009-03-06T17:38:00.001-08:002009-03-16T06:17:46.235-07:00<div style="text-align: justify;">အရိုးရဲ ့သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ နားေထာင္ျပီးတဲ့ ခဏ မွာ ကၽြန္မရဲ ့စိတ္အစဥ္ဟာလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ ႏွစ္တာ ကာလဆီသုိ ့ေရာက္ရွိသြားခဲ့တယ္ .<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မဟာ ပြင့္သစ္စ ပန္းကေလးလိုပါပဲ . ဥယ်ာဥ္မွဴး ေဖေဖ ေမေမ တုိ ့ရဲ ့ေရေလာင္းေပါင္းသင္ေပးမႈ နဲ ့ရွင္သန္ ပြင့္လန္းလာခဲ့တဲ့ ပန္းကေလးဟာ အဖူးအငံု ဘ၀ကေနျပီး ခုေတာ့ ပန္းကေလး တစ္ပြင့္အျဖစ္နဲ ့လွပေသာ ပန္းကေလးေတြအမ်ားၾကီး ရွိရာ ပန္းျခံၾကီးတစ္ခုထဲ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္ .<br /><br />တကယ္ေတာ့ လူငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ တကၠသိုလ္ ေန ့ရက္ေတြ ဆုိတာ အရမ္းကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္ . ကၽြန္မက ရိုးရိုးေမဂ်ာကိုပဲ တက္ခဲ့ရသူဆုိေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ စာက်က္ရတဲ့အလုပ္ဟာ အထက္တန္းေက်ာင္းကစာကို က်က္ရတာေလာက္ေတာင္ မပင္ပန္းပါဘူး . ေနာက္ျပီး တခ်ိဳ ့ဘာသာေတြဆုိရင္ က်က္စရာမလိုဘဲ အေၾကာင္းအရာ သေဘာတရားကိုနားလည္ေအာင္မွတ္သားျပီး ကိုယ့္နားလည္သလုိျပန္ခ်ေရးလို ့ရတဲ့အတြက္ပုိလို ့ေတာင္ စာ မပိပါေသးတယ္ .<br /><br />မိုးလင္းရင္ ေက်ာင္း၀တ္စံု မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္၀တ္ခ်င္ရာ အျမင္တင့္တယ္ေသာ အ၀တ္အစားမ်ိဳးကို ၀တ္သြားလုိ ့ရတာကလည္း စိတ္ကုိ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုျဖစ္ေစပါတယ္ .<br /><br />ေက်ာင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြစုမိရင္ အတန္းတက္ ၊ မတက္ခ်င္ရင္ ကန္တင္းသြား ၊ မသြားခ်င္ရင္ ေက်ာင္းပတ္ ၊ မပတ္ခ်င္ရင္ ေအးေအးလူလူ ထိုင္ျပီး စာတိုင္ပင္ တခါတေလေတာ့လည္း ေရာက္တတ္ရာရာ ေပါက္ကရ ရွစ္ေသာင္း အစားအေသာက္အေၾကာင္းလဲ ပါရဲ ့၊ အ၀တ္အစား အေၾကာင္းလဲ ပါရဲ ့၊ မင္းသား မင္းသမီး အေၾကာင္းလဲ ပါရဲ ့ ၊ သရဲ ေဗဒင္ သတင္း အတင္း အစံုပလံု ပါးစပ္က အျမဳပ္ထြက္မတတ္ လုျပီး ေျပာရတာလဲ အရမ္းကုိ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြပါပဲ . အဲ့ဒီလုိမွ အားမရေသးရင္ ေက်ာင္းနဲ ့အနီးဆံုး သူငယ္ခ်င္း အိမ္ကုိသြားျပီး ၾကာဇံခ်က္ ၊ ေၾကးအိုး ၊ ဆီခ်က္ ၊ ေကာ္ရည္ေခါက္ဆြဲ တစ္ခု မဟုတ္ တစ္ခု ခ်က္စားျပီး စာမလုပ္ဘဲ အခန္းေအာင္း ေဟးေလး၀ါးလား လုပ္ေနရင္လဲ လူၾကီးေတြက မဆူၾကပါဘူး . အခ်ိန္တန္လုိ ့အတန္းတက္ရင္ျပီးေရာဆုိျပီး လႊတ္ထားေပးတာပဲ .<br /><br />တခါတေလ အျခားေမဂ်ာက ကိုယ့္ကိုလာရစ္တဲ့ ေကာင္ေလးေတြကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ပဲေပး အတန္းထဲ လက္ခ်ာ လုိက္ေနခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရတာလဲ အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးရင္ ေတာ္ေတာ္ ရီစရာေကာင္းပါတယ္ . ကန္တင္းတကာ လုိက္ထိုင္ ေကာင္ေလးေတြက ေၾကာင္ရင္ ကိုယ့္ေမဂ်ာအမွန္ကို မေျပာဘဲ အေၾကာင္ရိုက္ ၊ သူတုိ ့က ကန္တင္းအျပန္ေနာက္ကလိုက္လာရင္ ကိုယ့္ပါးစပ္က ထြက္ခ်င္ရာ ထြက္ထားတဲ့ ေမဂ်ာနဲ ့ကိုယ့္အေဆာင္နဲ ့က တေမွ်ာ္တေခၚ . အဲ့ဒီေတာ့မွ ဂြေတြက်ျပီး တခ်ိဳ ့ကိုလဲ ရုပ္တည္ၾကီးေတြနဲ ့ေဟာက္စားလုပ္ ၊ တခ်ိဳ ့ကိုလည္း လူစု ခြဲျပီး မ်က္လွည့္ျပ ၊ ဟိုက လည္ရင္ေတာ့ မရဘူးေပါ့ေလ . အူေၾကာင္ေၾကာင္ပံုစံေလး ဆုိရင္ေတာ့ ေသဖို ့သာျပင္ ကိုယ္ေတြက အုပ္စုကေတာင့္ေတာ့ အရူးလုပ္ေတာ့တာပဲ .<br /><br />ျပီးေတာ့ ကၽြန္မ တုိ ့အုပ္စုက ဗရုတ္ေတြခ်ည္းပဲ ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီရယ္ . ရည္းစား ႏွစ္ေယာက္ တျပိဳင္တည္း ထားတဲ့ တစ္ေယာက္ဆုိရင္ ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ရက္တည္း တစ္ခ်ိန္တည္း ခ်ိန္းမိလို ့ ဟုိဘက္ေလွကားထိပ္နဲ ့ ဒီဘက္ေလွကားထိပ္ကုိ ေျပးျပီး စကားေျပာတယ္ . ကၽြန္မတို ့ေတြက သူ ့အစား ဘုရားလည္း တမိရဲ ့ ၊ စိတ္လည္း တိုျပီးသူ ့ကုိ ရိုက္ခ်င္ၾကတယ္ . သူ ကေတာ့ ခပ္တည္တည္ မွင္ေသေသ နဲ ့ တစ္စိမွ ရုပ္မပ်က္ဘူး .<br /><br />တခါလည္း အတန္းမတက္ခ်င္ေတာ့ ဆရာမလာခင္ လစ္မယ္ဆုိျပီး ဆရာက ဒီဘက္ေလွကားက လာမွာဆုိးလို ့ဟိုဘက္ေလွကားထိ ေလွ်ာက္လိုက္ပါမယ္ေလဆိုျပီး ဟိုဘက္ထိပ္ ေလွ်ာက္ေတာ့ တစ္ခန္းမွာ ပါခ်ဳပ္ စာသင္ေနတာ ေတြ ့တာနဲ့ ေက်ာ္မသြားရဲဘဲ အဲ့ဒီ အတန္းထဲ ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ ့၀င္ ၊ ခပ္တည္တည္နဲ ့လက္ခ်ာ လုိက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၾကတယ္ . ခုျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေက်ာ္သြားလည္း ရပါရဲ ့နဲ ့ပါခ်ဳပ္ေတာ့ အေသေၾကာက္လို ့ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတြးမိျပီး အသံထြက္ ရီမိတယ္ .<br /><br />မိုင္နာသင္တဲ့ ဆရာမ တစ္ေယာက္ဆုိ ကိုယ္ေတြကုိ လက္လန္လို ့ . အပ်ိဳၾကီး ဆရာမ ဆိုေတာ့ မ်က္စိ စပါးေမႊးကလဲစူး ၊ ဒါေပမယ့္ သူ ့မွာ ကိုယ္ေတြကို ခ်စ္ကလဲ ခ်စ္ျပန္ လက္ညိဳးေလး တေထာင္ေထာင္နဲ ့နင္တို ့ေတြ နင္တို ့ေတြေနာ္ ဆုိတုိင္း ကၽြန္မ တို ့က တီခ်ယ္ကလဲ ဆုိျပီး လက္ကိုဆြဲသူက ဆဲြ ၊ ခါးကို ဖက္သူကဖက္ ၊ ေမႊးေမႊးေပးသူကေပး ဆရာမ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ တစ္အုပ္စုလံုး အနား၀ိုင္းျပီး တီတီတာတာ လုပ္ၾကေတာ့ တီခ်ယ္မွာ ဘာမွ မေျပာႏုိင္ဘူး . ကၽြန္မ တို ့ မဟုတ္တာ လုပ္သမွ် သူ ့မွာ ထိုင္ၾကည့္ေနရတယ္ .<br /><br />ေက်ာင္းျပီးလို ့ ဘြဲ ့ယူၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ဟယ္ နင္မ်က္ႏွာၾကီးက ဘယ္လို ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးလုံးၾကီးနင့္ပါးေပၚ တင္လာတာလား ၊ အမယ္ အမယ္ မိန္းမ က မိန္းမ က ဆုိျပီး ထံုးစံ အတုိင္း ေနာက္ေျပာင္ေနၾကေပမယ့္ ကိုယ္စီရင္ထဲမွာေတာ့ ငါတို ့ေတြ ဒါျပီးရင္ ကိုယ္စီ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ၾကရေတာ့မယ္ . ဘယ္အခ်ိန္ၾကမွ ျပန္ေတြ ့ႏုိင္မယ္မသိဘူး ဆုိျပီး ၀မ္းနည္းေနမိၾကတယ္ .<br /><br />တကယ္ကိုပါပဲ. ဘြဲ ့ယူျပီးကတည္းက ကၽြန္မတို ့ေတြ တခ်ိဳ ့လဲ မိသားစု ေတြ ရ ၊ တခ်ိဳ ့လဲ အလုပ္နဲ ့ နယ္ေရာက္ ၊ ကၽြန္မ အပါအ၀င္ တခ်ိဳ ့ေတြက ျပည္ပမွာ ၊ အားလံုးဟာ ကိုယ္စီ ကိုယ္စီ ကိုယ့္တာ၀န္ေတြ နဲ ့ကိုယ္ ပိျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ အရင္လို မေတြ ့ႏုိင္ၾကဘူး . ဒါေပမယ့္ သူတို ့အားလံုးလဲ ကၽြန္မလိုပဲ ဟုိအရင္ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ကို လြမ္းေနအံုးမယ္လုိ ့ ယံုၾကည္ေနမိပါတယ္ .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-5802879304098025770?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-49837615721694586012009-02-21T21:31:00.000-08:002009-03-16T06:18:53.787-07:00<div style="text-align: justify;">မေန ့က ဆံပင္ သြားညွပ္ျဖစ္တယ္ . လူက ဆံပင္က ပါးရတဲ့ အထဲ ရွည္ေနေတာ့ ညွင္းသိုးသိုး နဲ ့ လူၾကီးရုပ္ ေပါက္ေနေတာ့ ( နဂိုကတည္းက ရုပ္ရင့္တာ ဟုတ္ဘူး ဟိဟိ ) ညွပ္ပစ္လုိက္တယ္ ေအးေရာ . ခုေတာ့ ဂုတ္ေထာက္ လန္လန္ေလး ျဖစ္သြားေရာ . ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္က အမ က ဦးေရျပား ပေရာ္ပလန္ ရွိတယ္ . ဆံပင္ေတြ ကၽြတ္လြန္းတယ္ ဆုိျပီး ( ၾကာရင္ ထိပ္ေျပာင္ေတာ့မယ္ ေျပာခ်င္ပံုရတယ္ . အဟင့္ ) Treatment ယူပါလားတဲ့ . ဘယ္ႏွေခါက္လဲေတာ့ မသိဘူး . အားလံုးေပါင္း Package ယူရင္ ၅၂၂ က်ပ္တဲ့ေလ . အမေလး ကတံုးသာ တံုးပစ္လိုက္တာ ေကာင္းမယ္ ထင္ပါတယ္ . ဒါနဲ ့ အင့္ ဆုိျပီး စဥ္းစားအံုးမယ္လို ့ေျပာလိုက္တယ္ .<br /><br />ျပီးေတာ့ ဆံပင္အရင္ညွပ္တယ္ . ကိုယ့္ဟာကိုယ္လဲ ဆံပင္ကၽြတ္တာေတာ့ သိပါတယ္ . ျပီးေတာ့ ကိုယ္က ဆံပင္ကုိ တအား စုျပီး စည္း ထားတတ္ေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့ေနာ္ . ဒါနဲ ့ပဲ ဆုိင္က အမ ကို ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ လုပ္လုိ ့မရဘူးလားဆိုျပီးေတာ့ ေမးျပီး ေဆးေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ နဲ ့ ေပါင္းတင္တဲ့ ဟာလုိမ်ိဳး ႏွစ္ဗူး ၀ယ္လာခဲ့တယ္ .. ဒီေန ့က စျပီး စမ္းလုပ္ၾကည့္အံုးမယ္ .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-4983761572169458601?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-53039969826598189592009-02-13T21:52:00.000-08:002009-03-16T06:18:32.945-07:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန ့က February 14 ၊ အေနာက္ႏုိင္ငံကစလုိ ့ ကမၻာတစ္၀ွမ္းလံုး သတ္မွတ္ထားတဲ့ ခ်စ္သူမ်ားေန ့ေပါ့ .<br /><br />မေန ့ကညကတည္းကိုက တခ်ိဳ ့ခ်စ္သူအတြဲေတြမွာ ပန္းစည္းေလးေတြ ကိုယ္စီ ကိုယ္စီ ကိုင္ျပီး အမ္အာတီမွာ bus car ဂိတ္မွာ Taxi Stand မွာ တုိးတိုး တုိးတိုး တစ္ဦး နဲ ့တစ္ဦး ၾကင္ၾကင္နာနာ ယုယုယယ နဲ ့ေတြ ့ေနရတယ္ .<br /><br />ကၽြန္မ ဒီေန ့ ဂ်ီေတာ့ခ္ ၀င္လိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္မကုိ ဘာအစီအစဥ္ ရွိလဲ ဆုိျပီး လာလာေမးၾကတယ္ . ဒါနဲ ့ သူတုိ ့ကို ရွိတယ္ ညေနက်မွ Dinner သြားစားမယ္ဆုိျပီး သူတို ့ကိုလဲ ျပန္ေမးျဖစ္တယ္ .<br /><br />ခ်စ္သူက ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ထဲက ကၽြန္မကုိ ဒီႏွစ္ Valentine Day အတြက္ လက္ေဆာင္ေပးထားျပီးသား . ကၽြန္မတို ့ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့ တတိယ အၾကိမ္ေျမာက္ Valentine Day ေလးေပါ့ . ပထမဦးဆံုး ႏွစ္က ႏွစ္ေယာက္စလံုး မြဲေတ ေနၾကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား အမွတ္တရ လက္ေဆာင္မေပးျဖစ္ပဲ ေန ့လည္စာ ပဲ တူတူ စားျဖစ္တယ္ .<br /><br />ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကေတာ့ ၾကားရက္ၾကီး ဆုိေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ျမိဳ ့ထဲမွာ ခ်ိန္းျပီး ကၽြန္မကလဲ လက္ေဆာင္ ၀င္၀ယ္ ၊ သူကလဲ လက္ေဆာင္ ၀င္၀ယ္ ႏွစ္ေယာက္သားေတြ ့လို ့လက္ေဆာင္ဖလွယ္ၾကခ်ိန္မွာ အံ့ၾသစြာနဲ ့ပဲ ကၽြန္မတို ့ရဲ ့ စိတ္ကူးေတြ တူညီေနၾကတာကုိ ေတြ ့ရတယ္ . ကၽြန္မတို ့ႏွစ္ေယာက္စလံုး MP3 အျဖဴေရာင္ေလးေတြ ဆင္တူ ၀ယ္ျဖစ္တယ္ .<br /><br />ဒီႏွစ္ေတာ့ သူက ကၽြန္မ ကို ကိုယ္တိုင္ေရြးခိုင္းျပီး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္ . ဒီပို ့စ္ေလး ေရးရင္းနဲ ့ခ်စ္သူကုိ တခါတည္းပဲ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီေနရာေလးက အသိေပးပါရေစ ..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_s_cRXs3k8V4/SZZgwiqCbLI/AAAAAAAAAC4/6oFtfsdAcDU/s1600-h/DSC00165.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_s_cRXs3k8V4/SZZgwiqCbLI/AAAAAAAAAC4/6oFtfsdAcDU/s320/DSC00165.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302531998328450226" border="0" /></a><br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ တခါတည္း ၾကြားလုိက္တယ္ . အျမင္ကတ္ကတ္နဲ ့ သည္းခံၾကပါေနာ္ . :P</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-5303996982659818959?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-33285987147001015032009-02-13T21:42:00.000-08:002009-03-16T06:19:15.257-07:00<div style="text-align: justify;">ဘာရယ္မဟုတ္ မနက္က အိပ္ရာႏုိးေတာ့ ေတြးမိတာေလးပါ .<br /><br />ကၽြန္မ ငယ္ငယ္က ကၽြန္မေမေမရဲ ့ အ၀တ္အစားေတြ ၀တ္ခဲ့ရတယ္ . ေမေမ့ရဲ ့ထမီ ၊ ေမေမ့ရဲ ့ အက်ီၤေတြနဲ ့အပ်ိဳလုပ္ခဲ့တာေပါ့ေလ . ၈တန္း ၉တန္း ၁၀တန္းေပါ့ . ေမေမ ၁၆ ႏွစ္သမီးေလာက္က ၀တ္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အစားေတြဟာ ကၽြန္မ ၁၆ ႏွစ္ သမီး အထိ ၀တ္လို ့ရတုန္း . ေနာက္ပိုင္း အကၤ်ီေတြ မေတာ္ေတာ့ ေမေမ့ရဲ ့ ထမီ ေတြဟာ ကၽြန္မခုခ်ိန္ထိ ၀တ္လုိ ့ရေနတုန္းပဲ . အိမ္ေနရင္းဆို ကၽြန္မ ၀တ္ထားတဲ့ ထမီေတြမွာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ၀ယ္ခ်ဳပ္တာ တစ္ထည္မွမပါဘူး .<br /><br /><br />ကၽြန္မတို ့ခု ၀တ္ေနတဲ့ အ၀တ္အစားေတြမ်ားေတာ့ ကိုယ့္သမီးကုိ ေပး၀တ္ဖို ့မေျပာနဲ ့ ကိုယ့္ရဲ ့ညီအမေတြကုိေတာင္ ေပးလုိ ့မရဘူး . ကိုယ္၀တ္ေနတုန္းတင္ ဟုိေနရာကျပဲ ဒီေနရာကေပါက္ နဲ ့..<br /><br />အင္းး ေနာက္ပိုင္း ကိုယ့္သားသမီးေတြ ကိုယ့္အရြယ္ ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနမယ္ မသိဘူးေနာ္ .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-3328598714700101503?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-79346538176252617062009-02-01T01:38:00.000-08:002009-02-01T01:50:03.446-08:00မနက္စာ စားျခင္းဟာ ကိုယ့္ရဲ ့အစာအိမ္ ကို ဂရုစိုက္ျခင္း တမ်ိဳး ဟု ကၽြန္မ ျမင္ပါတယ္ .<br /><br />အရင္က ကၽြန္မ က မနက္စာ ဆိုရင္ အဖတ္မစားဘဲ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ေသာက္လုိက္ျပီး ေန ့ခင္း ထမင္းစားခ်ိန္က်မွ ထမင္းစားတတ္သူ တစ္ဦးပါ . ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း ထမင္းစားခ်ိန္ေတြ ေနာက္က်ျပီး အစာအိမ္ ေ၀ဒနာ ရလာတဲ့ အခါမွာ ဆရာ၀န္မ က မနက္စာ စားေပးပါဟု ညႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း က်င့္ျပီး မနက္စာ စားခဲ့ပါတယ္ .<br /><br />စ စားစားခ်င္းမွာေတာ့ လူက ပ်ိဳ ့ခ်င္သလို ၊ အန္ခ်င္သလို ျဖစ္ပါတယ္ . ေနာက္ပိုင္း အက်င့္ရသြားေတာ့ မနက္စာ မစားရင္ လူက ဗုိက္ဆာ ရင္တုန္ျပီး ေနလို ့ထိုင္လို ့မေကာင္းသလိုကို ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္ .<br /><br />အမွန္ေတာ့ မနက္ေစာေစာ မနက္စာ ေပါင္မုန္ ့ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ကၽြန္မတို ့ အၾကိဳက္ မုန္ ့ဟင္းခါး ၊ ေကာက္ညွင္းေပါင္း တစ္ခုခု စားေပးလိုက္တာဟာ အထက္ကို ဆန္တက္လာတဲ့ ကိုယ္တြင္းမွာ ရွိတဲ့ ေလကုိ အစာနဲ ့ဖိခ်လုိက္တဲ့ အတြက္ ေလအန္တာတုိ ့၊ ေလပ်ိဳ ့တာတို ့ ခုေနာက္ပိုင္း မျဖစ္ေတာ့သေလာက္ ရွားသြားတာကုိ ကၽြန္မ သတိထားမိပါတယ္ . <br /><br />ဒီေရာက္ေတာ့ မနက္စာ မုန္ ့ဟင္းခါး ဘာညာ ၀ယ္ရခက္ျပီး ထမင္းေၾကာ္လဲ ကၽြန္မ က ပဲျပဳတ္မပါရင္ မၾကိဳက္တဲ့ အတြက္ ညကက်န္ေအာင္ ခ်က္ထားတဲ့ ထမင္းၾကမ္းကုိ ေႏြး ျပီးရင္ ဆီ ၊ ဆား အနည္းငယ္ထည့္ နယ္ျပီး အေပၚမွာေျမပဲေလး ျဖဴးစားလုိက္တာပါပဲ . အမ်ားၾကီး စားတာမ်ိဳးလဲ မဟုတ္ပါဘူး . ပန္းကန္လံုးေလး တစ္လံုးစာ ေလာက္ လုပ္ျပီး စားလိုက္တာပါ . ျပီးေတာ့မွ ကိုယ္လုပ္စရာ ရွိတဲ့ အိမ္မႈ ကိစၥ ၊ မီးဖိုေခ်ာင္ ကိစၥေတြကုိ ဆက္လုပ္ပါတယ္ .<br /><br />သူငယ္ခ်င္း တို ့လဲ မနက္စာ စားက်င့္ မရွိရင္ က်င့္ျပီး မနက္စာေလး စား စားေပးဖို ့အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္ ရွင္ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-7934653817625261706?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-60188878400706061842009-01-30T23:44:00.001-08:002009-01-30T23:55:06.934-08:00ဒီေန ့ Gtalk ရွင္းလင္းေရး လုပ္ပါတယ္ .<br /><br />Gtalk ရွင္းလင္းေရး ဆုိတာ က ကၽြန္မ ရဲ ့ Gtalk Account ထဲမွာ ရွိေနေသာ တခ်ိဳ ့ ID မ်ားကုိ Blocked လုပ္ပစ္တာကိုေျပာတာပါ . <br /><br />ကၽြန္မကလဲ ကၽြန္မပါပဲ . သူ ့ဟာသူ ဒီအတိုင္း ထားလဲ ရရဲ ့သားနဲ ့မ်က္စိထဲမွာ ရႈပ္လြန္းတယ္ ထင္လို ့ပါ . (မိတ္ေတာ့ ပ်က္ေတာ့မွာပဲ ဟီးဟီး )<br /><br />ဘယ္သူေတြကုိ Blocked လုပ္တာလဲ ဆုိေတာ့ Gmail Account ႏွစ္ခု သံုးခု ေလးငါးခု အခု ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ဖြင့္ျပီး ရွိသမွ် အေကာင့္နဲ ့ကၽြန္မ ကုိ လာ Add ထားေသာ သူမ်ား ၊ အလကားရလို ့ဖြင့္တာ ျပသနာ မရွိပါဘူး . ကၽြန္မ ကလဲ သူတို ့ Password ေတြ ကူမွတ္ေပးရတာမွမဟုတ္တာ . သို ့ေပမယ့္ ရွိသမွ် အေကာင့္နဲ ့လာအက္ထားေတာ့ သူတို ့ အေကာင့္ ေတြ ၀င္ထားရင္ ကၽြန္မဖက္မွာ ျမင္ေနရတာ စိတ္ထဲ ကလိ ကလိ ျဖစ္လြန္းလို ့ သူတို ့ ရဲ ့ ခပ္စိပ္စိပ္ အျမဲတမ္းနီးပါး သံုးတဲ့ ID ကုိ ခ်န္ျပီး က်န္တာေတြ Blocked လိုက္တယ္ .<br /><br />ေနာက္တစ္ခါ ကၽြန္မ ကို Add ထားျပီး စကားမေျပာျဖစ္ေသာ ၊ လံုး၀ နီးပါး မေျပာေသာ ၊ ခုိင္းစရာ ရွိမွ လာေခၚတတ္ေသာ ID မ်ားကို Blocked လိုက္ပါတယ္ . ဒါေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ . မဟုတ္ရင္ လာလာခိုင္းတာ ေအာင့္သက္သက္နဲ ့လုပ္ေပးေနရတယ္ . ကိုယ္က သြားႏႈတ္ဆက္ရင္ ( ခိုင္းမလုိ ့မဟုတ္ပါ ) ၀တ္ေက် တန္းေက် ေတာင္ ျပန္မေျပာႏုိင္ေလာက္ေအာင္ Busy ေနေသာ သူမ်ားမို ့ Blocked လိုက္ပါတယ္ . <br /><br />အိုးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ကၽြန္မ ဟာ ေတာ္ေတာ္ အေပါက္ဆုိးျပီး ေပါင္းရ သင္းရ ခက္ေသာ ၊ အင္မတိ အင္မတန္ လက္ေပါက္ကပ္ေသာ သူၾကီးပါလားေနာ္ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-6018887840070606184?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-39774370567870973712009-01-30T23:30:00.000-08:002009-01-30T23:40:10.878-08:00ဒီေန ့ မနက္ေစာေစာ ထျပီး PolyClinic ကုိေျပးရတယ္ . ေဆးခန္းလဲ ျပရင္း ေသြးလဲ စစ္ရင္း ဆုိပါေတာ့ .<br /><br />ေဆးရံု ေဆးခန္း လူစည္တတ္တယ္ ဆိုတာ တကယ္ပဲေနာ္ . ဆရာ၀န္နဲ ့ျပဖို ့လဲ ေစာင့္ ၊ ေသြးစစ္ေတာ့လဲ ေစာင့္ ၊ ပုိက္ဆံေခ်ေတာ့လဲ ေစာင့္ . မနက္ ၈ နာရီမတိုင္ခင္က ေဆးခန္းေရာက္တယ္ . အိမ္ကုိျပန္ေရာက္ေတာ့ ၁၁ နာ၇ီ ခြဲေနျပီ . <br /><br />ထားပါေတာ့ ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာက အဲ့ဒါ မဟုတ္ဘူး . ထံုးစံ အတိုင္း လိုရင္း မေရာက္ျဖစ္ေတာ့မယ္ . <br /><br />ကၽြန္မ တို ့ အိမ္နားမွာ ျမန္မာဆုိင္ ႏွစ္ဆိုင္ ရွိတဲ့ အေၾကာင္း ေၾကာ္ျငာ ခ်င္လို ့ပါ . ပထမ တစ္ဆုိင္က တိုက္နံပါတ္ ၃၂၅ မွာ ရွိျပီး ဆုိင္ နာမည္က ကံေကာင္း ပါတဲ့ . ဒုတိယ တစ္ဆိုင္ကေတာ့ တိုက္နံပါတ္ ရွာတာ မေတြ ့လို ့ ရွာလို ့လြယ္ေအာင္ေျပာရရင္ ျမန္မာ ကုန္စံုဆိုင္ ျဖစ္တဲ့ ေကာင္းစံု ရွိတဲ့ တိုက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ . ဆုိင္နာမည္က ေရႊမႏၱေလး ပါတဲ့ . ႏွစ္ဆိုင္စလံုး ကလန္းမန္းတီး အမ္အာတီမွာ ဆင္းျပီး ညာဘက္ကုိ ထြက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေရာက္ပါတယ္ . ဆိုင္ေလးေတြက နဲနဲ ေသးေတာ့ ရွာရတာ နဲနဲေတာ့ လက္၀င္တာေပါ့ေနာ္ . အတြင္းကို ေသခ်ာလွမ္းၾကည့္မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ျမင္ရပါတယ္ . <br /><br />ႏွစ္ဆုိင္ စလံုး ဆက္ဆံေရးေကာင္းတဲ့ အျပင္ကုိ ခ်က္ထားတာလဲ မဆုိးပါဘူး . ကံေကာင္းက အိမ္ခ်က္နဲ ့တူျပီး ေရႊမႏၱေလးကေတာ့ ဆုိင္ခ်က္ အရသာ ထြက္ပါတယ္ . <br /><br />ဒီေန ့မနက္ ေရႊမႏၱေလးမွာ ကၽြန္မ မုန္ ့ဟင္းခါး စားလာတာ ေကာင္းပါတယ္ . ငါးမ်ားျပီး အရသာက ေလးေလးပင္ပင္ ရွိပါတယ္ . ထမင္းစားၾကည့္ေတာ့လဲ ဟင္းေတြ အရသာ မဆုိးတာကို ေတြ ့ရပါတယ္ . <br /><br />Blog ၾကြလာမိတ္သဟာ တုိ ့ Clementi ဘက္မ်ား ေရာက္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ၊ ျမန္မာဟင္း ထမင္းေလးလဲ စားခ်င္စိတ္ရွိတယ္ ဆုိရင္ စားလုိ ့ရေအာင္ ညႊန္လိုက္ပါတယ္ ရွင္ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-3977437056787097371?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-10933002990693147872009-01-29T00:14:00.001-08:002009-01-29T00:27:07.939-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_s_cRXs3k8V4/SYFlhoRWnsI/AAAAAAAAACY/DMdg2bwfI7c/s1600-h/DragonFruit.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_s_cRXs3k8V4/SYFlhoRWnsI/AAAAAAAAACY/DMdg2bwfI7c/s320/DragonFruit.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296626265184706242" border="0" /></a><br />္္္<br />စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု စားခ်င္သလို ျဖစ္တာနဲ ့ ဘာစားရမလဲ စဥ္းစားေတာ့ အသီးတစ္ခုခု ေတာ့ စားမယ္လုိ ့ ဆံုးျဖတ္မိတယ္ . ဒါနဲ ့ဘာရွိလဲ ဆုိျပီး ရွာေတာ့ တရုတ္ႏွစ္ကူး လက္က်န္ လိေမၼာ္သီး ေတြနဲ ့ Dragon Fruit လုိ ့ေခၚတဲ့ နဂါးေမာက္သီး ကုိ သြားေတာ့တယ္ . ဒါနဲ ့ပဲ နဂါးေမာက္သီးကို ( အမွန္ေတာ့ ဘယ္လို စားရမယ္မွန္း မသိဘူး အရင္က ခြဲျပီး အဆင္သင့္ပဲ စားဖူးတာေလ ) ဟုိ အကိုၾကီး ကိုဘိုက္ အဲ့ေလ ကိုဘြိဳင္းဇ္ သင္ေပးထားတဲ့ အတုိင္း ထိပ္ ႏွစ္ခုကို ျဖတ္ခ်လိုက္ျပီး အလယ္ကေန ခြဲ ၊ ျပီးေတာ့ အခြံ ေလးကို လက္နဲ ့အသာေလး တြန္းလိုက္တာ တစ္ခုလံုး ကြာက်လာေရာ . စိတ္ထဲမွာ အလဲ့ တယ္ဟုတ္ပါလားေပါ့ . ကိုယ့္ဟာကိုယ္ဆို မခြာတတ္လုိ ့အဲ့ဒါကို ၾကိဳးစားပမ္းစား ဓါးနဲ ့လွီးေနအံုးမွာေလ . ေရွာ္တာက အဲ့လုိ.. ျပီးေတာ့ မွာ တခါစားရံု အတံုးေလးေတြ လွီး ပန္းကန္ထဲ ထည့္ျပီးေတာ့ ကြန္ျပဴတာေရွ ့ကို ယူလာလိုက္တယ္ .<br /><br />ပါးစပ္ထဲတစ္တံုးေကာက္ထည့္လိုက္တာ ခ်ဥ္လုိက္တာ .. ကိုဘြိဳင္းဇ္ သင္ေပးထားတဲ့ အတိုင္း နီနီေလးေတာ့ ေရြးတာပဲ ေကာ . ကိုယ္မေရြးတတ္လုိ ့ပဲလား မသိဘူး . ခ်ိဳလဲမခ်ိဳဘူး . ( ဟီးဟီး လာဖတ္ျပီး ငါ့ကို ဆဲေတာ့မယ္ ငါနဲ ့ဘာဆိုင္လုိ ့လဲ ဟ ဆိုျပီး ) မေကာင္းေက်ာင္းပုိ ့ဆုိသလုိေပါ့ ကိုဘြိဳင္းဇ္ ရယ္ . ဟဲဟဲဟဲ<br /><br />ဒါနဲ ့ စားသာ စားရ . ဘာေကာင္းလဲ မသိဘူး ဆိုျပီး google မွာ သြားရွာျပီး ဖတ္ျဖစ္တယ္ . ေရးထားတာေတာ့ အမ်ားၾကီးေပါ့ေလ . ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ္စိတ္၀င္စားတာပဲ ဦးစားေပးဖတ္ျပီး အေပၚက ပံုေလး ယူလာခဲ့တယ္ .<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Medicine<br />Dragon fruits reputedly improve eyesight and prevent hypertension. The seeds of the fruit supposed help in controlling blood glucose levels in people with non-insulin-dependent hyperglycaemic conditions (a kind of diabetes). It is also used to treat stomach and endocrine problems.<br /></span><br />သူက အဲ့လို ေရးထားတယ္ .. ဖတ္ရင္း ေရးရင္းနဲ ့ စားလုိက္တာ တစ္လံုးလံုးကုိ ကုန္ေရာ . အဟိ .. အဆိပ္မ်ားဆို ေသေနေလာက္ျပီ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-1093300299069314787?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-65474125887809515652009-01-28T23:26:00.000-08:002009-01-29T00:00:07.658-08:00ဒီေန ့အိမ္မွာ ေဆးခြင့္ ယူျပီး နားေနတယ္ . ရံုးပိတ္ရက္ဆက္ေနလို ့ အာဖ်ံကြီးလုပ္ျပီး ေဆးခြင့္ ယူတယ္လို ့မထင္ၾကပါနဲ ့ . တကယ္ၾကီး ေနမေကာင္းတာပါ . ေနမေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းက သိပ္ေတာ့ ၾကားမေကာင္းဘူး .. အင္း ဒါေပမယ့္ မထူးပါဘူးေလ . သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ လာလာေမးလုိ ့ေျဖေနတာနဲ ့ အဟဲ .<br /><br />ရံုးပိတ္ရက္ေတြ တုန္းက အိမ္မွာ အုန္းႏုိ ့ေခါက္ဆြဲခ်က္ ငရုတ္သီးနဲ ့စား ၊ ျပီးေတာ့ ထမင္းစားရင္လဲ ငရုတ္သီးကို ရွယ္စား ၊ ေရမေသာက္ပဲ အေအးေတြ နင္းကန္ေသာက္ ၊ အျပင္သြားေတာ့ အျပင္အိမ္သာကို မတက္ခ်င္လုိ ့ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အထိ Control လုပ္ထားမိတဲ့ အက်ိဳးေပါ့ေလ . အမွန္ေတာ့ အဂၤါေန ့တည္းက ျဖစ္ခ်င္ေနတာ . အဲ့ဒါကို ဂရုမစုိက္ဘဲ အေအးခ်ည္းေသာက္ေနတဲ့ အျပင္ ေရခဲမုန္ ့ေလးေတာင္ အဆစ္စားလိုက္ေသးတယ္ . မေန ့က ရံုးတက္ေတာ့ အေပါ့သြားတာ သိပ္ မထြက္ခ်င္ေတာ့ဘူး . ဒါနဲ ့ၾကိဳးစားပမ္းစား ေရကို ေသာက္ပါေသာ္ျငားလဲ မရေတာ့ဘူးေလ . မေန ့ညေန ရံုးဆင္းျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ကတည္းက အိမ္သာကို ၅ မိနစ္တစ္ခါေလာက္ ၀င္လုိက္ ထြက္လိုက္နဲ ့ ျဖစ္ေနတာ .<br /><br />ျဖစ္ဖူးတဲ့ လူေတြကေတာ့ အဲ့ဒီ ေ၀ဒနာကို သိမယ္ ထင္ပါတယ္ . ေတာ္ေတာ္ ခံရခက္တဲ့ ေ၀ဒနာပဲ . ဘယ္လို ေျပာရမလဲ . ဟုိ ဓါတ္လိုက္လုိ ့ လူက က်င္တက္သြားသလိုေလ . အဲ့ဒါကို Slow motion နဲ ့ျဖစ္တာ . လက္ဖ်ားထိပ္ ေျခဖ်ားထိပ္ေလးေတြ အထိ လုိက္က်င္သြားတာကို ကိုယ္က ခံစားလုိ ့ရေနတယ္ .<br /><br />ကၽြန္မ ရည္းစားကုိ ေဆးခန္း အေဖာ္လုိက္ေပးဖို ့ေခၚေတာ့ ေက်းဇူးရွင္က စေနတယ္ . ေဒါသထြက္လိုက္တာေလ .. နင္မျဖစ္ဖူးဘူးလားဆုိေတာ့ ဟင့္အင္း မသိဘူး . မျဖစ္ဖူးဘူးတဲ့ . စိတ္ထဲက ဒင္း ျဖစ္ဖူးမွ သိမယ္လုိ ့ . ေရွ ့မွာေတာ့ မေျပာရဲဘူး . ေတာ္ၾကာ စိတ္ေကာက္ျပီး နင့္ဟာနင္ ေဆးခန္းသြားဆို ဒုကၡ .<br /><br />အဲ့ဒါနဲ ့ပဲ ဆရာ၀န္က ေဆးခြင့္တစ္ရက္ေပးျပီး Antibiotic နဲ ့ ဘာေဆးလဲ မသိဘူး ေပးလုိက္တယ္ .. ျပီးေတာ့ ေျပာလိုက္တယ္ .. လံုး၀ လံုး၀ Control မလုပ္ပါနဲ ့တဲ့ . နင့္ဟာနင္ ဘာပဲ လုပ္စရာ ရွိရွိ ခ်က္ခ်င္းသြားပါတဲ့ . ဒါနဲ ့ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့ ဆိုျပီး ေဆးခြင့္ တစ္ရက္ ယူျပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္ ..<br /><br />ရည္းစားကေတာ့ ျပံဳးစိ ျပံဳးစိနဲ ့ နင္ အလုပ္ျပဳတ္မယ္ဆုိျပီး စေနတယ္ . အဲ့ဒါနဲ ့ျပဳတ္ေတာ့လဲ ေနာက္တစ္လုပ္ ရွာလုိက္တာေပါ့ . ေဆးခြင့္ယူလို ့ျပဳတ္မယ္ဆို ငါ့ေရွ ့မွာ အရင္ျဖဳတ္မယ့္လူ တပုံၾကီးပဲလို ့ ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-6547412588780951565?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-6984859175062761392009-01-26T20:37:00.000-08:002009-01-26T21:39:29.987-08:00တရုတ္ႏွစ္ကူး ရံုးပိတ္ရက္ ၂ ရက္ ကို စေန တနဂၤေႏြ ခံျပီး ရလိုက္ေတာ့ အားလံုးေပါင္း ပိတ္ရက္ ၄ ရက္ ျဖစ္သြားတာေပါ့ . <br />ပထမေတာ့ အိမ္ျပန္ခ်င္တာ . ဒါေပမယ့္ ၄ ရက္ထဲ ျပန္ရင္ မတန္တာနဲ ့ပဲ အိမ္မွာပဲ ေနမယ္ေလလို ့ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္ . <br /><br />စေနတစ္ရက္ပဲ ေနလို ့ရပါတယ္ . ဒါေတာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာတာမို ့လို ့ အိမ္ထဲမွာေနျဖစ္သြားတာ . တနဂၤေႏြ ညေနပိုင္း စထြက္ေတာ့တာပဲ . ျမိဳ ့ထဲမွာ ဟိုဘက္ေလွ်ာက္လုိက္ ဒီဘက္ေလွ်ာက္လိုက္ ဟိုဟာစပ္စုလိုက္ ဒီဟာစပ္စုလိုက္နဲ ့ အားအားယားယား လမ္းသလားျပီးမွပဲ အိမ္ျပန္လာျဖစ္တယ္ .<br /><br />မေန ့ကေတာ့ တစ္ေနရာရာေတာ့ သြားမဟယ္ ဆုိျပီး စဥ္းစားလုိက္ၾကတာ ေနာက္ေတာ့ sentosa ကိုပဲ ေရြးျဖစ္သြားတယ္ . စင္ကာပူ ေရာက္တာ ၾကာျပီ . sentosa ကို ေရဆင္းစိမ္ဖို ့ေလာက္သာ သြားဖူးတာကိုး . ဒါနဲ ့ underwater world တို ့ဘာတုိ ့ညာတုိ ့ ၾကည့္မဟဲ့ ဆိုျပီး သူတို ့ေရာင္းတဲ့ package ေတြကို ၾကည့္လုိက္ျပီး နံပါတ္ ၉ ကုိ ေရြးျဖစ္တယ္ . သူက underwater world ပါတယ္ . ေနာက္ sentosa cineblast ရယ္ sentosa Luge & Skyride ပါတယ္ . ေနာက္ cable car က အသြားအျပန္ ေပါ့ . တကယ္လို ့ ဟုိဘက္ ဆက္သြားခ်င္ရင္ ဆက္စီးလုိ ့၇တယ္ဆိုလား .. ပါေသးတယ္ . မစီးခဲ့ေတာ့ မသိေတာ့ဘူး . ေနာက္တစ္ခါ Dolphin Lagoon ကေတာ့ သူတို ့က package ၀ယ္လုိ ့အလကားေပးၾကည့္တယ္ .<br /><br />အဲ့ဒါနဲ ့ပထမဆံုး cable car စီးျပီးေတာ့ sentosa ထဲ၀င္ေတာ့ အဲ့ဒီ အေပၚမွာတင္ပဲ guide ဆိုျပီး တရုတ္ေလးတစ္ေရာက္ ( စကားေျပာေလသံအရ မေလးရွားတရုတ္ဟုထင္ ) က လာျပီး သူနဲ ့လိုက္ခဲ့ပါ . သူ ရဲ ့ group က ေန ့ခင္း ၁၂ နာရီမွာ ထြက္ပါမယ္တဲ့ . ဒါနဲ ့ခဏေစာင့္ျပီး အားလံုး အေယာက္ ၃၀ နီးပါးရွိမလား မသိ . သူ ဦးေဆာင္ရာ ကားဆီကုိ လုိက္စီးရင္း ပထမ ဦးစြာ underwater world ကို ပို ့ေပးပါတယ္ . အထဲမွာ အေတာင္ကားကားၾကီးနဲ ့ ငါးလဲ ေတြ ့တယ္ . ငါးမန္းလဲ ေတြ ့တယ္ . jelly fish လို ့ေခၚတယ္ ထင္တယ္ . အဲ့ဒါေလးေတြလဲ ေတြ ့တယ္ . coconut crab ဆုိတာလဲ ေတြ ့တယ္ . ရုပ္ဆိုးဆိုး ငါးေတြ ရွိသလို ၊ ရုပ္ေခ်ာေခ်ာ ငါးေလးေတြလဲ ရွိတာပဲ . ( မယံုသြားၾကည့္ တခ်ိဳ ့ငါးေတြက ဘာရုပ္ၾကီးလဲ မသိဘူး ) <br /><br />ျပီးေတာ့ စုရပ္ကုိ ျပန္သြားျပီး ကားျပန္စီး . sentosa cineblast ကိုေရာက္ေတာ့ တန္းစီေနတာမွ အရွည္ၾကီးပဲ . ဒါနဲ ့ ဗိုက္ဆာပါတယ္ေလ ဆိုျပီး subway မွာ sandwich အရင္စားၾကတယ္ . ျပီးေတာ့မွ Luge သြားစီးမယ္ဆိုျပီး လက္မွတ္ျပန္ျဖတ္ ( သူက လက္မွတ္ျပန္ျဖတ္ရတယ္ . ပိုက္ဆံေတာ့ ထပ္ေပးစရာ မလုိဘူးေပါ့ ) . ကၽြန္မ ကေတာ့ Luge စီးရတာ ၾကိဳက္တယ္ . ဒါေပမယ့္ skyrider စီးရတာ မၾကိဳက္ဘူး . အျမင့္ေၾကာက္တဲ့လူ တစ္ေယာက္အတြက္ cable car က အလံုပိတ္မုိ ့ေတာ္ေသးတယ္ . skyrider က ဟာလာ ဟင္းလင္းၾကီး ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အသည္းယားဖို ့ေကာင္းတယ္ . ကၽြန္မ က မ်က္စိကို မွိတ္ မ်က္ႏွာကုိ စာရြက္နဲ ့ကာထားျပီး ဘုရားစာ ရြတ္ စီးရတယ္ . ေၾကာက္လိုက္တာ ေခၽြးကို ျပန္ေနတာပဲ . ဒါနဲ ့ Luge ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္စီးခ်င္တာေတာင္ အဲ့ဒီ skyrider စီးရမွာ ေၾကာက္တာနဲ ့မစီးေတာ့ဘူး .. <br /><br />ျပီးေတာ့ cineblast မွာ သြားတန္းစီၾကတယ္ . မိနစ္ ၂၅ ၃၀ ေလာက္ တန္းစီးျပီးေတာ့ ကိုယ့္အလွည့္္ေပါ့ . ဘာမွေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး . ထိုင္ခံု လႈပ္တာေလာက္ပါပဲ . နဲနဲေတာ့ စိတ္လႈပ္ရွားဖို ့ေကာင္းတယ္ . ဒါေပမယ့္ အစစ္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သိေနလုိ ့လား မသိဘူး . သိပ္ေတာ့ မေၾကာက္ဘူး . တကယ္ပဲ Rollercoster ကို အဲ့လို အျမင့္ၾကီး စီးရမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္မ အေပၚမွာတင္ အသက္ေပ်ာက္ေနေလာက္ျပီ . ( ေၾကာက္လို ့ ) <br /><br />အဲ့ဒီက ျပီးေတာ့ ၃ နာရီ ထိုးေနျပီ . Dolphin show က ၃ နာရီ ၃၀ ဆိုေတာ့ အနီလိုင္းကို အေျပးသြားတန္းစီျပီး ဟုိကိုေရာက္ေတာ့ စခါနီးေနျပီ . ကၽြန္မ တို ့ ထိုင္ခံုမရဘဲ မတ္တပ္ နဲ ့ပဲ နဲနဲ ေနလဲရိပ္ ျမင္လဲ ျမင္ရမယ့္ ေနရာကို ရေတာ့ ပြဲစေတာ့တာပါပဲ . <br /><br />အမွန္ေတာ့ အဲ့ဒီ Dolphin show ကုိ သူ ့ရဲ ့ ပံုမွန္ေစ်း ၂၂.၉၀ သာ ေပးၾကည့္ရမယ္ဆုိ မတန္ဘူးလုိ ့ ကၽြန္မ ခံစားရတယ္ . ဘာမွ မဟုတ္ဘူးလုိပဲ . <br /><br />ျပီးေတာ့ ကၽြန္မ တို ့ Siloso Beach ကို ကားျပန္စီးျပီး သူမ်ားေတြ ကစားေနတာ ထိုင္ၾကည့္ၾကတယ္ . အဓိကေတာ့ ကေလးေတြေပါ့ . ဗိုက္ဆာသလို ရွိတာနဲ ့ pasta တစ္ပြဲမွာျပီး share စားလိုက္ၾကေသးတယ္ . ေနာက္ ၆ နာ၇ီထိုးခါနီးေတာ့ Song of the Sea သြားၾကည့္မယ္ဆုိျပီး အျပာေရာင္ ကားလုိင္းကုိ စီးျပီး Beach Station မွာဆင္း အေျပးအလြား ကိတ္စ သြားရွင္းလိုက္ရေသးတယ္ . ( ဟမ္ ဒါလဲ ထည့္ေျပာတာပဲလို ့မေတြးနဲ ့ေနာ္ အေၾကာင္းရွိတယ္ ) <br /><br />Song of the Sea လက္မွတ္ျဖတ္ဖို ့ သြားတန္းစီေတာ့ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ဖုိ ့ ေရွ ့မွာ ၂ ေယာက္ေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္ ဆုိေရာ ပြဲက Full House ျဖစ္သြားပါျပီတဲ့ . ၉နာရီ ၄၀ ပြဲပဲ က်န္ေတာ့ပါတယ္တဲ့ . ဒါနဲ ့ မၾကည့္ေတာ့ဘူးဟာ ဆုိျပီး cable car ျပန္စီးဖို ့ အျပာလိုင္း ကားကုိ ေစာင့္ တစ္မွတ္တိုင္ စီး ၊ တန္းစီတဲ့ Q တန္းကို ျမင္လိုက္တာ နဲနဲ လန္ ့သြားတယ္ . ကၽြန္မ စိတ္ထင္ ကၽြန္မတုိ ့ အဲ့ဒီ မွာ တန္းစီေတာ့ ရ နာရီ မထုိးေသးဘူး . ကၽြန္မတို ့ ကားေပၚေရာက္တာ ၈ နာရီ စြန္းစြန္း ( မ်ားလိုက္တဲ ့လူေတြ ဆုိတာေလ ) ဒါနဲ ့ Vivo City ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဗိုက္က ဆာေနျပီ . ညစာ စားဖို ့ဆိုင္လုိက္ရွာ စားျပီး ေသာက္ျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၁၁ နာရီ နီးပါးပါပဲ .<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မ Sentosa ကို ေရာက္ဖူးသြားသည္ေပါ့ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-698485917506276139?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-43267175059326934192009-01-09T17:13:00.000-08:002009-01-09T17:21:06.031-08:00အလုပ္ထဲမွာ အလုပ္မ်ားေနတာနဲ ့ဒီေန ့မွပဲ ဘေလာခ့္ ဘက္ကုိ ေျခဦးျပန္လွည့္ျဖစ္ေတာ့တယ္ . <br /><br />သူမ်ားေတြ ႏွစ္ကူးမွာ တခ်ိဳ ့လဲ ခြင့္ေတြ ရၾက ၊ ရံုးေတြ ပိတ္ၾက ၊ ျပန္ၾက ၊ ခရီးထြက္ၾက နဲ ့ ကိုယ့္မွာေတာ့ ရံုးမွာ အသံေတာင္မထြက္ႏုိင္ဘူး . ႏွစ္ကုန္မို ့စာရင္းပိတ္ေနရတာ အသက္ေတာင္ နဲနဲ တုိခ်င္သြားတယ္ . မနာလိုလိုက္တာေနာ္ . :P<br /><br />အရင္က အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ အူယားဖားယား ကိုရီးယား ကား ေစာင့္ၾကည့္ျဖစ္ေသးတယ္ . ခုေတာ့ မ်က္လံုးက တစ္၀က္ပဲ ပြင့္ေတာ့လို ့ ထမင္းစားျပီးတာနဲ ့ကုတင္ေပၚ ေရာက္ေတာ့တာပဲ . ( ဒီတစ္သက္ေတာ့ ၀ိတ္က်ဖို ့လမ္းမျမင္ေတာ့ပါဘူးေလ . )<br /><br />sudoku လဲ မကစားႏုိင္ ၊ စာအုပ္လဲ မဖတ္ႏုိင္ ဘ၀ က အဲ့လို ျဖစ္ေနတာ .<br /><br />လာမယ့္ ရံုးပိတ္ရက္က်ရင္လဲ ရံုးက လူေတြက သူတုိ ့ႏွစ္ကူးဆိုေတာ့ သူတို ့ကုိ ဦးစားေပးရအံုးမယ္ . ခုကတည္းက ခြင့္ေတြ တင္ေနၾကျပီ. <br /><br />အင္းးးးးးးးးးး နားရအံုးမယ္ေတာ့ မထင္ဘူးကြယ္ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-4326717505932693419?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-14147919390147246982008-12-31T18:22:00.000-08:002008-12-31T18:34:59.553-08:00ႏွစ္တစ္ႏွစ္ေတာ့ ကုန္ဆံုးခဲ့ျပန္ျပီ . ၂၀၀၈ မွာ ဘာေတြ က်န္ခဲ့လဲ . <br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ၊ ၀မ္းနည္းမႈေတြ ၊ ေဒါသေတြ ၊ မ်က္ရည္ေတြ ၊ ပီတိေတြ ၊ အိမ္မက္ေတြ ၊ ဒဏ္ရာေတြ မေရတြက္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ . <br /><br />၂၀၀၈ မွာ မလိုခ်င္ဘဲ ရခဲ့တဲ့ အရာအားလံုးဟာ မေန ့က ေမ်ာခ်လိုက္တဲ့ ခါးသက္သက္ အရည္ေတြ နဲ ့အတူ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ျပီ.<br /><br />ႏႈတ္ဆက္လိုက္ျပီ ဒီဇင္ဘာ ေရ .<br /><br />၂၀၀၉ အတြက္ အေကာင္းဆံုး ျပင္ဆင္ရင္း ႏွစ္သစ္ရဲ ့စာမ်က္ႏွာကုိ ဖြင့္လွစ္လိုက္ပါျပီ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-1414791939014724698?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-8592889437623757182008-12-23T02:56:00.000-08:002008-12-23T03:51:34.428-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_s_cRXs3k8V4/SVDQsdtlrrI/AAAAAAAAACI/4oe4hDP8qqI/s1600-h/star_hg_clr.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_s_cRXs3k8V4/SVDQsdtlrrI/AAAAAAAAACI/4oe4hDP8qqI/s200/star_hg_clr.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282951825214254770" /></a><br /><br />ေအးလြန္းလို ့ ခိုက္ခိုက္တုန္ျပီး လူက ေမး တဂက္ဂက္ ရိုက္ေနတာေတာင္ ကၽြန္မ တည္းခိုေဆာင္ထဲ ျပန္၀င္သြားဖို ့ စိတ္မကူးမိဘူး . ကၽြန္မ ရဲ ့ေဘးပတ္လည္မွာ ၀န္းရံေနတဲ့ ၾကယ္ေတြကို ေရတြက္ရင္း ဒီလို လွပတဲ့ ညေလးကို ကုန္ဆံုးခ်င္တယ္. <br /><br />တကယ္ပါ . ဒီလို လွပတဲ့ ၾကယ္ေလးေတြကုိ တစ္ခါမွ နီးနီးကပ္ကပ္ ကၽြန္မ ဘ၀မွာ မျမင္ခဲ့ဖူးဘူး . ဒီ အခြင့္အေရးကို ေပးခဲ့တဲ့ ကၽြန္မ ရဲ ့ဆရာကို သိပ္ေက်းဇူးတင္တာပဲ . ဟုတ္တယ္ေလ ဆရာေခၚလုိ ့သာ ကၽြန္မ ဒီက်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဖူး ခရီးစဥ္ကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့တူတူ လာခြင့္ရခဲ့တာေပါ့ . ဆရာကသာ အာမခံျပီး အိမ္ကုိ ေျပာမေပးဘူးဆိုရင္ ကၽြန္မ ဒီခရီးကို လိုက္ပါခြင့္ရမွာ မဟုတ္ဘူး . <br /><br />အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ကၽြန္မ လုိက္ရမွာ မ၀ံ့ဘူး ျဖစ္ေနခ့ဲတယ္ . ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆိုေပမယ့္ သူတို ့နဲ ့ကၽြန္မနဲ ့က အတန္းတူတူေတြမဟုတ္ဘူး . အတန္းတူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လြဲရင္က်န္တာေတြက တျခားသင္တန္းေက်ာင္းက သူေတြခ်ည္းပဲ . တခါမွာ မေတြ ့ဖူးဘဲ ဒါ ပထမဦးဆံုး အၾကိမ္မုိ ့ကၽြန္မစိတ္ထဲရြံ ့ေနတာလဲ ပါတာေပါ့ေနာ္ . အဆင္ေျပပါ့မလား ဆုိတဲ့ စိတ္ကေလးက လဲ ရွိေနတယ္ . ဒါေပမယ့္ က်ိဳက္ထီးရိုး ဘုရားကို တစ္ခါမွ မဖူးဘူးတာရယ္ ၊ ဆရာကလဲ ေခၚတာရယ္ေၾကာင့္ ကၽြန္မ ဒီခရီးကို လုိက္လာျဖစ္ခဲ့တာ . <br /><br />ခုေတာ့ တန္ခိုးၾကီး ဘုရားလဲ ဖူးခြင့္ရတယ္ ၊ ကိုယ္မသိတဲ့ လူေတြနဲ ့လဲ ခင္မင္ခြင့္ရျပီး သူငယ္ခ်င္း အသစ္ေတြရတယ္ ၊ ေနာက္ ေဟာဒီလို ေမွာင္မိုက္တဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးမွာ သိပ္ကို လွပျပီး လင္းလက္ ေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္ေတြ ရွိေနတယ္ ဆုိတာကုိ သိခြင့္ရတဲ့ အတြက္ ဆရာ့ကုိ အရမ္းပဲ ေက်းဇူးတင္မိတယ္ .<br /><br />ကၽြန္မ သိေနတယ္ .ၾကယ္ေလးေတြဟာ ကၽြန္မနဲ ့တူတူ ကၽြန္မ ေဘးမွာ အေဖာ္လုပ္ေပးေနတယ္လုိ ့ခံစားေနရတယ္ . ကၽြန္မ စိတ္ထဲမွာရွိတဲ့ အထီးက်န္မႈ ဆုိတာဟာ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေခ်ာင္မွာ သြားပုန္းေနတယ္ မသိပါဘူး . သူ ့ကို ၾကည့္ရတာ ကၽြန္မ ကို အႏုိင္က်င့္ဖို ့ထက္ သူ လံုျခံဳရာမွာ ရွိေနဖို ့ပိုျပီး အေရးၾကီးေနပံုေပၚပါတယ္ . ေယာင္လုိ ့ေတာင္ ေခါင္းမျပဴလာဘူးေလ . <br /><br />ကၽြန္မကေတာ့ ဒီညကုိ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ၾကယ္ေလးေတြနဲ ့ စိတ္ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ့စြာ ျဖတ္ေက်ာ္ရင္း .............<br /><br />(၁၉၉၆ အမွတ္တရ ဒီဇင္ဘာ ညသို ့လြမ္းဆြတ္စြာ )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-859288943762375718?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-28475534866976500772008-12-23T02:32:00.000-08:002008-12-23T03:53:15.786-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_s_cRXs3k8V4/SVC-n2sRkFI/AAAAAAAAACA/JPfdL52AP2I/s1600-h/twilight.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 135px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_s_cRXs3k8V4/SVC-n2sRkFI/AAAAAAAAACA/JPfdL52AP2I/s200/twilight.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282931954810982482" /></a><br /><br />ျပီးခဲ့တဲ့ စေနေန ့က ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ျဖစ္တယ္ . Twilight ကိုေပါ့ . သူက vampire နဲ ့လူနဲ ့ ခ်စ္မိသြားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးေပါ့ေနာ္ . ရုပ္ရွင္ၾကည့္မယ္ဆိုေတာ့ ဘာၾကည့္ရမွန္းလဲ မသိတာနဲ ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲ့ဒီကားေလးပဲ ေရြးျဖစ္သြားတာ . စစၾကည့္ေတာ့ ပ်င္းဖို ့ေကာင္းသလုိပဲ . မင္းသား ေပၚလာေတာ့လဲ ဒီမင္းသား ေခ်ာလဲ မေခ်ာဘူးေပါ့ေလ . ျပီးေတာ့ သူက vampire ဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာက ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္နဲ ့ ၾကည့္ရတာ လူမမာ ၾကည့္ေနရသလုိပဲေပါ့ . ဇာတ္လမ္း တစ္၀က္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ မင္းသားကို ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္း ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိလာသလို ခံစားရတယ္ . ( စိတ္ေတြမ်ား ေဖာက္ျပန္ေနတာ အဲ့လုိ ) ဇာတ္လမ္းလဲ ဆံုးသြားေရာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေတာင္ vampire နဲ ့ရည္းစားျဖစ္ၾကည့္ခ်င္သလိုလို ကို ျဖစ္လာတယ္ . ကိုယ့္ရည္းစား မ်ား ကိုယ့္စိတ္ကူး သိရင္ ဖေနာင့္နဲ ့ထေပါက္ခ်င္မလား မသိဘူး ရယ္ . :D <br /><br />ခုခ်ိန္ထိ အဲ့ဒီ ကားကုိ ဆက္ျပီး ၾကည့္ခ်င္ေနတုန္းပဲ . ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဆက္ရန္ ရွိေသးသည္ ဆုိတဲ့ သေဘာမ်ိဳးေလးနဲ ့အဆံုးသတ္ထားတယ္ . မင္းသား နာမည္ က Robert Pattinson တဲ့ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-2847553486697650077?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-44279032497382917252008-12-20T20:31:00.000-08:002008-12-20T21:07:51.794-08:00တန္ေဆာင္တိုင္ ဆိုရင္ ကၽြန္မ တို ့ရပ္ကြက္မွာ ႏွစ္က်ိပ္ ၈ ဆူ ဘုရားပြဲ ရွိတယ္ . လမ္းတုိင္း လမ္းတုိင္း ဘုရားတစ္ဆူစီ ပင့္ျပီး အပူေဇာ္ ခံတာေပါ့ေနာ္ . ကၽြန္မတို ့လူငယ္ေတြကလဲ ၀တ္ရြတ္တဲ့ အဖြဲ ့ေတြ နဲ ့လိုက္ျပီး တစ္ေန ့ ႏွစ္ဆူ သံုးဆူ အလိုက္ ၀တ္ရြတ္ၾကတယ္ .<br /><br />ပြဲျပီးလို ့ ဘုရား ကုိ ေက်ာင္းျပန္ပို ့ခ်ိန္ၾကရင္ စီတန္းလုိ ့အပူေဇာ္ခံေသးတယ္ . ျပီးေတာ့မွ နိဗၺာန္ေစ်း ဆိုျပီး က်င္းပၾကတယ္ . နိဗၺာန္ေစ်း ဆုိတာက လမ္းထဲမွာ ရွိတဲ့ အိမ္တိုင္း အိမ္တုိင္းက တစ္အိမ္ဆီ ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ ဖြင့္ၾကတယ္ . မုန္ ့ဟင္းခါးလဲ ျဖစ္ႏုိင္သလို ၊ ေပါင္မုန္ ့ေထာပတ္သုပ္လဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္ . ေခ်ာကလက္နဲ ့သၾကားလံုး ကို ေပါင္းျပီး ထုပ္ထားတာလဲ ျဖစ္ႏုိင္သလို ၊ အုန္းႏို ့သာကူ တစ္ပြဲလဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ . အဓိက ကေတာ့ ဆိုင္မွာ တင္ထားသမွ် မုန္ ့ေတြအားလံုးဟာ အလကား ေပးတာမ်ိဳးပါ . <br /><br />ကၽြန္မတို ့ အိမ္က ဆုိင္တစ္ဆိုင္ ဖြင့္မယ္ဆုိရင္ လူ ၅၀ စာ ျပင္ဆင္ထားျပီး ၊ ကၽြန္မ တို ့အတြက္ တံုကင္ ၁၀ ေစာင္ ျပန္ရပါတယ္ . အဲ့ဒီ တံုကင္ ၁၀ ေစာင္က မတူတဲ့ ဆုိင္နံပါတ္ ၁၀ ခုပါ . ဒါဆုိ ကၽြန္မ က မုန္ ့၁၀ မ်ိဳးရမယ္ေပါ့ . ပိုက္ဆံေပး၀ယ္စားစရာ မလုိဘဲ အဲ့ဒီ တံုကင္ေပးလုိက္ရင္ ရပါျပီ . <br /><br />ေမေမ့ ကို စားပြဲ၀ိုင္းေလး ထုတ္ ဆုိင္ကူခင္းျပီးတာနဲ ့ ကၽြန္မ တံုကင္ ၁၀ ေစာင္ယူျပီး မုန္ ့ေတြလိုက္စားေတာ့တာပါပဲ . တခ်ိဳ ့ဆုိင္ေတြက ထိုင္စားရျပီး တခ်ိဳ ့ကေတာ့ အိတ္ကေလးနဲ ့ ေပးလုိက္တာေပါ့ . အိမ္တိုင္း အိမ္တုိင္းမွာ ရွိတဲ့ ကေလးတုိင္းမွာ လက္မွာ အထုပ္ကိုယ္စီ ကိုင္ျပီး တစ္ဆိုင္၀င္ တစ္ဆိုင္ထြက္ တံုကင္ နံပါတ္အလိုက္ ကိုယ့္မုန္ ့ေလးေတြ လိုက္ယူၾကတာပါပဲ . ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ နံပါတ္က သူ ့မွာ မရွိလို ့သူ က ဒီမုန္ ့ကို မစားရ မရွိပါဘူး . တစ္ဦးနဲ ့တစ္ဦး ဖလွယ္စားျပီး ကၽြန္မ တုိ ့ကေလးခ်င္းလဲ ခ်စ္ခင္ ရင္းႏွီးမႈ ကို ပိုျပီး တည္ေဆာက္ယူႏုိင္ၾကပါတယ္ . <br /><br />အရမ္းကို ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတဲ့ ခ်စ္စရာ ပြဲေလး တစ္ခုပါ . ျမန္မာ လူမ်ိဳးေတြရဲ ့ ၀ါသနာ လွဴဒါန္းမႈ တစ္ခုလဲ ျဖစ္ပါေသးတယ္ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-4427903249738291725?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-23626282526324274572008-12-20T19:43:00.000-08:002008-12-20T20:10:50.693-08:00ဒီဇင္ဘာ ေရာက္ျပီ ဆိုရင္ ကၽြန္မ တို ့ႏုိင္ငံက ရာသီဥတုက ခရီးထြက္လုိ ့ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ ၊ ျပီးေတာ့ ပြဲေတာ္မ်ားစြာ က်င္းပ တဲ့အခ်ိန္ မ်ိဳးေပါ့ . ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာ ဒီဇင္ဘာ နဲ ့ပတ္သတ္လုိ ့ အမွတ္ရစရာ အတိတ္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ရွိတယ္ . အဲ့ဒီ ထဲက ပထမဦးဆံုး ေျပာျပခ်င္တာက ကၽြန္မ တုိ ့ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ႏွစ္စဥ္ က်င္းပ လာခဲ့တဲ့ မိုးေကာင္းဘုရားပြဲ အေၾကာင္းေလးပဲ.<br /><br />ဘယ္အခ်ိန္ထဲက စသလဲ ဆုိတာကိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး . ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ သိတတ္တဲ့ အရြယ္ကစလို ့ ႏွစ္စဥ္ ဒီဇင္ဘာလ ဆုိရင္ မိုးေကာင္းဘုရားပြဲ ကို အိမ္မွာ ရွိတဲ့ လူၾကီး လူငယ္ အကုန္ သြားၾကတယ္. ငယ္ငယ္ကဆို ဘုရားပြဲ လာျပီဆို သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ . ေမေမ က ကၽြန္မ အတြက္ အိုးပုတ္ အသစ္ေလးေတြ ၊ ဒန္နဲ ့လုပ္ထားတဲ့ အိုးခြက္အေသးေလးေတြ ၀ယ္ေပးတာကိုး . ျပီးေတာ့ ကၽြန္မ ၾကိဳက္တဲ့ ေရမုန္ ့ ၊ မုန္ ့လင္မယား ၊ ၾကာဇံခ်က္ ၊ ထမနဲ ၊ မုန္ ့ေပါင္း ၊ ေကာ္ျပန္ ့ေၾကာ္ စတဲ့ စတဲ့ မုန္ ့ေတြလဲ ဗိုက္ကားေအာင္ စားႏုိင္တယ္ေလ . ျပီးေတာ့ ပြဲေတာ္ အတြင္း လာေရာင္းတဲ့ ဖ်ာ ၊ သနပ္ခါးတုံး စတဲ့ အိမ္အတြက္ လိုအပ္တာေလးေတြကုိ ပြဲေတာ္ေစ်းက ၀ယ္ႏုိင္တယ္ေလ . <br /><br />ဒါတင္ မဟုတ္ေသးဘူး . ေနာက္တစ္ေန ့ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့လဲ ဘုရားေစ်းမွာ ဘာေတြ ေရာင္းတယ္ ၊ ဘာေတြ စားခဲ့တယ္ ကေလး သဘာ၀ တစ္ဦးနဲ ့တစ္ဦး အျပန္အလွန္ေျပာရတာ ေရပက္လုိ ့ကုိ မ၀င္ဘူး . ေနာက္ျပီး ကၽြန္မ တို ့အိမ္က ဘုရားသြားတဲ့လမ္းမွာ ရွိေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက အိမ္ေရွ ့က ျဖတ္သြားတုိင္း ကၽြန္မ နာမည္ ေအာ္ေအာ္ ေခၚသြားတတ္တာ ၊ ကၽြန္မ က လဲ အိမ္ထဲကေန အူယားဖားယား ျပန္ေအာ္ ထူးရတာ သိပ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြပဲ . ဘုရားပြဲ ျပီးသြားမွာေတာင္ ေၾကာက္ျပီး ပြဲေတာ္ရက္ မကုန္ပါေစနဲ ့ခ်ည္း ထိုင္ဆုေတာင္းေနမိေတာ့တယ္ .<br /><br />အရြယ္နဲနဲေရာက္လာေတာ့ ဘုရားပြဲ လာျပီေဟ့ဆိုတာနဲ ့သူငယ္ခ်င္း မိန္းခေလး ေယာက္်ားေလးေတြ အတူတူ ခ်ိန္းျပီး ဘုရားပြဲ သြားၾကတယ္ . မုန္ ့ေတြ စားတယ္ ၊ အရုပ္ပစ္ ေဘာလံုးပစ္ စတဲ့ ကစားစရာေတြကို ကစားတယ္ . သူငယ္ခ်င္းေတြ ရဟတ္ စီးတဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ ကၽြန္မ က ေအာက္က ရပ္ေစာင့္ေပါ့ . အဲ့လို ျမင့္တာၾကီး ကၽြန္မ က မစီးရဲဘူးကိုး . <br /><br />ေနာက္ ဘုရားပြဲ လာျပီး ဆုိရင္ ဘုရားေဘး ပတ္၀န္းက်င္က အိမ္ေတြက သူတို ့ ျခံေတြကို ဖြင့္ျပီး ပြဲေတာ္တြင္း အစားအေသာက္ေရာင္းၾကတယ္ . တခ်ိဳ ့က်ေတာ့ ၾကာဇံဟင္းခါး ၊ ေရွာက္သီးသုပ္ ၊ ေကာ္ျပန့္စိမ္း ၊ ေကာ္ျပန္ ့ေၾကာ္ ၊ တခ်ိဳ ့လဲ မုန္ ့ဟင္းခါး ၊ အုန္းႏို ့ေခါက္ဆြဲ ၊ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ဘူးသီး ေၾကာ္ ၊ ျမင္းခြာရြက္ေၾကာ္ ၊ ပဲေၾကာ္ အစရွိတဲ့ အေၾကာ္စံု အစံု အစံုေပါ့ . ရတဲ့ ပိုက္ဆံက အျမတ္ကို ဘုရားၾကီးကို ျပန္လွဴတာေပါ့ေနာ္ . ကုသိုလ္ လဲ ရ ၊ ေပ်ာ္လဲ ေပ်ာ္ရတဲ့ အလွဴတစ္မ်ိဳးပါပဲ . <br /><br />ကၽြန္မတို ့သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ ့ အိမ္ကလဲ အဲ့လုိ ေရာင္းေတာ့ ကၽြန္မတို ့မွာ ပြဲေတာ္တြင္းဆို သူ ့ဆိုင္မွာ အားေပးရတာ အေမာ . စားလုိ ့လဲ ေကာင္းတာကိုး .. သူတုိ ့ဆို ေရာင္းရတာ လက္ေတာင္ မလည္ဘူး . <br /><br />မွတ္မိေသးတယ္ . အင္း ကၽြန္မ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ ၁၄ ႏွစ္ေလာက္ ေတာ့ ရွိျပီထင္တယ္. ဘုရားပြဲမွာ မႏၱေလး သိန္းေဇာ္ ဇာတ္ပြဲလာလို ့ ေမေမရယ္ ေဖေဖရယ္ ကၽြန္မရယ္ ၊ ကၽြန္မတို ့ေဘးအိမ္က အသိ အန္တီရယ္ သူ ့သမီးငယ္ေလး ႏွစ္ေယာက္ရယ္ သြားၾကည့္ၾကတာ ..<br /><br />ဘ၀မွာ ခုခ်ိန္ထိ တခါတည္းေသာ ၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဇာတ္ပြဲပဲ . အရင္က ကၽြန္မ က ဇာတ္ပြဲဆုိရင္ ပ်င္းစရာေကာင္းလိမ့္မယ္လုိ ့ထင္ထားတာ .. အိုးး ဘယ္ဟုတ္လိမ့္မလဲ . စတိတ္ရိႈး ၊ ဆက္ကပ္ ၊ ႏွစ္ပါးသြား အစံုအလင္ပဲ .. ပြဲျပီးတဲ့ အထိ ထိုင္ၾကည့္ျပီးမွကို ျပန္လာၾကတယ္ . ခုေတြးၾကည့္ရင္ ခုခ်ိန္ထိ မ်က္စိ ထဲမွာ ျမင္ေနတုန္းပဲ . <br /><br />ဟုိတစ္ပတ္က အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ ေမေမက မိုးေကာင္းဘုရားပြဲ သြားမလို ့လို ့ေျပာလုိက္တာ ကၽြန္မ မွာ ေတာ္ေတာ္ လြမ္းသြားတယ္ . လူကသာ ေနရာမွာရွိေနတယ္ စိတ္ကေတာ့ လြင့္သြားလိုက္တာ ဘုရားပြဲ ဆီကိုပဲ . ဒီခ်ိန္ဆို ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြ အရင္လုိ ခ်ိန္းျပီး ဘုရားပြဲ ကုိ သြားေလာက္ေရာက္ေပါ့ . တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္ ျမဲျမဲ ဆုပ္ကိုင္ျပီး လူေတြ ၾကားထဲ တိုးလုိ ့ ပြဲေစ်းတန္း အစုန္ အဆန္ ေလွ်ာက္ေနေလာက္ျပီ . သူငယ္ခ်င္း အိမ္ကေရာ အစဥ္အလာ မျပတ္ ၾကာဇံခ်က္ ေရာင္းအံုးမွာလား . သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ ထံုးစံ အတိုင္း ၾကာဇံခ်က္ကုိ ေရွာက္သီးသုပ္နဲ ့တြဲဖက္လို ့ ေကာ္ျပန္ ့ေၾကာ္ ပူပူေလး အခ်ဥ္ရည္ တုိ ့တို ့ျပီး စားေနၾကျပီလား . ခု ကၽြန္မ ခင္းျပီး ထုိင္ထားတဲ့ ဖ်ာေလး က ဟိုး တစ္ႏွစ္က ေမေမ ဘုရားပြဲ က ၀ယ္လာေပးတာေလး . ဒီႏွစ္လဲ ဘယ္ေဒသ က ဘာကုန္စည္ေတြ ပြဲေစ်းမွာ ေရာင္းေနၾကျပီလဲ . <br /><br />အေတြး ေပါင္း မ်ားစြာနဲ ့ ကၽြန္မကေတာ့ ေနရာမွာ မလွႈပ္မယွက္ .....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-2362628252632427457?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-58408560108617074612008-12-13T14:58:00.000-08:002008-12-13T22:53:06.399-08:00အိမ္ကေလးထဲကုိ ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဒုကၡ ေတြကုိ ေျပာတယ္လုိ ့ေတာ့ မထင္ပါနဲ ့ေလ . စင္ကာပူမွာ သြားေဆးခန္းသြားရျခင္း ရဲ ့ အေၾကာင္းေလးကို ကၽြန္မ ရဲ ့မိတ္ေဆြ ေတြကုိ ေျပာျပခ်င္လုိ ့ပါ .<br /><br />ကၽြန္မ ရဲ ့ ဘယ္ဘက္ အံဆံုး ေအာက္သြားက ျပီးခဲ့တဲ့ ၂ ပတ္ေက်ာ္ေလာက္က စလို ့နာလာပါတယ္ . အမွန္ေတာ့ သြားက ထြက္ေနျပီးသားပါ . အခန္ ့မသင့္ေတာ့ သြားဖံုးေတြ ေယာင္ျပီး နာလာတာေပါ့ေလ . ပါးၾကီးပါ ေဖာင္းတတ္လာျပီး တံေတြးေတာင္ ျမိဳ မက်ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ နာလာေတာ့ ကၽြန္မ လဲ သြားဆရာ၀န္ဆီ ေျပးရေတာ့တာေပါ့ေလ . <br /><br />ပထမ ကုပၼဏီ ေဆးခန္း ကို သြားေတာ့ သြားဆရာ၀န္က မေရာက္ေသးပါတဲ့ . ဆရာ၀န္ လာဖုိ ့ေနာက္ထပ္ ၂ နာရီေလာက္ ေစာင့္ရအံုးမယ့္အျပင္ တျခား appointment လူနာ ရွိတဲ့ အတြက္ အနဲဆံုး ၃ နာရီေစာင့္ရမယ့္ အေျခအေနဆုိေတာ့ ကၽြန္မလဲ ကၽြန္မ အိမ္နဲ ့ အနီးဆံုး သြားေဆးခန္းကို ေျပးလိုက္ေတာ့တယ္ . <br /><br />ကၽြန္မ သြားတဲ့ သြားေဆးခန္း က ဒီမွာဆုိရင္ေတာ့ အစိုးရ ဖက္စပ္ ျဖစ္မလား အစိုးရ ေဆးခန္း ျဖစ္မလား မသိဘူး . ေသခ်ာတာေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ ေဆးခန္း မဟုတ္တာပါပဲ . ဒီႏုိင္ငံရဲ ့ထံုးစံ အတိုင္း တန္းေတာ့ စီရတာေပါ့ေလ . လူလြတ္တဲ့ ၾကားမွာ ကၽြန္မကုိ ထည့္ေပးတဲ့ အတြက္ ေဆးခန္းေရာက္ျပီး ၁ နာရီေက်ာ္ေတာ့ ဆရာ၀န္နဲ ့ေတြ ့ခြင့္ရပါတယ္ . ဆရာ၀န္က ကၽြန္မ သြားကို ၾကည့္ျပီး ႏုတ္ရမယ္လုိ ့ေျပာပါတယ္ . သူက အေပၚသြားေရာ ေအာက္သြားေရာ ႏုတ္ပစ္လုိက္ပါတဲ့ . ဒါနဲ ့ကၽြန္မ က ၂ ေခ်ာင္းစလံုးေတာ့အႏုတ္မခံႏုိင္ပါ . ေအာက္သြားပဲ ႏုတ္ခ်င္ႏုတ္ပါ ဆိုေတာ့ ႏုတ္ေရာ ဆုိပါေတာ့ ..<br /><br />ထံုေဆးကို တစ္လံုး ( ပထမ ႏွစ္လံုးလုိ ့ထင္ ) ပဲ ထိုးေပးျပီး ႏုတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ ့ရဲ ့ဖိအားမဟုတ္ဘဲ နာတဲ့ ေ၀ဒနာကို ခံစားရလို ့ ကၽြန္မမွာ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္ က်ရပါတယ္ . နာတာေရာ ၊ ၀မ္းနည္းတာေရာ ေပါင္းျပီးကၽြန္မရဲ ့မ်က္ရည္က ထိန္းမရႏုိင္ တားမရ ဆည္းမရ က်လာပါေလေရာ . ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဟုတ္လွျပီ ထင္တာ ေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွပဲ ကိုယ့္ရဲ ့စိတ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ ေပ်ာ့သလဲ ဆိုတာ သိလိုက္ပါေတာ့တယ္ .<br /><br />ဒါနဲ ့ကၽြန္မ မွာ ဆရာ၀န္ေပးတဲ့ ေဆးခြင့္ ၅ ရက္နဲ ့ antibiotic ေဆးေတြ ပိုက္ျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ စိတ္ထဲ ထိန္းမရဘဲ ေအာ္ငိုလုိက္ပါေသးတယ္ . နဲနဲ ေနသာ ထိုင္သာ ရွိမွ ေဆးေသာက္ျပီး အိပ္လုိက္တာ ၃ နာရီေက်ာ္ေလာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီး ႏုိးလာေတာ့ ကၽြန္မ ေခါင္းအံုး တစ္ခုလံုး ေသြးေတြ ရႊဲေနပါေလေရာ . ကၽြန္မ လဲ လန္ ့ျဖန္ ့ျပီး ဘာလုပ္လုိ ့ဘာကုိင္ရမလဲ မသိ ၊ ပါးစပ္ထဲမွာလဲ ေသြးေတြက အေထြးလိုက္ ၊ ဆရာ၀န္က ေသြးကို ေထြးမထုတ္ရဘူးဆိုေတာ့ ( ေသြးမွမဟုတ္ပါ ဘာမွ ေထြးမထုတ္ပါနဲ ့တဲ့ ) မေထြးရဲ ၊ မ်ိဳခ်ဖို ့က်ေတာ့လဲ စိတ္က မရဲ ၊ ဟုိဟာလုိ ဒီဟာလုိ နဲ ့ေနာက္ဆံုး ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ေမာင္ဘခ်စ္ ႏွလံုးမူျပီး စိတ္ကိုေလ်ာ့ခ်လိုက္ပါတယ္ .<br /><br />ေဆးေသာက္ေနတဲ့ ၄ ရက္ေက်ာ္ ၅ ရက္ကေတာ့ အဆင္ေျပပါရဲ ့ . ေဆးလဲကုန္ေရာ ခ်ဳပ္ရိုးမျဖည္ခင္ စပ္ၾကား သြားဖံုးျပန္ေယာင္သလို ခံစားရျပီး သြားကိုက္တဲ့ ေ၀ဒနာကိုပါ ခံစားရပါတယ္ . ဒါနဲ ့ ခ်ဳပ္ရိုးျဖည္တဲ့ ေန ့ေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ကုိ ေျပာ ဓါတ္မွန္ျပန္ရိုက္ျပီး ၾကည့္ေတာ့ သြားဖံုးက ျပန္မေစ့ပဲ ဟေနတာကုိ ေတြ ့ရပါတယ္ . ( ဒါေတာင္ ပထမ ဆရာ၀န္က ေကာင္းတယ္ ခ်ည္း ေျပာလႊတ္ေနတာ ) <br /><br />ဒါနဲ ့ဆရာ၀န္က သြားဖံုးကုိ ျပန္လွန္ျပီး အထဲမွာ ဘာရွိလဲ ၾကည့္ရပါမယ္တဲ့ . သူ ့စကားအဆံုးမွာ ကၽြန္မ ရဲ ့ မ်က္လံုးဟာ ျပဴးထြက္ျပီး မ်က္ႏွာက ျဖဴဖတ္ျဖဴေလ်ာ္ ျဖစ္သြားမယ္ ဆုိတာ မွန္မၾကည့္ဘဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သိေနပါတယ္ . ဆရာ၀န္က no choice must do ခ်ည္းပဲ ေျပာေနေတာ့ ကၽြန္မလဲ ေၾကာက္ေၾကာက္ နဲ ့ ရံႈမဲ့ ရႈံမဲ့ ရုပ္နဲ ့ပဲ ထံုေဆး ထပ္ထိုးခံရေတာ့တာေပါ့ . ( ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မ က နာတယ္လို ့ ေျပာလို ့လားမသိဘူး သူက ထံုေဆး ၂ လံုး ထိုးေပးပါတယ္ )<br /><br />ေနာက္ သြားဖံုးကုိ ျပန္ခြဲျပီး အထဲက အရိုးကုိ ထုတ္တယ္လို ့ဆိုပါတယ္ . ျပီးေတာ့ ေဆးေတြ ထပ္ေပးျပီး ေနာက္တစ္ပတ္ ခ်ဳပ္ရိုးျပန္ၾကည့္မယ္ ဆုိျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့ပါတယ္ . စိတ္ထဲမွာေတာ့ ျဖစ္သမွ် အေၾကာင္း အေကာင္းခ်ည္းပဲလို ့မွတ္ယူျပီး အိပဲ့ အိပဲ့ နဲ ့ေပါ့ေလ . <br /><br />အေရွ ့အပတ္က သြားနာလုိ ့ မစားႏုိင္တဲ့ဒဏ္ ၊ ေဆးဒဏ္ ၊ အခု ထပ္ျပီး မစားႏုိင္တဲ့ ဒဏ္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ ့ အစာအိမ္ေရာဂါေဟာင္းကလဲ ျပန္ေပၚလာျပီး ကၽြန္မမွာ သြားနာတဲ့ ေ၀ဒနာ အျပင္ အစာအိမ္ ေအာင့္တဲ့ ေ၀ဒနာကို ခံစားရပါတယ္ . တစ္ပတ္တိတိ ထပ္မံ ဆန္ျပဳတ္ေသာက္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ မေန ့က သြားခ်ဳပ္ရိုးကို ေအာင္ျမင္စြာနဲ ့ေကာင္းမြန္စြာ ျဖည္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္ .<br /><br />ဒါေတာင္ လူက သိပ္ပါးစပ္ဟလုိ ့မရေသးပါဘူး . သြားဖံုးကေတာ့ ေနာက္ထပ္ ၃ လေလာက္ေနရင္ အသားျပည့္မယ္ ေျပာပါတယ္ . <br /><br />လူလဲ အဲ့ဒီ ေနမေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြ အတြင္းက ဘုရား တရား ေတာ္ေတာ္ ျမဲသြားခဲ့ပါတယ္ . ( ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ ့ဘုရားၾကီး ထုိင္ရွိခိုးေနတာေလ ဟီးဟီး ) <br /><br />လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ စလံုး မ်ားကေတာ့ အစုိးရ ေဆးခန္း သြားလုိ ့လို ့ဆုိပါတယ္ . ေက်ာင္းျပီးခါစ ဆရာ၀န္ေပါက္စ မ်ားက အစိုးရေဆးခန္းမ်ားတြင္ ထိုင္တတ္ေၾကာင္း ၊ ေနာက္တစ္ခါဆိုရင္ ဆရာ၀န္ကို အရင္ၾကည့္ျပီးမွ လုပ္သင့္ေၾကာင္း ၊ ေဆးရံု ေဆးခန္း ဆုိလွ်င္လဲ NUH ႏွင့္ SCH ဆုိလွ်င္ SCH က ပိုေကာင္းေၾကာင္း စသည့္ စသည့္ မ်ားကို သင္ယူလုိက္ရပါတယ္ . <br /><br />ကၽြန္မ ၏ ဒီဇင္ဘာအစ ကေတာ့ ပိုက္ဆံကုန္ ၊ လူပန္း ၊ စိတ္ဆင္းရဲ ရေသာ အခ်ိန္မ်ား ျဖစ္သြားသည္ေပါ့ . က်န္တဲ့ ႏွစ္ပတ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမယ္ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပဲ . ေပ်ာ္ကို ေပ်ာ္ရမွာပါေနာ္ . ဟဲဟဲ . ကိုယ္ထင္ ကုတင္ ေျခေလးေခ်ာင္းေပါ့ .<br /><br />ကၽြန္မ ရဲ ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္မ ကုိ သြား ကို ျပန္ေတာင္းမလာလုိ ့ ၀ုိင္း ေျပာေနၾကတယ္ေလ . အဲ့ဒီ သြားကုိ ေရႊခ်ထားျပီး သိမ္းထားရမွာတဲ့ . အမွတ္တရ ေပါ့တဲ့ . ကၽြန္မ အတြက္ကေတာ့ မသိမ္းထားလဲဘဲ တကယ္ကုိ အမွတ္တရ ပါပဲ. ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏုိင္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူး .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-5840856010861707461?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-2899954013442255792008-12-13T13:56:00.000-08:002008-12-13T21:55:47.789-08:00တစ္ေန ့တစ္ေန ့ ဘာမွန္းမသိတဲ့ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနတာနဲ ့ ကၽြန္မရဲ့ အိမ္ေလးကုိ ပစ္ထားမိခဲ့တာ ၾကာျပီေကာ . ခုေတာ့ အိမ္ကေလးကုိ ဖုန္သုတ္ရင္း ျပတင္းေပါက္ေလးကုိ ဖြင့္လုိက္ပါျပီ . ေတြ ့သမွ် ၾကံဳသမွ် ခံစားရသမွ် ကုိ ေ၀မွ်ဖို ့ေပါ့ ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-289995401344225579?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-70819433331267275752008-04-02T15:49:00.000-07:002008-04-02T15:50:09.893-07:00ၾကိဳးစားရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀မွာ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ အလံုးစံု ျပီးျပည့္စံုတဲ့ ၊ စိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို ပုိင္ဆိုင္ႏုိင္မွာလဲ .<br /><br />ကြၽန္မ ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းမွာ တစိမ္း တရံ ေတြဟာ သြယ္၀ိုက္ေသာ နည္းအားျဖင့္ လည္းေကာင္း ၊ တုိက္ရိုက္ နည္းအားျဖင့္ လည္းေကာင္း ကြၽန္မကုိ မကူညီၾကပါဘူး .<br /><br />ကြၽန္မ ေအာင္ျမင္မႈ ရခ်ိန္မွာ မွ်ေ၀မခံစားေပးရင္ေတာင္ အေႏွာင့္အယွက္ မေပးဘူးဆုိရင္ ကြၽန္မ ေက်နပ္ပါတယ္ .<br /><br />ေလွကားတစ္ထစ္ ကို ေအာင္ျမင္စြာ တက္ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ေလွကားတစ္ထစ္ကို တက္ဖုိ ့အတြက္ ကြၽန္မ ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ့္ အဆင့္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ .<br /><br />ခု ကြၽန္မ မွာ အင္အား မရွိဘူး ျဖစ္ေနတယ္ .<br /><br />ကြၽန္မ ခဏေလာက္ နားခ်င္တယ္ . ဒါေပမယ့္ နားခြင့္ မရွိဘူး . အေမာေျပ ေရတစ္ေပါက္ေလာက္ ေမွ်ာ္လင့္မိေပမယ့္ ကမ္းေပးမယ့္ လက္တစ္စံုကုိ ကြၽန္မ ရွာမေတြ ့ခဲ့ဘူး .<br /><br />စိတ္ေလ်ာ့ လုိက္ပါျပီ. ျဖစ္ခ်င္တာထက္ လုပ္ခ်င္တာကိုပဲ လုပ္ဖို ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ပိုင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္ခ်လိုက္တာဟာ ကြၽန္မ အတြက္ ပိုျပီး စိတ္သက္သာရာ ရေစပါလိမ့္မယ္ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-7081943333126727575?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-65632338612054119312008-03-26T05:15:00.000-07:002008-03-26T05:17:52.048-07:00ခု ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္မ ရဲ ့ ေျခေထာက္ေတြကုိ ကၽြန္မ သိပ္မုန္းေနမိတယ္ . ကၽြန္မ ေျခေထာက္ေတြက တဆိတ္ေတာ့ လြန္လြန္းတယ္ ထင္တယ္ . ကိုယ့္ပိုင္ရွင္ ရံုးက ပင္ပင္ပန္းပန္း ျပန္လာတာ ကုိ သိရဲ ့သားနဲ ့ ဖုန္ေတြကို နင္းလိုက္မိတာနဲ ့ တခါတည္း တန္းျပီး ဦးေႏွာက္ကို report လုပ္ေတာ့တာပါပဲ . ဦးေႏွာက္က ေျခေထာက္ဆီက သတင္း တက္လာတာနဲ ့ တံျမက္စည္းလွည္းဖို ့ ကၽြန္မ ကို ခိုင္းေတာ့တာပဲ . ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ ့ ျပန္လာတာ နားခ်င္ေနျပီဟာကို ဦးေႏွာက္က ခိုင္းေတာ့ လူက တံျမက္စည္း ေကာက္ကိုင္ျပီး လွည္းရေတာ့တာေပါ့ . ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ေျပာတာ . ကၽြန္မ ရဲ ့ေျခေထာက္ေတြကုိ ခု သိပ္ မုန္းတာပဲလုိ ့.. <br /><br />ကၽြန္မ က ဖုန္ ကို အရမ္း sensitive ျဖစ္တယ္ . ေျခေထာက္ခ်တာလိုက္နဲ ့ၾကမ္းျပင္ ဖုန္ ရွိ မရွိ သိတယ္ . ဖုန္သိပ္ထူရင္ ဟတ္ခ်ိဳး ခ်ီေရာ . အခန္ ့မသင့္ရင္ အာသီးပါ ေယာင္လိုက္ေသးတယ္ . ျပီးေတာ့ ကၽြန္မ ရဲ ့အသားေတြက ဖုန္ ထိရင္ ယားလာတတ္တယ္ . ကုတ္ရင္ အနာျဖစ္ေကာ . ဒါေၾကာင့္ လဲ ေျခေထာက္က ဖုန္ ကို ထိမိျပီ ဆိုတာနဲ ့လူက အလုိလို စိတ္ညစ္ျပီး တံျမက္စည္း ေကာက္ ေကာက္လွည္းရေတာ့တာပဲ .<br /><br />ကၽြန္မ ငယ္ငယ္ က ကၽြန္မ ေဖေဖ က အစိုးရ ေက်ာင္းက အျငိမ္းစားယူျပီးေနာက္ပိုင္း အိမ္မွာ စာသင္ေက်ာင္းေလး ဖြင့္ထားေတာ့ တစ္ေန ့ကို တံျမက္စည္း ၃ ခါထက္ မနည္း လွညး္ရတယ္ . အတန္း တစ္တန္း ဆင္းသြားျပီးရင္ တစ္ခ်ိန္ နဲ ့တစ္ခ်ိန္ နာရီ၀က္ေလာက္ နားတဲ့ ၾကားမွာ တံျမက္စည္း လွည္းရတယ္ . ျပီးေတာ့ အိမ္မၾကီး ဧည့္ခန္း ၊ လူေန အိပ္ခန္း ၊ ထမင္းစားခန္း ၊ မီးဖိုေခ်ာင္ ေတြအားလံုးကို တံျမက္စည္း လွည္းတဲ့ တာ၀န္ကလည္း ကၽြန္မ ပဲ . ေနာက္ ကၽြန္မ အကို ေက်ာင္းတက္တုန္း တစ္ဖက္တစ္လမ္း ၀င္ေငြ ရေအာင္ ဆုိျပီး ဖြင့္ထားတဲ့ စာအုပ္ဆိုင္ေလး မွာလည္း ဆိုင္ မဖြင့္ခင္ တံျမက္စည္း လွည္းေပးရတယ္ . <br /><br />ည ၈ နာရီ သို ့မဟုတ္ ၉ နာရီ အတန္းျပီးျပီ ဆိုတာနဲ ့ ေရဘံုဘိုင္က လာတဲ့ ေရကို ေသာက္ေရစစ္ နဲ ့ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္ျပီး အိမ္မွာ ရွိတဲ့ ေရအိုး သံုးအိုး ကို ျဖည့္ရတယ္ . တစ္အိုးက အိမ္သားေတြ ေသာက္ဖို ့ ၊ ေနာက္တစ္အိုး က စာသင္ေက်ာင္းသား ေတြ ေသာက္ဖို ့ ၊ ေနာက္တစ္အိုးက အိမ္ေရွ ့က ဗံဒါပင္ ေအာက္မွာ လမ္းသြား လမ္းလာေတြ ေသာက္ဖုိ ့ အိမ္ကေလးနဲ ့ထည့္ထားတဲ့ အိုး ။<br /><br />ေႏြေရာက္ျပီ ဆို အိမ္ေရွ ့ဗံဒါပင္ က သစ္ရြက္ေတြ အကုန္ ေၾကြေတာ့တာပဲ . ေမေမ က အုန္းတံျမက္စည္းနဲ ့လွည္းရင္ ေမေမ ခါးနာမွာစိုးလို ့ ယူလွည္းရင္း က ေနာက္ေတာ့ အရြက္ေၾကြေတြ လွဲတဲ့ တာ၀န္ ၊ မီးရိႈ ့တဲ့ တာ၀န္လည္း ကၽြန္မ ပဲ ယူလိုက္တယ္ .<br /><br />ေႏြ ဆိုရင္ ရိုးတံျပိဳင္းျပိဳင္း ထေနတဲ့ ဗံဒါပင္ ၾကီးကို ၾကည့္ျပီး ကၽြန္မ မွာ လြမ္းသလုိ ၊ ေဆြးသလို ခံစားရတာ အျမဲပဲ . အပင္ေအာက္မွာ အရြက္၀ါေတြ သိပ္မ်ားေနျပီ ဆို ကၽြန္မ စိတ္ေတြ ညစ္လာေရာ ၊ အိမ္ေပါက္၀ မွာ ေထာင္ထားတဲ့ အုန္းတံျမက္စည္း ယူျပီး အကုန္ လံုးကို လွည္းေတာ့တာပဲ . လွည္းျပီးလို ့အပင္ေအာက္မွာ ရွင္းသြားျပီ ဆိုရင္ အရမ္း စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ . အခု ဒီမွာ လမ္းသြားရင္း လာရင္း အပင္ေအာက္မွာ အရြက္ေတြ ျပန္ ့ၾကဲေနရင္ေလ အုန္းတံျမက္စည္း ယူျပီး လွည္းေပးလိုက္ခ်င္တယ္ တကယ္ပဲ . ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ သူတို ့ အစိုးရ က ငွားထားတဲ့ လူေတြ လာရွင္းသြားတာပါပဲ . ေအာ္ ကၽြန္မ တို ့ႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မ တို ့ေတြ တပိုင္ တႏုိင္ လုပ္ၾကတာပါပဲ . ျမဴနီစပယ္ လာလွည္းလိမ့္မေပါ့ ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳး မေပၚခဲ့ဖူးဘူး . <br /><br />အင္း တစ္ေန ့ေန ့ေတာ့ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္ကလို ျခံက်ယ္က်ယ္ ၊ အိမ္ က်ယ္က်ယ္ ၊ အပင္ေတြနဲ ့ ပန္းေတြနဲ ့ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္း ရွိတဲ့ အိမ္မ်ိဳး ပိုင္ဆိုင္ႏုိင္လိမ့္မယ္လို ့ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-6563233861205411931?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-16703289956319878722008-03-23T01:49:00.000-07:002008-03-24T14:57:41.457-07:00လူတစ္ေယာက္ ရဲ ့ ဘ၀ မွာ ထိတ္လန္ ့စရာ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကို ၾကံဳေတြ ့လိုက္ရတဲ့ အခိုက္အတန္ ့မွာ သူဟာ သူ ့ရဲ ့ အိမ္မက္ဆိုးက ႏိုးထ ႏုိင္ဖို ့အတြက္ အခ်ိန္ အတိုင္းအတာ တစ္ခု လိုပါတယ္ . အဲ့ဒီ အခ်ိန္ဟာ တစ္ရက္ သုိ ့မဟုတ္ တစ္လ သုိ ့မဟုတ္ တစ္ႏွစ္ သုိ့မဟုတ္ ၁၀ ႏွစ္ လည္း ျဖစ္ႏုိင္သလို ၊ သူ ရဲ ့ ဘ၀ တစ္သက္တာလံုးလည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္ .သူ ့ရဲ ့ နဂို ဘ၀ ၊ နဂို စိတ္အေျခအေန တစ္ခုကို ျပန္ေရာက္ဖို ့ကၽြန္မ တို ့ေတြ ဟာ သူ ့ကို အခ်ိန္မေပးသင့္ပါဘူးလား . ကူကယ္ရာမဲ့ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကုိ လက္တစ္ဖက္ ကမ္းေပးလိုက္ဖို ့ ၀န္မေလးတဲ့ လူေတြ ရွိသလို ၊ ေျမာင္းထဲကို ကန္ခ်ဖို ့ၾကိဳးစားေနတဲ့ လူေတြလည္း ရွိပါလိမ့္မယ္ . တခ်ိဳ ့က်ေတာ့ နားလည္မေပးတတ္ျခင္းပါ . မကူညီ သလုိ ၊ တြန္းလည္း မခ်ပါဘူး ဆိုေပမယ့္ ထိုသူ တို ့ရဲ ့ နားလည္မေပးတတ္ျခင္းဟာ သူ ့ကို ပိုျပီး အက်ပ္အတည္းျဖစ္ေစပါတယ္ . သူ ့အတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ တစ္ခု ျဖစ္ေစပါတယ္ . သူ ့ရဲ ့ၾကိဳးပမ္းမႈ ကုိ အသိအမွတ္ မျပဳဘဲ စကားတင္း ဆုိေနတာကေရာ …. ေလာကမွာ အသက္ရွဴပံု ကြဲျပားတဲ့ လူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနသေရြ ့ကာလပတ္လံုး အိမ္မက္ဆိုး ရွည္သူေတြ ရွိသလုိ ၊ အိမ္မက္ဆိုးက ရုန္းထြက္ႏုိင္သူေတြ ၊ အိမ္မက္ဆိုး မမက္ဘူး ေသးေသာ သူေတြ အမ်ားၾကီး ကို ကၽြန္မ တုိ ့ၾကံဳေတြ ့ရအံုးမွာပါ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-1670328995631987872?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-44838129909864808342008-03-23T00:35:00.000-07:002008-03-23T18:03:42.901-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_s_cRXs3k8V4/R-b9st2pxiI/AAAAAAAAABg/00RwqhqNjhM/s1600-h/102_0108.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_s_cRXs3k8V4/R-b9st2pxiI/AAAAAAAAABg/00RwqhqNjhM/s200/102_0108.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181107366001231394" /></a><br />ကၽြန္မ သိပ္ သေဘာက်တဲ့ ဖိနပ္ေလးပါ . ကၽြန္မ စီးေနၾက တံဆိပ္ ေလး လဲ ျဖစ္တယ္ . ေစ်းကလဲ သိပ္ မဆိုးတာနဲ ့ ၀ယ္ လာျဖစ္ခဲ့တာ . ကိုယ္ စီးေနက် တံဆိပ္ ျဖစ္တာနဲ ့ ဖိနပ္ပံုေလးလဲ ၾကိဳက္တာနဲ ့၀ယ္လာလုိက္တာ စစီးတဲ့ ေန ့မွာပဲ ျပသနာ ေပၚေတာ့တာပါပဲ . ကၽြန္မ ေျခေထာက္က အျပားၾကီးေတာ့ ေျခေခ်ာင္းေတြကို စီးထားသလို ျဖစ္ေနတဲ့ ဖိနပ္မ်ိဳး ၀တ္ရင္ ေျခေထာက္အရမ္းနာပါတယ္ . ဖိနပ္ ေရွ ့ ၾကိဳးမာမာေလး က ကၽြန္မ ေျခေထာက္ေတြကို စီးေႏွာင္ထားသလို ခံစားရျပီး စ၀တ္တဲ့ ေန ့မွာပဲ ကၽြန္မ ေျခသန္းႏွစ္ဖက္မွာ ပလာစတာ ကိုယ္စီ နဲ ့ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္ . ေသေသ ခ်ာခ်ာ စီးမၾကည့္မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပဲ အျပစ္တင္လိုက္မိပါေတာ့တယ္ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-4483812990986480834?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-5994087562908719542008-03-21T13:20:00.001-07:002008-03-21T13:25:29.330-07:00သူမ သည္ ဖေယာင္းရုပ္ထု တစ္ခု မဟုတ္သလို ေက်ာက္ေဆာင္ တစ္ခု လည္း မဟုတ္ခဲ့ပါ ။<br /> <br />သူမ တြင္ ခ်စ္ျခင္း ၊ မုန္းျခင္း ၊ သနားျခင္း ၊ ရက္စက္ျခင္း ၊ အားနာျခင္း ၊ အရြဲ႕တိုက္ျခင္း စသည့္ အစြန္း တစ္ဖက္စီ ေရာက္ေနေသာ ခံစားမႈ မ်ား ရွိပါသည္ ။<br /> <br />သူမ ၏ ပိုင္ဆုိင္မႈ အား စြန္ ့လႊတ္ဖို ့ ၀န္မေလးတတ္ သလို သူမ လိုခ်င္သည့္ အရာမ်ား အားလည္း ရယူဖို ့ ၀န္ေလး တတ္သူ မဟုတ္ေပ ။<br /> <br />သူမ ေဘးတြင္ ရွိေသာ သူမ်ား အား သူမကို နားလည္ေပးပါရန္ မေတာင္းဆိုတတ္ သကဲ့သို ့ ထုိသူ မ်ား အား နားလည္ေပးႏုိင္ရန္လည္း သူမ မၾကိဳးစားတတ္ခဲ့ ။<br /> <br />သူမ မ်က္ႏွာတြင္ ဟန္ေဆာင္ အျပံဳးကုိ မျမင္ရတတ္ေပ ။ ထို ့အတူ သူမ ကုိ ဟန္ေဆာင္ျပံဳးျပေသာ သူမ်ား အားလည္း သူမ က ျပန္မျပံဳးျပ တတ္ေခ် ။<br /> <br />သူမ ကို လူမႈေရး ေခါင္းပါးသူ ဟု သမုတ္ ႏုိင္သလို ၊ ႏွလံုးသား မဲ့ သူ ဟုလည္း ေခၚခ်င္သူမ်ား ရွိသည္ ။ <br /> <br />သုိ ့ေသာ္ သူမ သည္ မည္သူ ့ စကားကိုမွ ဂရုစိုက္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ေပ ။ သူမ သြားလုိေသာ ပန္းတိုင္သို ့ေရာက္ေအာင္သာ ဆက္သြားလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္ ။<br /> <br />အမွန္ေတာ့ သူမ သည္ ခံစားတတ္သူ ျဖစ္သည္ ။ အမ်ား မိုးခါးေရ ေသာက္ခ်ိန္တြင္ ထိုမိုးခါးေရ အား ၾကိတ္မွိတ္ ျမိဳခ် ရန္ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္သည္ ။ သူမ ေဘးမွ ဟန္ေဆာင္ ေနသူ မ်ားအား လိုက္ေလ်ာညီေထြမႈ ရွိေစရန္ သူမ၏ စိတ္ကုိ သူမ အစြမ္းကုန္ ႏွိမ့္ခ် ခဲ့ဖူးသည္ ။ သုိ ့ေသာ္ သူမ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ ။<br /> <br />သူမ မိုးခါးေရ မေသာက္ႏုိင္ခဲ့ပါ ။ သူမ ခံစားမႈ မ်ားသည္ ေလာက ၏ ၀ါးျမိဳ ျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္ ။ သူမ ေဘးတြင္ ရွိေသာ သူမ်ား ၏ အလိုကို လိုက္ရန္ ၾကိဳးစားခဲ့ေသာ္လည္း ထုိသူ မ်ား ၏ အျပစ္တင္ ေျပာဆိုျခင္း ကိုသာ သူမ ရရွိခဲ့သည္ ။ ထုိသူတို ့စိတ္ေက်နပ္မႈ ရေစရန္ သူမ မစြမ္းႏုိင္ခဲ့ ။<br /> <br />ထုိေၾကာင့္ သူမ သည္ ေျပာင္းလဲ သြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ ။ <br /> <br />သူမ ကို နားလည္ေသာ သူမ်ား က်န္ခဲ့သလို ၊ သူမ ကို နားမလည္ႏုိင္ေသာသူမ်ား ထြက္ခြာသြားၾကသည္ ။ သူမ ၀မ္းနည္းမႈ မျဖစ္ပါ ။ ၀မ္းသာမႈလည္း မျဖစ္ခဲ့ပါ ။ သူမ သည္ သူမ ဘ၀ ခရီးလမ္းကို ဆက္ေလွ်ာက္ရန္သာ ၾကိဳပမ္းေနပါေတာ့သည္ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-599408756290871954?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-243218517715783372008-03-19T06:52:00.000-07:002008-03-19T06:55:54.059-07:00မေန ့ကေတာ့ ကၽြန္မ ရဲ ့ ကဗ်ာ ဆန္ေသာ ေန ့တစ္ေန ့ပါပဲ . <br />စိတ္ပ်က္ဖုိ ့ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ကဗ်ာ ဆန္ပါတယ္ . ရံုးက ေန ့တစ္၀က္ ခြင့္ ယူျပီး ICA ကိုသြား ၊ လမ္းမွာလဲ အိမ္က လူၾကံဳ ေပးလုိက္တဲ့ အထုပ္ကို MOM မွာ ၀င္ယူရေသးတယ္ . ျပီးေတာ့မွ ICA ကုိသြားေတာ့ ဟုိေရာက္ေတာ့ ၂ နာရီ ခြဲလုျပီ . <br />ခပ္သုတ္သုတ္ Q စီ ျပီး နံပါတ္ ယူ ဟုိေကာင္တာ ဒီေကာင္တာ ေကာင္တာ <br />ေကာင္တာ သံုးခု ကူးျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အိတ္ထဲက စလံုး ၂၀၀ လဲ ပါသြားျပီခ်ိန္မွာ လက္က နာရီကလဲ ည ၇ နာရီ ေက်ာ္သြားပါေလေရာ . ေအာ္ စင္ကာပူမွာ အစိုးရရံုးက လူေတြ အုိတီလုပ္တယ္လုိ ့ခုမွ သိေတာ့တယ္ . ကိုယ္လဲေတာ္ေတာ္ အီစလံ ေ၀ေနျပီေလ . လူက ဗိုက္ဆာလြန္းလို ့ စကားေတာင္ မေျပာႏုိင္ဘူး . City Hall ကိုေျပး Peninsula မွာ ၀င္ျပီး ထမင္းစား ၊ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ျပီးမွပဲ အသံထြက္ႏုိင္ေတာ့တယ္ . အျဖစ္က မႏွစ္ကနဲ ့မတူဘူး ဆိုတာ ဒါေပါ့ . လူကေတာ္ေတာ္ ဟုိက္သြားတယ္ .<br /> <br />ဒါေတာင္ မျပီးေသးဘူး . ေနာက္တစ္ပတ္ တစ္ရက္ထပ္သြားရအံုးမယ္ .ေတာ္ျပီ ခြင့္ေတာ့ မယူေတာ့ဘူး . သူမ်ား ျငိဳျငင္တယ္ . ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စေန ေန ့မနက္ပိုင္းပဲ အိပ္ေရးအပ်က္ခံ ေစာေစာ ထသြားလိုက္ေတာ့မယ္ . မထူးပါဘူးေလ . ဟင္းးး .<br /> <br />ဟားဟား . စကားစပ္လုိ ့ ေျပာရအံုးမယ္ . ကိုယ့္ရဲ ့ မန္ေနဂ်ာက သိပ္ရီရတာပဲ . ကိုယ့္ကုိ KL မွာ Training သံုးရက္သြားတက္ခိုင္းတယ္ . ကိုယ္ကလဲ အိုေက ေပါ့ . Visa ယူရမယ္ ဆုိေတာ့ သူတို ့က သူတို ့ဟာ သူတို ့လုပ္တယ္ . ရပါတယ္ ျပသနာ မရွိပါဘူး . လုပ္ေပါ့ . အရင္ ကိုယ္လုပ္တုန္းက လဲ တစ္ႏွစ္ ရထားတာပဲ . ခုက သက္တမ္းကုန္သြားလုိ ့ထပ္လုပ္ရမွာ . <br /> <br />အဲ့ဒါကုိ လာျပီး နင္က ျမန္မာ ျဖစ္ေနလုိ ့ Visa ေပးပါ့မလားတဲ့ . စိတ္တိုလိုက္တာေနာ္ . ျပန္ေျပာခ်င္တာ ပါးစပ္ကို ယားေနတာပဲ . မဆန္ ့က်င္ေကာင္းတဲ့သူမုိ ့သာ သည္းခံေနရတယ္ . ဒါေတာင္ နဲနဲေလးေတာ့ ေျပာလုိက္ေသးတယ္ . ဘာလုိ ့မရရမွာလဲ . ရတာေပါ့လို ့ . ငါ အရင္ လဲ လုပ္ဖူးတာပဲလို ့ . <br /> <br />ဒါကို သူက အရင္က ရတာ . ခုေတာ့ ရခ်င္မွ ရမွာ . ဒါေပမယ့္ ကိတ္စ မရွိပါဘူး . ငါတို ့ company က နာမည္ရွိျပီးသားမုိ ့ရမွာပါတဲ့ . ေအာ္ ေအာ္ ဟင္းးး ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ . ဘယ္သူ ့ကို ဆဲလို ့ဆဲရမွန္း မသိတဲ ့ဘ၀ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ ပဲ ဆဲလိုက္ပါတယ္ . အင္းေလ ကိုယ္ လွ်ာရွည္ျပီး ထြက္လာမို ့လို ့ေပါ့ .<br />ကိုယ့္ရဲ ့ႏုိင္ငံတြင္း ေန ဒီလုိ ဘယ္ျဖစ္မလဲေနာ္ . ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား . စိတ္ေလွ်ာ့ စိတ္ေလွ်ာ့ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-24321851771578337?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-25227656208342246962008-03-15T11:23:00.001-07:002008-03-15T11:23:41.522-07:00ကၽြန္မ ေပ်ာ္ပါတယ္ . ကၽြန္မ ေရွ ့မွာ ရွိေနတဲ့ ေလွကားတစ္ထစ္ကုိ တက္ႏုိင္တဲ့ အတြက္ ကၽြန္မ ေပ်ာ္ရႊင္မိပါတယ္ .<br /><br />ရလာလိမ့္မယ္ ဆုိတာ သိတယ္ ၊ အခ်ိန္ေပးရမယ္ ဆုိတာ သိတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ မေစာင့္ခ်င္ခဲ့ဘူး . ေစာင့္ခဲ့ရတဲ့ ကာလေတြဆီမွာ ကၽြန္မ စိတ္ပင္ပန္းမႈေတြနဲ ့ ရင္ဆိုင္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတယ္ .<br /><br />ခုေတာ့ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္မ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါျပီ . အဲ့ဒီ အတြက္ ကၽြန္မ ေက်နပ္ပါတယ္ . ကၽြန္မ ကိုယ္ ကၽြန္မ ေက်နပ္အားရမႈ ျဖစ္မိပါတယ္ .<br /><br />ဒီစာပိုဒ္ေလးနဲ ့ ကိုယ့္ရဲ ့ေပ်ာ္ရြင္ ေက်နပ္မႈ ကုိ မွတ္တမ္း တင္ထားပါရေစ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-2522765620834224696?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-58909195948340764822008-03-15T11:22:00.001-07:002008-03-15T11:22:53.886-07:00ေလာကမွာ လူရယ္လုိ ့ျဖစ္လာရင္ ကိုယ့္ကို ခ်စ္သူ ရွိႏုိင္သလို မုန္းသူလဲ ရွိပါလိမ့္မယ္ . ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္းဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ဖန္တီးယူထားတဲ့ အရာ တစ္ခုပါပဲ .<br /><br />ကိုယ့္မ်က္စိထဲမွာ ၾကည့္လုိ ့ရရင္ ဒီလူ ့ကုိ ခ်စ္ေနႏိုင္ျပီး ၊ ကိုယ့္မ်က္စိနဲ ့ အျမင္မေတာ္ေတာ့ဘူး ဆုိတာနဲ ့ဒီလူ ့ ကို မ်က္ႏွာ မျမင္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ မုန္းတီးလာမွာ အမွန္ပါပဲ .<br /><br />ခ်စ္သူ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ မုန္းသူ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အမွန္ေတာ့ ဒါဟာ စိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါပဲ . စိတ္ကေလးကိုသာ ထားတတ္တယ္ ဆုိရင္ ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း ဆိုတဲ့ အရာေတြဟာ တသားတည္း ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-5890919594834076482?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-81740317808930302442008-03-15T11:10:00.000-07:002008-03-15T11:21:25.444-07:00ကၽြန္မ ဘေလာ့ခ္ ေလးကို ေသာ့ခတ္ သိမ္းထားမိတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားခဲ့ျပီ .<br />ေရးခ်ခ်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာ မ်ား ရွိေသာ္လည္း ကၽြန္မ မေရးခ်ခဲ့မိပါ . စာေရးခ်င္စိတ္ေပၚတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြန္ျပဴတာ ေရွ ့မွာ ရွိမေနတာက တမ်ိဳး ၊ ကြန္ျပဴတာ ေရွ ့မွာ ရွိေနေသာ္လည္း ကိုယ္ေရးခ်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာကို ေရးခ်လိုက္ဖို ့အဆင္မေျပျခင္းက တဖံု ေၾကာင့္ ကၽြန္မ ရဲ ့ နားခိုရာ ေနရာေလးကုိ ကၽြန္မ အလည္အပတ္ သေဘာမ်ိဳးနဲ ့ေတာင္ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ဘူး .<br /><br />တစ္ရက္ ကၽြန္မ စဥ္းစားမိတယ္ . ဒီေနရာေလးဟာ ကၽြန္မ ရဲ ့အိမ္ ကေလးနဲ ့တူတယ္လို ့ . ကၽြန္မ တို ့ရဲ ့ အိမ္ဆိုတာ မ်ိဳးက ကၽြန္မ တို ့ကို ေႏြးေထြးလံုျခံဳမႈ ေပးရာ ၊ ေအးခ်မ္းေသာ အရိပ္အာ၀ါသ ေပးရာ ၊ အပမ္းေျဖ နားေနဖို ့ေနရာ စတဲ့ အခ်က္ေတြနဲ ့ျပည့္စံုတယ္ မဟုတ္လား . အေၾကာင္းမတိုက္ဆိုင္လို ့ အိမ္ကို မျပန္ျဖစ္အံုးေတာ့ ကိုယ္ ျပန္ႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီ အိမ္ဟာ ကၽြန္မတို ့ကို ေႏြးေထြးစြာ ၾကိဳဆိုျပီး နားေနခြင့္ ေပးတဲ့ ေနရာေလး တစ္ခု အျဖစ္ အျမဲ တည္ရွိေနတတ္ပါတယ္ .<br /><br />ခုလဲ ကၽြန္မ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ဒီ တိတ္ဆိတ္စြာ ဆိုတဲ့ ကၽြန္မ ရဲ ့အိမ္ကေလးဟာ ကၽြန္မကို ေႏြးေထြးစြာ ၾကိဳဆိုေနပါတယ္ . ကၽြန္မ ရဲ ့ေအာင္ျမင္မႈ ၊ ရႈံးနိမ့္မႈ ၊ ကၽြန္မ ဘ၀ ရဲ ့ အနိမ့္ အျမင့္ အားလံုးကို ကၽြန္မ ရဲ ့ အိမ္ကေလးထဲမွာ ကၽြန္မ ကို သိမ္းဆည္းခြင့္ေပးခဲ့တယ္ . ကၽြန္မ ခံစားရတာေတြ ကၽြန္မ ေပ်ာ္ရႊင္ရတာေတြ ကၽြန္မ ေလာင္ကၽြမ္းခံခဲ့ရတာေတြ ကၽြန္မ စိတ္ၾကည္လင္ ခ်မ္းေျမ့ခဲ့ရတာေတြ အားလံုးကို အိမ္ၾကမ္းျပင္ထက္မွာ သြန္ခ်ခြင့္ေပးခဲ့တယ္ .<br /><br />ကၽြန္မ ရဲ ့ ဘူမိနတ္သံ ဒီေနရာေလးကို ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ . ကၽြန္မ ကို စိတ္ထြက္ေပါက္ တစ္ခု ေပးခဲ့တဲ့ အတြက္ပါ .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-8174031780893030244?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-62641511088689497462007-04-06T19:34:00.000-07:002007-04-06T19:35:53.995-07:00<div align="justify">ခ်စ္သူေရ ..<br /><br />နယ္နိမိတ္ မ်ဥ္းေတြ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားကို ေရာက္မလာေစခ်င္ဘူး . ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ဟာ တားဆီးတတ္သူ မဟုတ္ပါ .<br /><br />မင္းကို အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေစခ်င္တာ၊ အေကာင္းေတြခ်ည္း ပိုင္ဆုိင္ေစခ်င္တာ ကိုယ့္ေစတနာပါ . နားလည္ေပးပါလုိ႔ မေတာင္းဆိုခ်င္ေပမယ့္ နားမလည္ေပးႏုိင္ျခင္းအတြက္ ကိုယ္ စိတ္မေကာင္းဘူး .<br /><br />မင္း ကိုယ့္ေဘးနားမွာ ရွိေနျခင္းဟာ လံုျခံဳမႈတစ္ခု ျဖစ္တယ္ ဆုိတာ မင္း သိေအာင္ ကိုယ္ မေျပာျပတတ္ဘူး . မင္းသိပါေစလုိ႔ တိတ္တိတ္သာ ဆုေတာင္းမိတယ္ .<br /><br />မင္း ေနလိုရင္ ေနႏုိင္ျပီး မင္း သြားလုိရင္ သြားႏုိင္တယ္ ဆုိတာ စကားတစ္ခု မဟုတ္ပါဘူး . မင္းကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ေပးဆပ္ခ်င္မႈ သက္သက္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း မင္း လက္ခံေပးပါ .<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အခ်စ္ ပါပဲ . မင္းအေပၚမွာ လႊမ္းမိုးလိုစိတ္ မဟုတ္ရပါဘူး . မင္းရဲ႕ အထင္လြဲမွားမႈေတြ အတြက္ေတာ့ ကိုယ္ ရွင္းမျပတတ္ပါ .<br /><br />မင္း နားလည္ႏုိင္ပါေစလို႔ ကိုယ္ မင္းရဲ႕ ဘုရားဆီမွာ ဆုေတာင္းပါတယ္ . ေက်းဇူးျပဳျပီး ကိုယ့္အေပၚ မနာၾကည္းပါနဲ႔ . မင္းမုန္းမွာ ကိုယ္ ေၾကာက္လုိ႔ပါ .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-6264151108868949746?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-60514485837967277712007-03-15T01:38:00.000-07:002007-03-15T01:46:10.669-07:00<div align="justify">စိတ္ဓာတ္ တကယ္ က်တယ္ . လဲျပိဳသြားခ်င္စိတ္ကုိ မနည္း ထိန္းေနရတယ္ . ဘ၀ ဆိုတာကို တခါတေလ မုန္းတီးတယ္ . ျဖစ္ခ်င္တုိင္း ျဖစ္ခြင့္မရဘူး ဆုိတာကို နားလည္ေပမယ့္ အေႏွာင့္အယွက္ အတားအဆီးေတြဟာ တကယ္ပဲ ေမာပန္းေစတယ္ . ကိုယ္ဟာ ထြက္ေပါက္ ေပ်ာက္ေနတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ သားေကာင္ ပါပဲ .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-6051448583796727771?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-75711870971102212962007-03-02T12:45:00.001-08:002007-03-15T01:44:38.501-07:00<div align="justify">ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဆိုတာ ဖန္တီးယူလို႔ မရသလို ၀ယ္ယူလို႔လည္း မရပါဘူး . ကိုယ့္ခ်စ္သူနဲ႔ အတူ ရွိေနခ်ိန္တိုင္းမွာ ေပ်ာ္ရႊင္တယ္ဆိုရင္ အေကာင္းဆံုးပဲ . ဒါေပမယ့္ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူး ဆိုေတာ့လည္း ဘာတတ္ႏုိင္မွာလဲ .. ကိုယ္ ေပးႏုိင္စြမ္းရွိသေလာက္ ေပးခဲ့ျပီးျပီပဲ . ဒီထပ္ ပိုျပီး ကိုယ္ မတတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး ထင္တယ္ . <br /><br />ရည္မွန္းခ်က္ ဆုိတာ လူတိုင္းမွာ ရွိေနတဲ့ ပန္းတိုင္တစ္ခုပါ .. ပါရမီျဖည့္ဖက္ မျဖစ္ႏုိင္ရင္ေတာင္ အေကာင္းဆံုး အေဖာ္အျဖစ္ ရပ္တည္ေပးခ်င္ပါတယ္ ..<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-7571187097110221296?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-494974516148452002007-01-13T13:06:00.000-08:002007-01-13T13:16:34.359-08:00<div align="justify">ငယ္ငယ္တုန္းက ခ်ဴခ်ာတယ္လို႔ အေျပာခံခဲ့ဖူးတယ္ . ခဏခဏ ဖ်ားတတ္လြန္းလို႔ .. ကၽြန္မဖ်ားတိုင္း ကၽြန္မမိဘေတြ အိပ္ေရးပ်က္ရတယ္ . အသက္ၾကီးလာေတာ့ အဲ့ဒီ ဖ်ားတတ္တဲ့အက်င့္ ေတာ္ေတာ္ေလ်ာ့သြားတယ္ . ဒါေပမယ့္ … ကၽြန္မ ခု ဖ်ားေနတယ္ . ၂ ရက္ေန႔ကတည္းက စျပီး ဖ်ားတဲ့အဖ်ားဟာ ရက္သာၾကာလာတယ္ ကၽြန္မဆီက ထြက္မသြားေသးဘူး . အားကုန္လိုက္တာ . တြိဳက္ဖြိဳက္ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ အစာမာမာလည္း မစားရဲဘူး . ေက်ာင္းပ်က္ရတဲ့ ရက္ေတြလည္း မ်ားျပီ . အေဖက ေမးတယ္ . လွ်ာျဖဴသလားတဲ့ . မျဖဴဘူးလို႔ေျပာေတာ့ ဒါဆို မျဖစ္ေလာက္ပါဘူးတဲ့ . အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မ ညာလိုက္တာ . လူၾကီးေတြကုိ စိတ္မပူေစခ်င္ဘူး . မနက္ပိုင္းနဲ႔ ညပိုင္းနဲ႔ ရူးေလာက္ေအာင္ အဖ်ားတက္လာတာ ကၽြန္မအသိဆံုးပဲ . ဒီၾကားထဲ ျခိမ္းေျခာက္စာေတြကလည္း လာေသးတယ္ .<br /><br />စဥ္းစားလို႔ မရဘူး . သာမန္ သမီးရည္းစား ပ်က္တဲ့ကိစၥဟာ မျပီးေသးဘူးလား . ကၽြန္မ မိန္းမ တစ္ေယာက္ျဖစ္တာေတာင္ ဒီလိုမ်ိဳး လိုက္ကပ္ဖဲ့ လုပ္မိလိမ့္မယ္ မထင္ဘူး . စကား ေကာင္းေကာင္း ေျပာရင္လည္း ျပန္လက္ခံပါ . စကား ေကာင္းေကာင္း မေျပာျပန္ေတာ့လည္း မင္းက ဒီအခ်ိဳးလား ဒါဆို ရတယ္ေလ ဆိုတဲ့ အက္စ္အမ္အက္စ္ေတြ ၀င္လာတာ ဒီခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ အတြက္ အရမ္း စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္တယ္ .<br /><br />ကၽြန္မဟာ မျမင္ခ်င္ရင္ မ်က္စိ စံုမွိတ္ျပီး အသံတစ္လံုးမွ မထြက္တမ္း ၾကိတ္မွိတ္ ေနတတ္တဲ့သူပါ . ခုေတာ့ မ်က္လံုးကို အတင္းလာဖြင့္၊ ပါးစပ္က အသံ မထြက္ ထြက္လာေအာင္ ညွင္းပန္းေနသလို ခံစားရတယ္ . ကၽြန္မ ငယ္ငယ္တုန္းက ေသခါနီး တရိစၧာန္ေလးေတြကုိေတာင္ ျမန္ျမန္ အသက္ထြက္ သက္သာပါေစ ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ မသတ္ခဲ့ဘူး . သက္သာလို သက္သာျငား နည္းလမ္း ရွာေပးခဲ့ဖူးတယ္ . ျပီးေတာ့ ဆုေတာင္းမိတယ္ . ညွင္းဆဲျပီး သတ္ခံရတဲ့လူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ .. ကၽြန္မရဲ႕ ဆုေတာင္းကုိ ေမ့ေလ်ာ့ေနတာလား . ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မ မမွတ္မိတဲ့ အတိတ္ဘ၀မွာ ကၽြန္မ သူမ်ားကုိ ဒီလို လုပ္ခဲ့မိသလား . ကၽြန္မ မသိဘူး .<br /><br />လူဆိုတာ မ်က္စိႏွစ္လံုး ပြင့္ကတည္းက စားဖို႔ သြားဖို႔ ၀တ္ဖို႔ ေနဖို႔ အဲ့ဒီ ဖို႔ ဖို႔ ဖို႔ ေတြအတြက္ ရုန္းကန္ေနရတယ္ . အဲ့ဒီလို ရုန္းကန္ရတာနဲ႔တင္ ကၽြန္မမွာ ပင္ပန္းလွျပီ . သူမ်ား စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ဘယ္လို ညွင္းဆဲရမလဲ . ဘယ္လို စကားလံုး ပစ္ရမလဲ . တတိတိ ဘယ္လို တိုက္စားရမလဲ ဆုိတာ ကၽြန္မ မေတြးအားဘူး . ကၽြန္မ အဲ့ေလာက္ မအားတာ ေသခ်ာတယ္ . တကယ္လို႔ အားခဲ့ရင္လည္း ကၽြန္မကေတာ့ ဒီလို အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ ကိုုယ့္ကိုယ္ကုိ ပူေလာင္ေစမယ္ မထင္ဘူး . ကၽြန္မ ဘယ္လို ေပ်ာ္ေအာင္ေနမလဲ . အိပ္ေရး၀ေအာင္ အိပ္မလဲ . အစား၀င္ေအာင္ စားမလဲ ဆုိတာပဲ ေတြးမွာပဲ . ကၽြန္မ စိတ္ၾကည္လင္ေနရင္ သူမ်ားေတြကို ဘယ္လို ကူညီေပးရမလဲ . သူတုိ႔ ေျပာတဲ့စကား နားေထာင္ေပးမလား . သူတို႔ ငိုဖို႔အတြက္ ကိုယ့္ပခံုး ငွားေပးမလား . ဒါမွမဟုတ္ လူကိုယ္တိုင္ သြားျပီး ႏွစ္သိမ့္မလား . ဟုတ္တယ္ . ကၽြန္မဟာ စိတ္ေကာင္းရွိသူ မဟုတ္ပါဘူး . ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ စိတ္ယုတ္မာသူေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ပါ .<br /><br />ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာတယ္ . ေခြးေတာင္ ေခ်ာင္ပိတ္ရိုက္ရင္ ျပန္ကိုက္တတ္တယ္တဲ့ . ကၽြန္မ ျပံဳးမိတယ္ . ကၽြန္မက ေခြးတစ္ေကာင္မွ မဟုတ္တာ . ကၽြန္မက လူတစ္ေယာက္ပါ . အသိဥာဏ္ ရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျပီးေတာ့ ဘ၀ ဆိုတာကို အခ်ိဳးအေကြ႔ေတြ မမ်ားဘူး ဆိုရင္ေတာင္ သူမ်ားထက္ မေလ်ာ့တဲ့ တစ္ဆစ္ခ်ိဳးေပါင္း မ်ားစြာနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ . အေျခအေန တစ္ခုကိုေရာက္ဖို႔ ရုန္းကန္ရတာ၊ ေက်ာ္ျဖတ္ရတာ၊ အင္အားသံုးရတာ ဒါေတြ ဒါေတြကုိ ကၽြန္မ နားလည္တယ္ . ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မ မ်က္စိ စံုမွိတ္ျပီး ေခ်ာင္ထဲမွာ ထိုင္ေနခဲ့တာေပါ့ . ငါကမွန္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားကို ကၽြန္မ မသံုးပါဘူး . မွားခဲ့ပါတယ္ . ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ျပန္ဆပ္ရမယ့္ ေၾကြးေတြက ကုန္သြားျပီ . ရေလ လိုေလ အိုတေစၧ ဆုိတဲ့စကား ၾကားဖူးတယ္ . ဒါေပမယ့္လည္း သူကလည္း တေစၧတစ္ေကာင္မွ မဟုတ္တာ .<br /><br />ခ်စ္သူ ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေမးတယ္ . နင့္မွာ အခ်စ္ရွိသလားတဲ့ . ငါ မသိဘူးလို႔ ေျဖေတာ့ သူက မသိလို႔ မရဘူး . သိရမယ္တဲ့ . ေအာ္ ဘယ့္ႏွယ့္ ဇြတ္ၾကီးပါလား . သူကေရာ သူ႔ခ်စ္သူကို ဘယ္လိုအခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္သလဲ . သူ႔ခ်စ္သူကို သူခ်စ္သလားလို႔ ျပန္မေမးလိုက္ဘူး . ခ်စ္သူဆုိတာ ဘာလဲ ကၽြန္မ တကယ္ နားမလည္ဘူး . ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကုိ တစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတဲ့ သူ႔အခ်စ္ကို သေဘာက်တယ္ . <span style="color:#cc33cc;">ခ်စ္သူဆိုတာ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး မပိုင္ဆိုင္ဘူး . နားလည္ေပးႏိုင္ဖို႔က အေရးအၾကီးဆံုးပဲ . တစ္ဦးခ်င္းစီမွာ ရွိေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို ႏွစ္ေယာက္တူတူ ေျဖရွင္းတာေပါ့ . ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းလို႔ ျဖစ္လာမယ့္ ျပႆနာမ်ိဳးကိုေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး တားဆီးၾကမယ္ေလ</span> တဲ့ . တကယ္ လက္ေတြ႔သာ က်င့္သံုးႏုိင္ရင္ သူတို႔ ၂ ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္သူဘ၀ဟာ စိတ္ဆင္းရဲစရာ နည္းလိမ့္မယ္ ထင္တယ္ .<br /><br />တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဟာ ပူေလာင္ပါတယ္ . အခ်စ္မွာ ဆႏၵ ဆိုတာေတြ ပါတယ္ . ရယူလိုမႈ၊ ပိုင္ဆိုင္လိုမႈ၊ လႊမ္းမိုးလိုမႈ အမ်ားၾကီးပဲ . ေသခ်ာစဥ္းစားရင္ ဒါဟာ သူ႔ကို ကိုယ္ခ်စ္တာမွ မဟုတ္တာ . ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တာပဲေလ . ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ အခ်စ္ၾကီးလုိ႔ သူ႔ကုိခ်စ္တယ္ ထင္မိတယ္ . ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာမႈအတြက္ သူ႔ကုိ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခ်င္တယ္ . နားလည္မႈ ေပးလိုက္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ပူေလာင္ျခင္းေတြ ျငိမ္းခ်မ္းသြားတယ္ . သူ႔ကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တယ္ . သူ႔ကို လိုက္ေလ်ာခ်င္လာတယ္ . သူ ျပံဳးေနတာျမင္ရင္ ကိုယ္လည္း ေပ်ာ္တယ္ . ဒါေပမယ့္ အဲ့လို စိတ္ကို လူတိုင္း မထားေပးႏုိင္ဘူး .. ကၽြန္မေရာ .. ကၽြန္မ ၾကိဳးစားေနတယ္ . ၃ ပံု ပံု ၁ ပုံေတာ့ ေအာင္ျမင္တယ္ ထင္ပါတယ္ . အဲ့ဒီ ၁ ပံုေလးတင္ ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ . ေတာ္ေတာ္ ေနလို ့ေကာင္းသြားတယ္ . ဘယ္သူ မဆုိပါ . ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ လူေတြအေပၚ ဘာျပန္ရမွ ဆိုတဲ့ စိ္တ္မထားဘဲ ကိုယ့္ဘက္က စိတ္ရွင္းရွင္းနဲ႔ ခ်စ္လိုက္ရင္ အရမ္းကို ေနလို႔ ေကာင္းသြားမွာပါ .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-49497451614845200?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-53069690629428015302006-12-24T15:45:00.000-08:002006-12-24T15:51:36.118-08:00<div align="justify">တစ္ေန႔မွာ မထင္မွတ္ပဲ ကိုယ့္ႏွလံုးသားဟာ မုန္တုိင္းဒဏ္ ခံရတယ္ . အဲ့ဒီ မုန္တိုင္းဟာ ကိုယ့္ႏွလံုးသားရဲ႕ ေထာင့္တေထာင့္မွာ သိမ္းထားတဲ့ တစံုတရာကို ယူေဆာင္သြားခဲ့တယ္ . ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရႏုိင္ေတာ့ဘူး . ကိုယ့္ဆီကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လာေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး .<br /><br />ကိုယ့္ရဲ႕ ႏွလံုးသား တစ္ျခမ္းဟာ စ်ာပန တစ္ခုနဲ႔အတူ ေျမျမွပ္ ခံလိုက္ရတယ္ . အခု ကိုယ့္မွာ တျခမ္းပဲ့ အသဲပဲ ရွိတယ္ .<br /><br />မုန္တိုင္းရယ္ ညွာတာေသာအားျဖင့္ ထပ္မတုိက္လိုက္ပါနဲ႔ . ေက်းဇူးျပဳျပီး ကိုယ့္ကို အသက္ဆက္ရွင္ခြင့္ေပးပါ . ကိုယ္ဟာ ကိုယ့္အတြက္၊ ကိုယ့္ေရွ႕က လူေတြအတြက္ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ေနာက္က လူေတြအတြက္ အသက္ ဆက္ရွင္ပါရေစဦး .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-5306969062942801530?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-77888064692642806552006-12-24T15:15:00.000-08:002006-12-24T15:42:50.181-08:00<div align="justify">ကၽြန္မ ေနာင္တရဖူးပါသည္ .. ကၽြန္မ ရရွိခဲ့ဖူးေသာ ေနာင္တဟာ ဘယ္အရာနဲ႔မွ အစားထိုးလုိ႔ မရသလို ကုိယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္လႊတ္လို႔ ရလိမ့္မယ္မဟုတ္ေသာ ေနာင္တမ်ိဳးျဖစ္သည္ .<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ ေႏွာင္းမွရေသာ ေနာင္တေၾကာင့္ ကၽြန္မ ထပ္ခါထပ္ခါ ခံစားခဲ့ရဖူးသည္ .. ကၽြန္မ ရင္ကြဲမတက္ နာက်င္ခဲ့ရဖူးသည္ .. ခုခ်ိန္ထိလည္း ကၽြန္မသည္ ထုိေနာင္တကို ရင္မွာပိုက္ျပီး ကၽြန္မ လုပ္ခဲ့ဖူးသည့္ အျပစ္ကုိ ခံစားေနရတုန္းပဲ ျဖစ္သည္ .<br /><br />ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ကၽြန္မ၏ အျပစ္အတြက္ ကၽြန္မသည္ ေတာင္းပန္ေနရသည္ . တစ္ႏွစ္ ပတ္လည္တုိင္း ကၽြန္မ၏ ေနာင္တ တရား ႏွိပ္စက္မႈကို ရူးမတတ္ ခံစားရသည္ .<br /><br />တကယ္တမ္းေတာ့ စကားေလး တစ္ခြန္းပါပဲ . ကၽြန္မ၏ ေဒါသေၾကာင့္ ကၽြန္မႏႈတ္မွ မထြက္သင့္ေသာ စကားကုိ ဆိုခဲ့မိသည္ . ထုိစကားေၾကာင့္ ကၽြန္မသည္ ထိုေနာင္တကို ရရွိခဲ့သည္ . ခုခ်ိန္မွာ ဒီစကားကုိ မေျပာမိခဲ့ရင္ ေကာင္းမယ္ ဆုိေသာ အေတြးမ်ိဳး ကၽြန္မ ေခါင္းထဲမွာ ခဏခဏ ၀င္လာတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ၏ ႏႈတ္ထြက္စကားသည္ ေလထဲသို ့ေရာက္သြားခဲ့ျပီးျပီ .. ကၽြန္မသည္ အတိတ္ကို ျပန္သြားျပီး ထုိစကားကို ျပန္ဖမ္းလို႔ မရေတာ့သလို၊ ကၽြန္မ၏ စကားေၾကာင့္ နာက်င္သြားသည့္ သူကိုလည္း ကၽြန္မ ျပန္ေတာင္းပန္လို႔ မရေတာ့ ..<br /><br />တကယ္လို႔သာ အခြင့္အေရး ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မသည္ ထိုအခ်ိန္ ခဏေလးကုိ ျပန္ရခ်င္ပါသည္ . ကၽြန္မသည္ ထုိသူ႔ကို ထိုမ်က္လံုး၊ ထိုစကားလံုးတို႔ျဖင့္ ေျပာမထြက္ခဲ့သူ ျဖစ္ခဲ့ခ်င္ပါသည္ .<br /><br />ခြင့္လႊတ္မယ္ ဆိုတာ သိေပမယ့္ ကၽြန္မသည္ ေတာင္းပန္ရန္ အခြင့္အေရး မရႏုိင္ေတာ့ပါ . ကၽြန္မ၏ ေနာင္တကို ကၽြန္မ အသက္ရွဴေနသမွ် ကာလပတ္လံုး ရင္မွာ သိမ္းထားျပီး ထိုေနာင္တ၏ ထုိးႏွက္ခ်က္ကို ခံရဦးမည္ျဖစ္သည္ . ကၽြန္မ၏ မိုက္မဲမႈအတြက္ ကၽြန္မ နာက်င္ရဦးမည္ျဖစ္သည္ .<br /><br />ရြာ ျပန္ခ်င္တယ္ . ရြာမွာ ဒီခ်ိန္ဆို ပြဲေတာ္ေတြ စျပီေပါ့ . မႏွစ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ခဲ့တာ သတိရမိတယ္ . ဒီႏွစ္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ကလည္း ကၽြန္မကို မေခၚခ်င္၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း ျပန္လာဖို႔ေခၚခ်င္၊ ကၽြန္မကလည္း ျပန္ခ်င္ေပမယ့္ တြက္ရ ခ်က္ရမယ့္ အရာေလးေတြ ရွိိေနေတာ့ ရြာ မျပန္ႏုိင္ .<br /><br />ေမေမရယ္ .. တကယ္ေတာ့ ဒီမွာေနရတာ ရြာနဲ႔ မထူးပါဘူး . ဘယ္ေနရာ ၾကည့္ၾကည့္ တိုက္ေတြခ်ည္းပါပဲလို႔ ေမေမ့ဆီ စာေရးေျပာမိတာေလးကို အမွတ္ရမိတယ္ .. ဟုတ္တယ္ .. တိုက္ေတြခ်ည္းပဲ . ( မီးထိန္ေနတာနဲ႔ ေမွာင္ေနတာေတာ့ ကြာမေပါ့ေလ )<br /><br />ဟုိ ခပ္ေ၀းေ၀းဆီမွာ သစ္ပင္ စုစုျမင္ေတာ့ ရြာမွာတုန္းက အလုပ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စုျပီး ဘုရားဖူး သြားခဲ့တာေလးကုိ သတိရမိတယ္ . ခုေတာ့ သူတို႔ေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီ . လြမ္းပါေသာ္လည္း လြမ္းေရးထက္ ၀မ္းေရး ေက်ာင္းေနရေတာ့ လြမ္းတယ္ဆိုတာ ေဘးခ်ိတ္ထားရတယ္ .<br /><br />နားထဲမွာ ႏြားခေလာက္သံေလးကို ၾကားမိသလိုပဲ . ခုလို မုိး တစိမ့္စိမ့္ ဆုိေတာ့လည္း ရြာမွာတုန္းက သူငယ္ခ်င္း အမေတြ တပံုၾကီး မိုးရြာထဲမွာ ႏြားလွည္းစီး ဘုရားဖူးသြားခဲ့တာေလး သတိရသြားျပန္ေရာ .<br /><br />အတိတ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ျပန္မရႏုိင္ေတာ့တဲ့ ပံုရိပ္ေတြပါပဲ .. ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ ပံုရိပ္ေလးေတြကို စိတ္ကူးေဖာ္ျပီး ၾကည္ႏူးရတာလည္း အရသာ တစ္မ်ိဳးပဲကိုး . လြမ္းမိပါသည္ကြယ္ . ရင္ထဲမွာ ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ကို လြမ္းပါသည္ .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-7788806469264280655?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-51443261869688216062006-12-24T15:09:00.000-08:002006-12-24T15:14:22.751-08:00<div align="justify"><strong>အခ်ိဳ႕သူမ်ားသည္ ၾကိဳးႏွင့္ ခ်ည္ေႏွာင္တတ္၏။ အခ်ိုဳ႕သူမ်ားက ၾကိဳးမပါဘဲ ခ်ည္ေႏွာင္တတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခံခဲ့ရဖူးသည္ ။<br />( တာရာမင္းေ၀ - ေစာင္းၾကိဳးတန္းလန္း နဲ႔ လျခမ္း )</strong><br /><br />ၾကိဳး .. ကၽြန္မ ၾကိဳးအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ျမင္ေတြ႔ဖူးပါတယ္ .. အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ေပါ့ .. မျမင္ႏုိင္ေသာ ၾကိဳးမ်ားႏွင့္လည္း ခလုတ္္တိုက္ လဲက်ခဲ့ဖူးပါတယ္ . အခု ကၽြန္မ လက္ထဲမွာ ဆုပ္ကိုင္ထားမိတဲ့ၾကိဳးက ဘယ္လိုၾကိဳး အမ်ိဳးအစားပါလိမ့္ ..<br /><br />ကၽြန္မ လက္ကုိ ဆုပ္ျပီး လက္ေခ်ာင္းမ်ားက လက္ဖ၀ါးကို ပြတ္တိုက္ ဆြဲလိုက္တယ္ .. ၾကိဳးတစ္စကို ဟင့္အင္း မကိုင္တြယ္မိပါ .. ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ လက္ေပၚမွာ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ရွိေနတာကို ကၽြန္မ ေသခ်ာ ျမင္ေနရတယ္ . လႊတ္ခ်လိုက္တယ္ .. ဘုရားေရ . ၾကိဳးဟာ ေအာက္ကို လြတ္က်မသြားပါလား ..<br /><br />ဒါ ဘာၾကိဳးအမ်ိဳးအစားလဲ .. အဲ့ ေနအံုး .. ဒီၾကိဳးကေရာ ကၽြန္မရဲ႕ လက္ထဲကို ဘယ္လိုေရာက္ေနတာလဲ .. ကၽြန္မ ဘာသာ ေကာက္ကိုင္မိတာလား . လူတစ္ေယာက္က လာထည့္ေပးသြားတာလား . ကၽြန္မ မမွတ္မိဘူး . မဟုတ္ဘူး ေသခ်ာ မသိတာ . ကၽြန္မ သတိထားလိုက္မိခ်ိန္မွာ ကၽြန္မမွာ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းရွိေနျပီ .<br /><br />ဒီၾကိဳးဟာ ဘယ္ခ်ိန္ထိ ကၽြန္မနဲ႔အတူ ရွိေနမွာလဲ ..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-5144326186968821606?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-3136060289233212862006-12-24T14:29:00.000-08:002006-12-24T15:00:40.209-08:00<div align="justify">ကၽြန္မ ဒီေန႔ ဂ်ဴးရဲ႕ ေစာင့္ေနမယ္လို႔ မေျပာလိုက္ဘူး ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးကို ဒုတိယ အၾကိမ္ ျပန္ဖတ္မိတယ္ .. အဆံုးထိေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး .. ခုတေလာ ဖတ္စရာေတြ သိပ္မ်ားေနလို႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို အဆံုးအထိ မဖတ္ႏုိင္ဘူး .. ကၽြန္မမွာ အဆံုးထိ ဖတ္ခ်င္စိတ္ မရွိတာလဲ ျဖစ္မွာပါ .. ကၽြန္မ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို အျပည့္အ၀ စိတ္ႏွစ္မဖတ္ႏုိင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ .. ေရွ႕ပိုင္းေလးကို ဖတ္ေနခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္မ စိတ္ထဲကုိ ၀င္လာတဲ့ စာပိုဒ္ေလး ၂ ပိုဒ္ ရွိလာတယ္ . ပထမ တစ္ခုက ..<br /><br /><span style="color:#6633ff;">.. ပတ္၀န္းက်င္ ဆုိတာက တခ်ိဳ႕အတြက္ အလိုအေလ်ာက္ ရွိေနျပီးသားျဖစ္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕အတြက္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ အားထုတ္ဖန္တီးမွ ဒီပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳးေလးရတယ္။ ပညာက ကိုယ့္အနားကို မလာရင္ ကိုယ္က ပညာဆီကုိ သြားရမွာပဲ။ ညေနခင္းေတြကို တီဗီြဇာတ္လမ္းေတြနဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနမယ့္အစား ဘာသာရပ္ ကၽြမ္းက်င္ေအာင္ ေလ့က်င့္ က်က္မွတ္ေနရင္ ပိုအက်ိဳးရွိမယ္။ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အရာဆိုတာ လြယ္လြယ္နဲ႔ေတာ့ ဘယ္ရမလဲ။ ..</span><br /><br />ကၽြန္မ ဒီစာေလးကို ဖတ္ျပီးေတာ့ အသာအယာေလး ျပံဳးမိတယ္ . ကၽြန္မကေတာ့ ညေနခင္းေတြကုိ ကြန္ျပဴတာေရွ႕မွာထိုင္ gtalk, yahoo ဖြင့္ထားျပီး blog တုိင္းခန္းလွည့္မိတယ္ . ကိုယ့္ကို လာခ်က္ရင္ စကားျပန္ေျပာေပါ့ .. မေျပာခ်င္ရင္ online ေပၚမွာ စာအုပ္ေတြ ေလွ်ာက္ဖတ္လိုက္၊ သီခ်င္းေတြ နားေထာင္လိုက္၊ သူမ်ားရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကုိ ၀င္ၾကည့္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ကုန္သြားတတ္တယ္ ..<br /><br />စာအုပ္ သိပ္ၾကိဳက္လြန္းတဲ့ ကၽြန္မ အတြက္ Internet ဟာ ေတာ္ေတာ္ အသံုး၀င္ ပါတယ္ . ခုလို သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ ေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ထြက္သမွ်စာအုပ္ အကုန္ ကၽြန္မ ၀ယ္ မဖတ္ႏုိင္ပါဘူး . ငွားလဲ မဖတ္ႏုိင္ဘူး .. စာအုပ္ ငွားရတာ ေစ်းၾကီးပါတယ္ .<br /><br />ျပီးေတာ့ အထီးက်န္တဲ့ ခံစားမႈ အတြက္ေတာ့ online ေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာရတာ အထီးက်န္မႈကို ေျပေပ်ာက္ေစပါတယ္ . ကိုယ္မသိတဲ့ ဗဟုသုတ ေတြကိုလည္း ကိုယ့္ထက္ ဥာဏ္ပညာ ပိုျမင့္တဲ့ လူေတြဆီမွာ ေမးႏုိင္ပါေသးတယ္ . ကၽြန္မလို အပ်င္းထူတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ကိုယ္နဲ႔ မကၽြမ္း၀င္တဲ့ ဘာသာေတြကုိ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရွာဖတ္တာထက္ သိမယ့္လူတစ္ေယာက္ေယာက္ကို လက္တို႔ျပီး ေမးရတာ ပိုျမန္ပါတယ္ .. ( ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ဆုိ ရွာျဖစ္မယ္ မထင္ )<br /><br />ေကာင္းတာ ရွိသလို၊ ဆိုးတာလည္း ရွိပါတယ္ေလ . တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မျမင္ဖူး မေတြ႔ဖူးၾကပါပဲ စာဖတ္လိုက္ စကားေျပာလုိက္နဲ႔ အထင္အျမင္လြဲမွား ျပသနာတက္တာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ . စကားဆိုတာ စလိုက္တာနဲ႔ ကားသြားတတ္သလိုမ်ိဳးပဲေပါ့ . ခက္ပါတယ္ လူဆုိတာကလည္း ( ကၽြန္မ အပါအ၀င္ ) ကိုယ့္ေနရာနဲ႔ကိုယ္ မေနတတ္ဘဲ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ လိုက္၀င္ပါျပီး ဒုက္ခကို ရွာေဖြသူေတြကိုး .<br /><br />ခုေတာ့ စာေရးဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕ စာပိုဒ္ေလးကို ဖတ္ျပီး ကၽြန္မေခါင္းထဲမွာ ေတြးစရာ ေပၚလာပါျပီ .<br /><br />ေနာက္ထပ္ ကၽြန္မ သေဘာက်ေသာ စာပိုဒ္ေသးေလး တစ္ခုက …<br /><br /><span style="color:#6633ff;">.. ပထမဆံုး ေလွကား တစ္ထစ္က အေရးအၾကီးဆံုး၊ အခက္ဆံုး။ ပထမ အထစ္ျပီးရင္ ဒုတိယ ေလွကားထစ္က လြယ္သြားျပီေလ ..</span><br /><br />ကၽြန္မ အဲ့ဒါေလးကို သေဘာက်မိတယ္ . ျပီးေတာ့ ကၽြန္မ လက္ခံတယ္ . ဟုတ္တယ္ ပထမဆံုး ေလွကားထစ္က အေရးအၾကီးဆံုးနဲ႔ အခက္ခဲဆံုးပဲ . ကၽြန္မ ခု ေလွကားတစ္ထစ္ကုိ စတက္ျပီးသားကုိ ဘာလို႔မ်ား ဆက္တက္ဖို႔ ေၾကာက္ေနမိပါလိမ့္ . ကၽြန္မဟာ ဘာေၾကာင့္ ေျခစံုရပ္ျပီး ေတြေ၀ေနမိတာလဲ ..<br /><br />ဆရာမ ဂ်ဴးေရ . ေက်းဇူးပါ .. ( ဆရာမ ၾကားသည္ ျဖစ္ေစ၊ မၾကားသည္ျဖစ္ေစ၊ ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာပါရေစ )<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကို ျပန္ႏိုးလာေအာင္ ႏိႈးေဆာ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါ .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-313606028923321286?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-33960315711374156482006-12-24T14:22:00.000-08:002006-12-24T14:27:27.082-08:00<div align="justify">ဒီေန ့ ေမေမ ေဖေဖ တုိ႔နဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္ .. ေဖေဖ က လူၾကံဳရွိတယ္တဲ့ စားခ်င္တာ ရွိရင္ မွာတဲ့ . ေမးလ္ ပို႔ထားလုိက္တဲ့ . ေမေမ ကေတာ့ ပထမ လူၾကံဳနဲ ့ ငါးက်ည္းေၾကာ္ ထည့္ေပးလုိက္တယ္ . ငံျပာရည္ေၾကာ္ ထည့္ေပးလုိက္တယ္တဲ့ . ကၽြန္မ အၾကိဳက္ ငါးက်ည္းအေကာင္ေသးေလးေတြ ပါတဲ့ ..<br /><br />ကၽြန္မမွာ စိတၲဇလို႔ ေျပာရမလား .. ဟင္းတံုးေတြ ၾကီးရင္ ကၽြန္မ မစားတတ္ပါ . ပ်ိဳ႕လာတတ္ပါတယ္ . အင္မတန္မွ ဆိုးရြားလြန္းေသာ အျဖစ္ပါ . ရွက္ဖို႔လည္း ေကာင္းပါတယ္ .. ကိုယ့္အိမ္မွာကိုယ္ အတံုးေသးေသး ခ်က္လို႔ရေပမယ့္ အျပင္သြားရင္ ကၽြန္မ အလြန္ ဒုက္ခေရာက္ပါတယ္ .<br /><br />မွတ္မိေသးတယ္ . တခါ အလွဴတစ္ခုမွာ ေဖေဖ မလိုက္ႏုိင္ေတာ့ ေမေမက ကၽြန္မကို ေခၚသြားပါတယ္ . အလွဴေရာက္ေတာ့ ထမင္း၀ိုင္း ထုိင္လိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ စတင္ ဒုက္ခေရာက္တာပါပဲ . အလွဴမွာေကၽြးတဲ့ ၾကက္သား၊ ၀က္သား အတံုးဟာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးပါတယ္ . ကၽြန္မ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ အန္ခ်င္လာတယ္ . ေဘးမွာလဲ လူေတြနဲ႔ .. ကၽြန္မ မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္ေနေတာ့ ေမေမကလည္း သေဘာေပါက္သြားျပီ .. အဲ့တုန္းက ေမေမ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္သြားတယ္ . ကၽြန္မ အက်င့္ကို သိထားတဲ့ ေမေမက ကၽြန္မကုိ သမီး လက္သြားေဆးပါလားလို႔ ထြက္ေပါက္ေပးလိုက္ေတာ့ ကၽြန္မလည္း ခပ္ျမန္ျမန္ ထေျပးရတယ္ . အဲ့ကတည္းက ကၽြန္မ အလွဴ၊ မဂၤလာေဆာင္ မလိုက္ေတာ့ပါ . အ၀တ္အစား ေတာင့္ေတာင့္ၾကီး မ၀တ္ ခ်င္တာလဲ ပါတာေပါ့ေလ .<br /><br />ျပီးေတာ့ ကၽြန္မ က ၾကက္သား မၾကိဳက္ပါ . အမဲသားဆို လံုး၀ မစားပါ . ဆိတ္သား ဆိုလည္း မၾကိဳက္ပါ . ပင္လယ္ငါး မစားတတ္ပါ .. ပုဇြန္က်ား မစားတတ္ပါ . အသီးအရြက္ အစားနည္းပါတယ္ . အမွန္အတိုင္း အားမနာတမ္း ေျပာရရင္ ကၽြန္မဟာ ဟင္းဂ်ီးမ်ားလြန္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္ .<br /><br />ကၽြန္မရဲ႕ ေမေမက လူၾကံဳရွိတုိင္း ကၽြန္မ ၾကိဳက္တတ္တဲ့ ဟင္းေလးေတြ ခ်က္ျပီး ထည့္ေပးတတ္တယ္ . ကၽြန္မ ၾကိဳက္တတ္တဲ့ မုန္႔မ်ိဳးကုိ ရွာထည့္ေပးတတ္တယ္ . ကၽြန္မ ဖုန္းဆက္တိုင္း အခ်ိန္မွန္စားဖို႔ ျဖစ္သလို မစားဖို႔ မွာတတ္တယ္ ..<br /><br />ခုေတာ့ အရင္ကထက္ စာရင္ ေတာ္လာျပီလို႔ ေျပာႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္ . ကၽြန္မ မစားခ်င္ရင္ မ်က္ႏွာလႊဲ ေနလုိက္တယ္ . ပ်ိဳ႕တတ္ အန္တတ္တာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ေလ်ာ့နည္းသြားပါျပီ . နည္းပါမွပဲေလ . မဟုတ္ရင္ ကၽြန္မလည္း ရိုက္ေပါက္ . ဒီလို အခ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ဆုိ အျမင္ကတ္ပုဒ္မနဲ႔ အရိုက္ခံရမယ့္ စာရင္းထဲ ၀င္ ေလာက္တယ္ .<br /><br />ဂ်ီးမ်ားလြန္းတာ တကယ္ မေကာင္းဘူး ..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-3396031571137415648?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-7533516841935411702006-12-24T14:00:00.000-08:002006-12-24T14:10:20.315-08:00<p align="center"><strong>လူတစ္ေယာက္ခ်င္းဟာ အေမွာင္ဘက္ျခမ္း တြဲလ်က္ပါေနတဲ့ လတစ္စင္းစီပဲ</strong></p><br /><div align="justify"><br />ဒီေန႔ မျပီးေသးတဲ့ ဂ်ဴးရဲ ့စာအုပ္ေလးကို ထပ္ဖတ္ျဖစ္တယ္ . အဆံုးထိေပါ့ . ကၽြန္မ သေဘာက်ႏွစ္သက္တဲ့ စာပိုဒ္ တစ္ခု ထပ္ေတြ႔တယ္ ....<br /><br /><span style="color:#6633ff;">လူတစ္ေယာက္ခ်င္းဟာ အေမွာင္ဘက္ျခမ္း တြဲလ်က္ပါေနတဲ့ လတစ္စင္းစီပဲ . ( မာ့ခ္တြိန္း )<br /><br />" လဟာ ေနဆီက အေရာင္ရတဲ့ အျခမ္းက လင္းေနေပမယ့္ မရတဲ့ အပိုင္းက ေမွာင္ေနတယ္ မဟုတ္လား ။ လမွာ အေမွာင္ဘက္ျခမ္း ရွိသလို လူေတြမွာလဲ ျမင္သာတဲ့ အပိုင္းက လင္းေနေပမယ့္ မျမင္သာတဲ့ အေမွာင္ျခမ္းေတြလဲ ရွိေနတယ္။ ဖုံးကြယ္ထားတဲ့ က႑ေတြ လူတိုင္းမွာရွိတယ္။ "</span><br /><br />ကၽြန္မတို႔ ဘ၀ေတြမွာေရာ ဖုံးကြယ္ထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိသလား . သိပ္ရွိ တာေပါ့ . လူတိုင္းမွာ လ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ တစ္ခုစီ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခုထက္မက ရွိတတ္ၾကတာပဲေလ . ကၽြန္မရဲ႕ ဘ၀မွာလည္း လင္းေနတဲ့ အျခမ္းရွိသလို ေမွာင္ေနတဲ့ အျခမ္းလည္း ရွိတာပဲ . ကၽြန္မ ဒီစာစုေလးကို သေဘာက်လိုက္တာ . ႏွစ္သက္ လုိက္တာ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-753351684193541170?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-34291697131074325032006-12-24T13:33:00.000-08:002006-12-24T13:53:18.069-08:00<div align="justify">အိမ္က ကၽြန္မ ရဲ ့ ကိုယ္ပိုင္ စာအုပ္စင္ေလးကို သတိရတယ္ . အဲ့ဒီမွာ ေမေမ ကၽြန္မ အတြက္ ၀ယ္ေပးတဲ့ စာအုပ္ေတြရယ္ ကၽြန္မ ကိုယ္တုိင္ ႏွစ္ျခိဳက္သေဘာက်လို႔ ၀ယ္ ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြရယ္ ရွိတယ္ . စာမက်က္ခ်င္တဲ့ အခါမ်ိဳး ၊ သီခ်င္း နားမေထာင္ခ်င္တဲ့ အခါမ်ိဳးေတြဆို ကၽြန္မ စာအုပ္စင္ေလးကို ေမႊျပီး ဖတ္ျပီးသား စာအုပ္ တစ္အုပ္အုပ္ကို ျပန္ဖတ္တတ္တယ္ .<br /><br />တက္က်မ္းလုိ႔ ေခၚမလား . အဲ့လို စာအုပ္မ်ိဳးေတြကို ကၽြန္မ မၾကိဳက္ပါ . ဖတ္ရမွာ ပ်င္းတတ္ပါတယ္ . ဆံုးမစာ အရွည္ၾကီးေရးထားတဲ့ စာအုပ္မ်ိဳးလည္း ကၽြန္မ မဖတ္ခ်င္ . အင္း အင္း ဆိုျပီး ေဘးခ်ထားတတ္တဲ့ ကၽြန္မအေၾကာငး္ ေကာင္းေကာင္းသိတဲ့ ေမေမက ငယ္ငယ္က ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာေရးဆရာၾကီး ဆရာမၾကီးမ်ားရဲ႕ စာအုပ္ကို ေပးဖတ္ခဲ့ပါတယ္ . တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မမွာ စာဖတ္ ၀ါ သနာ ပါခဲ့တာ ေမေမ့ေၾကာင့္ပါ . ေမေမက စာဖတ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိေအာင္ ကၽြန္မကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့လို႔ ကၽြန္မဟာ စာအုပ္ေတြကို ခ်စ္တတ္ခဲ့တာပါ .<br /><br />ငယ္က ကာတြန္းစာအုပ္ကုိ အေသအေက်ဖတ္၊ ေနာက္ ေမေမ ဖတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို လိုက္ဖတ္၊ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ ပိုင္ဆုိင္ေသာ စာအုပ္စင္ကို တက္တက္ေမႊလြန္းတဲ့ ကၽြန္မကို ေမေမက ကိုယ္ပိုင္ စာအုပ္စင္ေလး လုပ္ေပးခဲ့တယ္ . ကၽြန္မရဲ႕ စာအုပ္စင္ဟာ ေမေမတုိ႔ စာအုပ္စင္နဲ႔ ႏိႈင္းရင္ တကယ့္ ေသးေသးေလးပါ .. ဆင္နဲ႔ ပုရြတ္ဆိတ္ပါပဲ .. ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႔ စာအုပ္စင္မွာ ေမေမ့ရဲ႕ ကၽြန္မ အေပၚထားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြ ပါ၀င္ တဲ့အတြက္ ကၽြန္မရဲ႕ စာအုပ္စင္ေလးဟာ ကၽြန္မအတြက္ အဖိုးမျဖတ္ႏုိင္ပါဘူး .<br /><br />ကၽြန္မမွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး၊ ခင္ႏွင္းယု၊ ခင္ေဆြဦး၊ မိုးမိုး (အင္းလ်ား)၊ မစန္ဒါ၊ ၾကည္ေအး၊ ဂ်ဴး၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ဦးခ်စ္ေမာင္၊ ဒဂုန္တာရာ၊ ေသာ္တာေဆြ၊ ကံခၽြန္၊ သစ္စာနီ၊ ေဖျမင့္၊ ေနာက္ ငယ္ငယ္က အရမ္းကို စြဲလမ္းခဲ့တဲ့ ပံုျပင္စာအုပ္ေတြ၊ ရာဇ၀င္ စာအုပ္ေတြ၊ ေဖေဖ့ စာအုပ္စင္ကေန ယူျပီး ကိုယ့္စာအုပ္ လုပ္ထားတဲ့ တကသိုလ္ ဘုန္းႏုိင္ရဲ႕ စာအုပ္ေတြ ( ကၽြန္မအကုိ လာလာ ျပန္လုတာ ခံရတဲ့ စာေရးဆရာေပါ့ ) ေမေမ လစဥ္ ၀ယ္ေပးတဲ့ Beauty Magazine၊ ကၽြန္မရဲ႕ ေက်ာင္းက ေပးတဲ့ Student Magazine၊ ၿပီးေတာ့ ေသာၾကၤာ စာေစာင္ … ေမေမ လိုင္းတားေပးထားတဲ့ စာအုပ္ တခ်ိဳ႕ … လြမ္းလွပါသည္ . ကၽြန္မရဲ႕ စာအုပ္စင္ေလးကုိ လြမ္းလွပါသည္ .<br /><br />ေရွ႕တစ္ေခါက္ ကၽြန္မ အိမ္ကို ျပန္တုန္းက ေရာက္တဲ့ညမွာပဲ ကၽြန္မ စာအုပ္စင္ေလးဆီမွ ေ၀ ႏွင့္ ရွယ္လီ ( ေခၚ ) ျမၾကာျဖဴကို စေတြ႔ခဲ့ျဖစ္တယ္ . ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မ ေတြ႔ခ်င္ေသာ ဇာတ္ေကာင္ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ခဲ့ၿပီး မျပန္ခင္ညမွာ ခြန္သာ့အေၾကာင္း အေျဖရွာ အိပ္ရာထက္မွာ လူးလြန္႔ခဲ့တာကို မွတ္မိေနေသးတယ္ .<br /><br />ကၽြန္မ အခု ၾကည္ေအး၏ တမ္းတတတ္သည္ကို တမ္းတမိသည္ . ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဘယ္သူ႔မွ မရွိတဲ့ အခန္းထဲမွာ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္ထဲ စာအုပ္ေတြနဲ ့ေနခ်င္တယ္ ..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-3429169713107432503?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5661688712304497662.post-278029635378310002006-12-22T07:52:00.000-08:002006-12-22T08:10:41.329-08:00<div align="justify">ကိုယ္ထူ ကိုယ္ထ ဆိုတာေလး တခါက ဆိုခဲ့ဖူးတယ္ .<br /> <br />ကိုယ္ ယုိင္လဲသြားေတာ့ ေဘးနားကေန ထပါလို ့ေျပာသူေတြ ရွိေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ လက္ကမ္းမယ့္သူ မရွိဘူး . ကုိယ့္ဘာသာ ျပန္ကုန္းထလာရတယ္ . ၀ါးလံုးနဲ႔ ထိုးကူသူေတြကိုေတာ့ မေျပာလိုပါဘူး . လူဆိုတာ ကိုယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ ကိုယ္ပဲေလ . နစ္ေစခ်င္သူလည္း ရွိမယ္ . မနစ္ေစခ်င္သူလည္း ရွိမယ္ . အဓိက ကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္ထႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမွာပါပဲ .. ေဘးနားက ထပါလို႔ အားတက္သေရာ အားေပးတဲ့လူေတြ ရွိတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါ .. <br /> <br />အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ အာရံုေတြ ျပန္စုစည္းလို႔ မရေသးဘူး . ျပီးေတာ့ စိတ္က ေထြေနေသးတယ္ . ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ရဲ ့နားခိုရာ ေနရာေလးကိုေတာ့ ကိုယ္ျပန္လိုခ်င္တယ္ . ဖန္တီးေပးတဲ့ သူကို ဒီအတြက္ ေက်းဇူးအရမ္း တင္ပါတယ္ . မျမင္ခ်င္သူ ရွိသလို ျမင္ခ်င္သူလည္းရွိမယ္ . ၀မ္းသာသူ ရွိသလို ၀မ္းနည္းသူလည္း ရွိမယ္ . ဒါေပမယ့္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တယ္ . ဒီေတာ့ ဒီစိတ္ကေလးကို အလိုလိုက္လုိက္တယ္ . ဒါပါပဲ .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5661688712304497662-27802963537831000?l=taitsaitswar.blogspot.com' alt='' /></div>ေတမိေလးhttp://www.blogger.com/profile/03426697245692678637noreply@blogger.com0